လာေရာက္ဖတ္ရုွႀကသူအားလံုးကိုေက်းဇူးပါရွင္ Mee Mee Thaw Gyi

Wednesday, November 22, 2006

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

မီးေသာ္ၾကီး ဒီမနက္ အိပ္ရာႏိုးလာခ်ိန္ ညက္လံုး ဖြင့္လိုက္လိုက္ခ်င္း နာရီကို ၾကည့္မိေတာ့ အိုးမိုင္ေဂါတမ ... နံနက္ ၁၁ နာရီခြဲေတာင္ ရွိေနပါေပါ့လား။ မီးေသာ္ၾကီးလဲ အဲေတာ့မွ ညက္လံုးကိုု ျပဴးသြားတာပဲ။ အိပ္ရာကေန လူးလဲထ ... နတ္သဘင္ စည္းေ၀းဆိုတာေတြ ဘာညာေတြ မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ဘူး။ အိပ္ေရး၀မွ ႏိုးလာတာ ေကာင္းပါတယ္။ အသားအရည္ လွတယ္ဆိုလား။ မီးေသာ္ၾကီးကေတာ့ အၾကိဳက္ေပါ့။ အိပ္ပုတ္လဲၾကီးရတယ္။ အသားအရည္ေတာင္ လွဦးမယ္ဆိုေတာ့၊ ဂြတ္ထေပါ့။ ညက္ႏွာေလး ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ သစ္ၿပီး နံနက္စာနဲ႔ ေန႔လည္စာကို တေပါင္းတည္း တီးပလိုက္ၿပီးေနာက္ ဟိုနားသြား ဒီနားရွဳပ္နဲ႔ ေယာင္ေပေပ လုပ္ေနေသးတာ။ စားဖိုေဆာင္သြားေတာ့လဲ မီးေသာ္ၾကီးကို ၾကိဳဆိုၾကပံုက သြားသြားတဲ့၊ မကူညီခ်င္ေနပါ၊ လာမရွဳပ္စမ္းပါနဲ႔တဲ့။ အဲေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ဘူမိနက္သန္ ရွဳပ္ပြပြ ခန္းေလးထဲ ျပန္၀င္လာၿပီး ထံုးစံအတိုင္း ကြန္ကိုဖြင့္ၿပီး အင္တာနက္ထဲ စီး၀င္လြင့္ေမ်ာၿပီး သကာလ ရာဟူးမက္ေဆ့ဂ်ာ ၾကည့္ေတာ့လဲ အြန္ထားတာ ၁ ေယာက္မွမေတြ႔၊ မီးေသာ္ၾကီးကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အဲေလာက္ ခ်စ္ၾကတာ။ ဘေလာ့ ထားၾကတယ္လို႔ကို မထင္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ စဥ္းစားမိတာ ဘေလာ့ တိုင္းခန္းလွည့္လည္ဦးမွပဲ ဆိုၿပီး ဟို၀င္ ဒီထြက္နဲ႔ သြားေနလိုက္တာ တေမ့တေမာ ...။ ေအာ္ ... အမ်ားသူငါ ဘေလာ့ေတြမ်ား ေရးသားထားၾကတာေတြ၊ တင္ျပထားၾကတာေတြ ( စာကို စာလိုပဲဖတ္ပါ ) ေတာ္လိုက္ၾကတာ၊ တတ္လိုက္ၾကတာမ်ား။ မီးေသာ္ၾကီးဆို ပါးစပ္ေလးကို ဟလို႔ ... ေငးေနလိုက္ပံု။ အခ်ိန္ကုန္ ထိုက္ပါေပတယ္။ ဟိုတစ္ေယာက္ ဘေလာ့ၾကည့္လိုက္၊ ဒီ ၁ ေယာက္ ဘေလာ့ေငးလိုက္နဲ႔ မီးေသာ္ၾကီး ၁ ေယာက္ ဖတ္ေနရင္း လူေတြကို အထင္ၾကီးစိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚလာတယ္။ ၾကြားထားလိုက္ၾကတာ၊ ပညာေတြ မွ်ေ၀ေပးေနလိုက္ၾကတာ၊ အေတြးအျမင္ခ်င္းေတြ ဖလွယ္ေနလိုက္ၾကတာေတြမ်ား စံုလို႔လင္လို႔ပါ့။ မီးေသာ္ၾကီး ေတြးမိပါတယ္ ... ၾကြားထားတယ္ ဆိ္ုတာကလဲ မေကာင္းျမင္ၾကည့္ရင္ ၾကြားလိုက္တာ ေတာ္လို႔ေျပာရမယ္။ ေသခ်ာ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့လဲ ... ၾကြားတယ္ဆိုတာ လြယ္တဲ့အလုပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ၾကြားစရာကလဲ ရွိဦးမွ၊ ရွိထားတဲ့ အရာကိုလဲ ၾကြားတတ္ဦးမွ၊ ဟုတ္တယ္မလား။ ဖတ္ေနတဲ့ တယ္ဂ်င္းပဲ ေတြးၾကည့္ေလ။ ၿပီးေတာ့ အသိပညာေတြ မွ်ေ၀ေနလိုက္ၾကတာမ်ား ... ေၾသာ္ ဘေလာ့ဖတ္ရတာ အက်ိဳးေက်းဇူး ေတာ္ေတာ္မ်ားပါလား ဆိုတဲ့အေတြး ခ်က္ျခင္းကို ၀င္လာတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးဆို သူမ်ားေတြကို အထင္ေတြၾကီးၿပီး ေလးစားတဲ့ေတြ ၀င္ေနလိုက္တာမ်ား ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုေတာင္ ျပန္ဖြင့္ၾကည့္ခ်င္ကို ကုန္ေရာ။ ဟုတ္တယ္ေလ ၾကည့္လိုက္ရင္ စာေတြကလြဲလို႔ ဘာမွမပါ။ သူမ်ားေတြကေတာ့ ထင္မယ္။ ဘေလာ့ကို ရိုးရိုးေလး ေရးခ်င္လို႔မ်ားလားေပါ့။ အမွန္က ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲေလ။

အင္း ေရးေနရင္း ဖတ္မိဘူးတဲ့ ဟာသေလးတစ္ပုဒ္ကို သတိရမိတယ္။ သိၿပီးသားေတြလဲ ျဖစ္ၾကမွာပါ။ ဆက္မဖတ္ပဲေတာင္ သိခ်င္ သိေနၾကလိမ့္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထပ္ၾကားေတာ့ မွတ္သားရတယ္ေပါ့ေလ။ အဲဟာသေလးက ဒီလို ( မွတ္မိသေလာက္ပဲ ျပန္ေရးထားတာဆိုေတာ့ မူရင္းနဲ႔ ကြဲေကာင္းကြဲလိမ့္မယ္။ သီးခံေပးပါ ) ရြာ ၁ ရြာကို လူ ၁ ေယာက္က အသိမိတ္ေဆြ အတင္းဖိတ္ၾကားတာနဲ႔ ထိုမိတ္ေဆြနဲ႔အတူ လိုက္သြားေရာ။ ရြာအ၀င္မွာ ( ဘုန္းေတာ္ၾကီး ေက်ာင္းလား ေစတီ၀င္းလား ) ဆိုတာ မီးေသာ္ၾကီး ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲတာ အုတ္တံတိုင္းနဲ႔ စည္းရိုး ခတ္ထားတယ္ေပါ့။ မိတ္ေဆြကလဲ တံတိုင္းက အလွဴရွင္ေတြကို ဖတ္ရင္းနဲ႔ လိုက္လာတာေပါ့။ တစ္ေနရာအေရာက္ သူေတြ႔တာက မည္သူလွဴတယ္ဆိုတာ မပါတဲ့ အုတ္တံတိုင္းအကန္႔ တစ္ခုေပါ့ ။ သူက သူ႔မိတ္ေဆြကို ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီအုတ္တံတိုင္း အကန္႔က အလွဴရွင္ ေတာ္တယ္ဗ်ာ ေပါ့ေလ။ ဘာလို႔လဲလုို႔ သူ႔မိတ္ေဆြက ျပန္ေမးတယ္တဲ့။ အဲေတာ့ လိုက္လည္သူက ကၽြန္ေတာ္ဖတ္လာတာ အုတ္တံတိုင္း အလွဴရွင္ေတြ အားလံုးနီးပါးက ေဆြစုမ်ိဳးစု အကုန္နီးပါး ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပထားလိုက္ၾကတာ ျပည့္ညပ္ေနတာပဲေပါ ့- ဒီေနရာမွာက်ေတာ့ လွဴတဲ့သူက ေစတနာ သန္႔လိုက္ပံုမ်ား သူ႔နာမည္ေတာင္ ထည့္မေရးဘူးေနာ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲေတာ့ ရြာခံမိတ္ေဆြက ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဘယ္ကသာ ဟုတ္ရမွာလဲ မိတ္ေဆြရယ္ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုဗ် ဆိုၿပီး ထိုသူေျပာျပတာက - ဒီေနရာက တံတိုင္းလွဴတဲ့ မိသားစုမ်ားက သူနာမည္ပါေစ၊ ငါ့နာမည္မေမ့ေစ ဆိုၿပီး ဘိုးဘြားကမွစလို႔ ေျမးျမစ္ပါမက်န္ အားလံုးတန္းစီလိုက္တာ အုတ္တံတိုင္းအကန္႔ေတာင္ မဆန္႔ေတာ့ဘူးတဲ့။ အဲေတာ့ ဟိုလူက်န္လဲမျဖစ္၊ ဒီလူက်န္လဲမျဖစ္ေလေတာ့ ကဲ ... မည္သူ႔နာမည္မွ ထည့္သြင္း မေဖာ္ျပတာမကမွ ညီမွ်ႏိုင္ေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္လုိက္လို႔ အဲဒီေနရာမွာ ကြက္လပ္ျဖစ္ေနတာေပါ့လို႔ ရွင္းျပလိုက္ေတာ့မွ ထိုဧည္သည့္ မိတ္ေဆြလဲ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ( မီးေသာ္ၾကီး ေမ့ေနလို႔ မူရင္းပံုျပင္နဲ႔ လြဲမွားေနရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႔ )။

မီးေသာ္ၾကီး ဆိုလိုခ်င္တာနဲ႔ ဒီပံုျပင္ဆိုင္လား မဆိုင္လားဆိုတာေတာ့ မသိေတာ့ဘူး။ မီးေသာ္ၾကီး ေျပာခ်င္တာက မီးေသာ္ၾကီးဘေလာ့မွာ စာကလြဲလို႔ ဘာမွမပါတာ။ ဘေလာ့ကို ရိုးရိုးေလးေရးခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါပဲနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီးဆီမွာ အမ်ား သူငါေတြလို ၾကြားစရာ၊ မွ်ေ၀စရာ၊ ဖလွယ္စရာ အမွန္တကယ္ မရွိလို႔ပါပဲလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ဒါေတာင္မွ ဒီဘေလာ့ေလးက မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္စြမ္းရည္နဲ႔ ေပၚထြက္လာတာမဟုတ္ပါဘူး။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ အသံုးျပဳတဲ့နက္ေၾကာင့္ ဘေလာ့ေတြကို ဖြင့္လို႔မရဘူး။ အဲတာ သူငယ္ခ်င္း ၁ ေယာက္က ကူညီလို႔ ေက်ာ္ခြၿပီး ဖတ္ရတာပါ။ ဖတ္ရင္းနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီး ေျပာခဲ့သလို ပိုး၀င္သြားေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဂ်ီတိုက္ရေတာ့တာ။ အဲတာ မီးေသာ္ၾကီးကို ခင္လြန္းတဲ့ နားၿငီးမခံႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၁ ေယာက္က ကူညီေပးလို႔သာ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ဘေလာ့ဆိုဒ္ေလး ေပၚထြက္လာတာပါ။ အကိုဆရာကို ဒီေနရာကေန အၿမဲတမ္း အထူး ေက်းဇူးတင္ရွိေနမယ္ဆိုတာ ေျပာပါရေစ။ ( အဟီး - မစေတာ့ပါဘူးဆိုမွ ဒီ အကုိဆရာဆိုတာက ပါလာေသးတယ္ - လူဇိုး )။ သူသာ မီးေသာ္ၾကီးကို မကူညီရင္ မီးေသာ္ၾကီး ဘယ္ေလာက္ပိုး၀င္၀င္ မီးေသာ္ၾကီး ဘာမွလုပ္နိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ စာေတြကို ဘေလာ့ေပၚ ေရာက္ဖို႔က မီးေသာ္ၾကီးအတြက္ အလြန္ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္ပါ။ မီးေသာ္ၾကီးကို အဲလို ခင္ၾက၊ ကူညီၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ အားလံုးကို မီးေသာ္ၾကီးက ေက်းဇူး အထူး တင္လွ်က္ရွိေနမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး ကရၾကိဳးနပ္ေအာင္ အခ်ိန္ရလို႔ သတိရရင္ မီးေသာ္ၾကီး ဘေလာ့ေလးကို လာလည္ပါလို႔ေျပာပါရေစ ...။ အားလံုးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း မီးမီးေသာ္ၾကီး။-။

2 comments:

Anonymous said...

မမေသာ္ ႕ ႕ ႕ ႕
အကုိဆရာက ဘယ္သူလဲဟင္ ႕ ႕ ႕ သိခ်င္လုိက္တာ ႕ ႕ ႕ စိတ္ေကာင္းရွိလုိက္တာ္ေနာ္ ႕ ႕ ႕ မမေသာ္ၾကီးရဲ႕ ပုိးမ်ား ဆက္လက္ရွင္သန္ပြားမ်ားႏုိင္ပါေစ

ေအာ္ပရားး said...

မီးမီးေသာ္ၾကီး အဲ့ေတာ့ နာမည္ၾကီးက ေခၚရ ခက္လိုက္တာေနာ္...
ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ... မီးမီးေသာ္ၾကီး က စာေရးေကာင္းတာပဲ... ကြၽန္ေတာ္ဆို မီးမီးေသာ္ၾကီးေလာက္ ေရးတတ္ဘူးဂ်ာ.. .သူညားေတြ ေရးတာ လိုက္တင္ေပးေနတာ ဟားဟား ရယ္ရတယ္ေနာ္... ေပ်ာ္သည္ပ်က္ေစ ကလပ္ေစေပါ့.. မီးမီးေသာ္ၾကီးကို အျမဲအားေပးေနပါမယ္.. မီးမီးေသာ္ၾကီးေရ... မီးမီးေသာ္ၾကီးတို႔က အတူတူပဲေနာ္.. ဒါေၾကာငး္လည္း လိုက္ၾကတာကို ဟီး.. ဟီး.. သြားမေျပာနဲ႔ေနာ္...