tag:blogger.com,1999:blog-78331562422118367852012-01-05T23:31:36.902+06:30ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.comBlogger241100tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-87015942255009306562007-09-25T07:51:00.000+06:302007-09-25T07:57:29.583+06:30<div align="justify">မီေသာ္္ၾကီးတစ္ေရာက္လည္း ထိုသို႔ႏွယ္ ဤသို႔ႏွယ္ ေပ်ာက္ကြယ္လုျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဘေလာ့အနားလည္း မကပ္ႏိုင္၊ စြဲလမ္းလာခဲ့သမွ် ခ်က္တင္လည္း မ၀င္ျဖစ္။ ဒါဟာ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္လည္း ဆိုၿပီးေတာ့လည္း အျပစ္ကမတင္ႏိုင္။ ကုိယ္ကိုတိုင္ ေက်နပ္စြာနဲ႔ ေျခလွမ္းစခဲ့မိတဲ့ဟာကိုး...။ ဟုတ္ပါတယ္။ မီးေသာ္ၾကီး ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးခဲ့တာပါ။ ခုေတာ့လည္း ေနသားက်လို႔ အဆင္ေျပစလည္း ျပဳေနပါၿပီေကာ။ ခက္တာက သံေယာဇဥ္ကမျပတ္။ မအားတာ ၾကားထဲ ယားနာကေပါက္ခ်င္။ ခက္ေတာ့ ခက္ေနသား။ အဲဒီေတာ့လည္း ေခ်ာက္တီးေခ်ာက္ခ်က္ေလးနဲ႔ ခ်က္တင္ေလာကမွာ သရဲေျခာက္ သလိုလိုနဲ႔ ခဏတျဖဳတ္ခ်က္လိုက္ ဘေလာ့ၾကေတာ့လည္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အားလည္းနာတယ္ ခင္လည္းခင္တယ္ေပါ့ေလ လမ္းၾကံဳရင္ ၀င္ၾကည့္လိုက္ ခုလို အခ်ိန္အားေလးရတုန္း ေပါက္ကရ လမ္းမတန္းတာေလးေတြ သူမ်ားမ်က္လံုးေညာင္းေအာင္ ေရးသြားလိုက္ေပါ့.။ မီးေသာ္ၾကီးက လမ္းၾကံဳလို႔ ေပါက္တတ္ကရ ၀င္ေရးသြားတာမ်ိဳးေလးေတြကို ခင္တဲ့သူေတြကိုေတာ့ အတင္းအဓၶမ ဖတ္ခိုင္းတာမ်ိဳးနဲ႔ အားေပးခိုင္းလိုက္။ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းၾကံဳေရးတဲ့စာကို လမ္းၾကံဳရင္းနဲ႔ ၀င္ဖတ္ရင္း မ်က္လံုးေညာင္းေစတာမ်ိဳးနဲ႔ပဲ လွဳပ္လွီလွဴပ္လွဲ႔ ဘေလာ့ေလးကို ဆက္လက္ တည္ေနဦးေတာ့မေပါ့ေနာ္။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီးလည္းေလ မအားပါဘူးဆိုမွ ေရးျဖစ္လိုက္တဲ့စာေတြမ်ား။ အေတာ္ကိုမ်ားေပါ့။ အဟိ။ တကယ္ေျပာတာေနာ္ ေဟာတစ္ပုဒ္ ေဟာတစ္ပုဒ္နဲ႔ကိုေနတာ။ မယံုမရွိနဲ႔ ။ တကယ္ပါဆိုေန။ ဒါဆိုဘယ္မွာလဲ။ အဲစာေတြျပေလ ဟုတ္လား။ အဟီး အဲလိုေမးလာရင္ေတာ့ အမွန္အတိုင္းပဲ ေျပာလိုက္မယ္ေနာ္။ ပန္းကန္ေတြေဆးရင္း စိတ္ကူးနဲ႔ ေရးတာေတြ။ ဟင္းခ်က္ရင္း ဆီသတ္ရင္းနဲ႔ ေရးလိုက္တာေတြ။ အ၀တ္ေတြ ေလွ်ာ္လွမ္းရင္းနဲ႔ ေရးလိုက္တာေတြမွ။ မ်ားၾကီး။ အဟီး ဒီဘေလာ့ထိ သယ္မလာႏိုင္တာေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာ။ တကယ္ေရးလိုက္တာ ... အဲခ်ိန္က်မွပဲ စာလံုးေတြကလည္း ေရွာလို႔။ စိတ္ကူးနဲ႔ ေရးလိုက္တာမ်ား စက္ေသနတ္ပစ္သလို … ဒက္ ... ဒက္ ... ဒက္နဲ႔ ေနတာပဲ။ အေတြးေတြ ေကာင္းလိုက္တာမ်ား။ တစ္စံုတစ္ခုက တိုက္ဆိုင္လိုက္ သတိရလိုက္ အဲခ်ိန္ကေတာ့ ေဟာေတြးရင္းနဲ႔ ေရးလိုက္တာ စာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သြားျပန္ေလေရာ။ တိုက္ပဲတိုက္ဆိုင္လြန္းတာလား ... စာေရးဖို႔ လမ္းစေပၚၿပီး ဟိုသတိရ ဒီသတိရနဲ႔ပဲ ျဖစ္ေနတာလားေတာ့ မသိဘူး။ ဟင္းအိုးတူးတာမ်ိဳးတို႔ ေရေတြ လွ်ံကုန္တာမ်ိဳးတို႔နဲ႔ လံုးခ်ာလည္ရင္း ဘေလာ့မွာ စာေပါင္းမ်ားစြာကို စိတ္ကုူးနဲ႔ တင္ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။ ကဲ ခုေတာ့ လက္ေတြ႔ ေရာက္လာၿပီေပါ့ေလ။ အမ်ားသူငါ မ်က္လံုးေညာင္းေသာ ဒုကၡ ခံယူေတာ္မူလိုက္ၾကပါဦးေနာ္။<br /><br />ခုတေလာ ေတြးေတြးေနမိတယ္။ ေယာက်္ားနဲ႔ မိန္းမဆိုတဲ့ အေတြး။ သူမ်ားေတြေတာ့ ေျပာေရာ့မယ္။ ခုမွ ေတြးမိရသလား။ လူပဲအိုေသေတာ့မယ္လို႔ ေျပာလည္း ခံယံုပဲ။ အဟုတ္ပဲ အခုတစ္ေလာမွကိုပဲ ေတြးမိေနတာ။ ေစ့ေစ့ေတြးေတာ့ ေရးေရးေပၚ ဆိုတာမ်ိဳးလိုပဲ။ ေသခ်ာေတြးေလ ဘ၀င္မက်ေလ။ ေသခ်ာေတြးေလ နားမလည္ေလပဲ။ ခက္တာပဲေနာ့္။ မေတြးမိတာမွ ေကာင္းေသးတယ္။ ခုေတာ့လည္း ဘယ္လိုလုပ္ရမလည္း ေတြးမိေနၿပီ။ ကဲ ... အဲဒီလိုဆိုမွေတာ့လည္း မထူးေတာ့ဘူးေနာ့္။ ဆက္ၿပီး သဘာ၀ သပြတ္အူကို အစရွာရင္း ဘာကိစၥ ဒီေလာက္ရွဳပ္ရသလဲဆိုတာ အျပစ္တင္ၾကည့္ၾကပါစို႔...။<br /><br />ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ရာဇ၀င္တေလွ်ာက္ပဲဆိုဆို၊ သမိုင္းကာလ အားလံုးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဗုဒၶစာေပက်မ္းဂန္လာပဲေျပာေျပာ မိန္းမဆိုတဲ့ ထိုဣတၳိယကို ေခြးထီးေလာက္ေတာင္မွ မျမင့့္ျမတ္ဘူးလို႔ ေျပာခဲ့ၾကတယ္။ ဘယ္သူမဆိုေပါ့ေလ။ မန္လည္ဆရာေတာ္မွစလို႔ ေျပာ၇မယ္ဆိုရင္ ဒီေန႔ မေန႔ကအထိ ေနာက္ဆံုး အသည္းကြဲပါတယ္လို႔ ေျပာေနတဲ့ ေယာက်္ားေလးေပါင္းမ်ားစြာအထိ ဆိုပါေတာ့။ အျပစ္တင္ စကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာ၊ တင္စားမႈေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေျပာဆိုလာလိုက္ၾကတာ သမိုင္းတစ္ခု သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ တည္ခဲ့သမွ် သကၠရာဇ္ေပါင္းမ်ားစြာမွာေပါ့။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လားေနာ္။<br /><br />အင္း ... ဟုတ္တယ္။ ဘာလို႔လဲ အဲတာ။ စာဖတ္ေနတဲ့ အေပါင္းအသင္းရယ္။ ေတြးၾကည့္ပါဦးလား။ မီးေသာ္ၾကီးလည္း ဥာဏ္မီွသေလာက္ေတာ့ ေတြးၾကည့္တယ္။ လာေလသယ္ဂ်င္း။ အတူတူ ေတြးၾကည့္ၾကရေအာင္။ ျဖစ္တယ္ဟုတ္။<br /><br />ဒီလိုေလ ... ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဒီလို အျပစ္တင္စကား မွန္သမွ်ကို ေျပာလာခဲ့ၾကတဲ့ တေလွ်ာက္မွာ အဲဒီ မိန္းကေလးေတြကေရာ ဘာလို႔ လက္ခံခဲ့ၾကသလဲေပါ့။ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ အရဆိုရင္ ဧ၀ေတြေပါ့။ ဧ၀ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဣတၳိယပဲျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးကေတာ့ ေသခ်ာတာ မိန္းမသားထုပါ။ ဘာလို႔ သူတို႔ေတြ လက္ခံခဲ့ၾကလဲလို႔ ေမးရင္ ပုရိသဆိုတဲ့ ေယာက်္ားမွန္သမွ်က တိုင္ပင္စရာမလိုပဲ တညီတညာတည္း ေျဖၾကပါလိမ့္မယ္။ ဟုတ္ေနလို႔ လက္ခံေနၾကတာေပါ့လို႔။ ေယာက်္ားဆိုတာ ျမင့္ျမတ္တယ္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ မိန္းမ ဆိုတာ ျမစ္တစင္းလိုပဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ၿပီး အားလံုးဟာ တူညီတဲ့ အေျဖတစ္ခုတည္းကိုပဲ ေပးၾကမွာအမွန္ပဲ။<br /><br />ကဲ ... အဲလိုဆိုရင္ အဲတာကိုထားၿပီး အဲလို ျဖစ္ရျခင္းအေပၚကို သံုးသပ္ၾကည့္ၾကရေအာင္လားေနာ္။ မသံုးသပ္ၾကည့္ခင္ တစ္ခုေတာ့ ေျပာထားလိုက္ဦးမယ္။ မိန္းမေတြထက္ ေခြးထီးက ျမတ္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ လက္ခံပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို ဥပမာတစ္ခုအေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားမွာပဲ ဆိုပါဆို႔ ... မိန္းမေတြက သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္လို႔ မရပါဘူးဆိုတဲ့ေနရာမွာ လူမဟုတ္တဲ့ ေခြးဆိုတဲ့ တိရစၧာန္တစ္ေကာင္က ဟိုဟိုဒီဒီ ကူးလားခတ္ၿပီး သြားလို႔ရေနတာဟာ သူဟာ အထီးဆိုတဲ့ ပုရိသအႏြယ္၀င္ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ဒါကိုလက္ခံတယ္။ အဲလို လက္ခံထားၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ က်န္တာကို ဆက္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ၾကရေအာင္ေပါ့ေနာ္။<br /><br />ေယာက်္ားသားထုေတြဆီက ဒီလို အျပစ္တင္စကားမွန္သမွ်ကို ဘာလို႔ မိန္းမသားတစ္ထုလံုး လက္ခံေနၾကသလဲ ဆိုတာက စၾကမယ္ေနာ္။ ဘာလို႔ လက္ခံေနၾကသလဲ။ မိန္းမေတြကေရာ ဒါမ်ိဳး မေျပာတတ္ေတာ့ဘူးလား။ ဘယ္ဟုတ္ပါ့ေလမလဲရွင္။ တစ္ကယ္ဆို စကားအရာနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ စာနဲ႔ေပနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ေျပာတတ္ၾကတာေပါ့။ က်ားနဲ႔မ ဆိုတာ လိင္ကြာျခားတာပဲရွိတယ္။ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ လူုေတြခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား။ ေျပာတတ္ ဆိုတတ္ ၾကတာေပါ့။ ဒါဆို ဘာလို႔ မေျပာၾကသလဲ။ ဘာလို႔ မေျပာၾကသလဲ ဆိုရင္ သည္းခံႏိုင္စြမ္းေၾကာင့္၊ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္စြမ္းေၾကာင့္ သူမတူတဲ့ စြမ္းအားတစ္မ်ိဳးေၾကာင့္သာလွ်င္ ဒီလိုမ်ိဳး စကားနည္းရန္စဲ သေဘာနဲ႔ ေနလာခဲ့ၾကတာေပါ့။ မိန္းကေလးဆိုတာ အမိ၀မ္းမွ ကၽြတ္လာၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ မိန္းကေလးရယ္လို႔ ျဖစ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ သူဟာ မိခင္ေလာင္း တစ္ေယာက္ပါပဲ။ သဘာ၀တရားအရ သူဟာ မိခင္ေလာင္း တစ္ေယာက္ပါပဲ။ အဲဒီအတြက္နဲ႔တင္ သူဟာ ႏူးညံ့တဲ့ စိတ္ထားရွိသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမယ္။ ဘယ္သူမဆို ေတြးၾကည့္ေလ မိခင္ေလာက္ ဘယ္သူကမ်ား ကိုယ့္အေပၚကို ဂရုစိုက္လဲ မိခင္ေလာက္မ်ား ခြင့္လႊတ္ႏိုင္စြမ္း ရွိသလဲဆိုတာ။ မာတာပီတု ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ဘာလို႔ မာတာဆိုတဲ့ မိခင္က ေရွ႕က ရွိေနသလဲ။ မိန္းမဆိုတာ ေပ်ာ့ညံ့တတ္လြန္းတာထက္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တာပါ။<br /><br />ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာၾကတဲ့ ျပႆနာတစ္ခုမွာ ဆိုပါေတာ့။ ျပႆနာ ျဖစ္လာၾကတယ္ ဆိုတာရဲ႕ ေနာက္မွာ ေယာက်္ားေလးေတြဟာ မင္းတို႔မိန္းမေတြ ဒီလိုၾကီးပဲ၊ မင္းတို႔မိန္းမေတြအားလံုးက ဒီလိုပဲ ဆိုၿပီး ေျပာတတ္ၾကတယ္။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ အဲဒီ ေယာက်္ားေလးကေရာ ဒီလိုခ်ည္းပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ အားလံုးကေရာ ဒီလိုၾကီးပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ မဟုတ္ဘူးလို႔ေတာ့ ဇြတ္မညင္းပါနဲ႔။ ဆြမ္းဆန္ထဲ ၾကြက္ေခ်းေရာတာပါလို႔လည္း မေျပာပါနဲ႔ေလ။ အားလံုးက ညီမွ်ခ်င္းတစ္ခုရဲ႕ေဘးမွာ တစ္ဖက္စီ ရွိေနၾကတာပါ။ ၀ါးလံုးရွည္နဲ႔ ရမ္းမသိမ္းပါနဲ႔လို႔ မေျပာနဲ႔။ ဒါဟာလည္း ညီမွ်ျခင္းတစ္ခုအလည္မွာ ရွိေနတယ္။ အမွန္ဆို အားလံုးဟာ ညီမွ်ျခင္းတစ္ခုရဲ႕ေဘးမွာ ကိုယ္စီကိုယ္စီ ရွိေနၾကတာပါ။<br /><br />မင္းတို႔မိန္းမေတြေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္ခဲ့ရတာေတြ ေရတြက္လို႔ေတာင္မွ မႏိုင္ဘူးလို႔ ဆိုလာရင္၊ ေယာက်္ားေလး ရာခိုင္ႏႈန္း အေတာ္မ်ားမ်ားေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္ခဲ့ရတဲ့ မိန္းကေလးေတြက ေယာက်္ားေလးေတြလို ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကမယ္ ဆိုရင္ ဘယ္သူ အားသာမယ္ထင္သလဲေနာ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ဘယ္ေလာက္ထိပဲ ရက္စက္ခဲ့ေစဦးေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ သူဟာ အျမဲ ရွံဳးနိမ့္သူ ျဖစ္ေလ့ရွိတယ္။ ဒါဘာလို႔လဲ။ ေနာက္ဆံုးမွာ သူ႔မရဲ႕ ႏူးညံ့လွတဲ့စိတ္ထား မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မွာသာလွ်င္ ရွိတတ္ေသာ ထိုစိတ္ထားက အေလွ်ာ့ေပးလိုက္ေလ့ ရိွေသာေၾကာင့္လို႔ ေျပာရမယ္။<br /><br />ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ဟာ အခ်စ္ဦးကိုမွ လိုခ်င္တယ္။ ေတြးၾကည့္မိရဲ႕လား။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကေရာ တန္းတူ အခ်စ္ဦး တစ္ေယာက္ကိုပဲ လိုခ်င္ၾကလိမ့္မယ္ဆိုတာကို။ ဒါေပမယ့္ ေယာက်္ားေကာင္းေတာ့ ေမာင္းမတစ္ေထာင္ ဆိုၿပီး ဟစ္ေၾကြးၾကတယ္။ ဒါကို မိန္းမသားတစ္ထုလံုးက နားလည္လက္ခံေပးႏိုင္ေပမယ့္လို႔။ ရည္းစားတစ္ေထာင္ လင္ေကာင္တစ္ေယာက္ ဆိုတဲ့ စကားကိုၾကေတာ့ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ကေတာင္မွ ဘာလို႔ လက္မခံမေပးႏိုင္ရသလဲ။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ လူငယ္သဘာ၀ ခ်စ္ၾကိဳက္လာၾကမယ္။ အဲေနရာမွာ နမ္းၾကတယ္။ ရိုင္းတယ္လို႔ ထင္ေပမယ့္ ေတြးၾကည့္ပါရေစ။ မိန္းကေလးတိုင္းကို နမ္းခဲ့တဲ့ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အနမ္းကို ႏွစ္သက္သေဘာက်သူ မိန္းကေလးလည္း ကိုယ့္ခ်စ္သူဆိုၿပီး လက္ခံႏိုင္ေပမယ့္လို႔ ေယာက်္ားေလးတိုင္းက နမ္းခဲ့မယ္ထင္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို မိမိ သေဘာက်တယ္လို႔ ယူဆထားတဲ့ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္က ဘာလို႔ မနမ္းခ်င္ရသလဲ။ ဒါဟာ ေယာက္်ားေလး ဆိုတဲ့ ပုရိသတစ္ေယာက္ရဲ႔ အတၱပဲ မျဖစ္ေပဘူးလား။<br /><br />ေယာက်္ားတစ္ေယာက္နဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ သဘာ၀ကို မလြန္ဆန္ႏိုင္လို႔ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ၾကသည္ ဆိုပါေတာ့။ ေနာက္ဆံုးမွာ ျပႆနာတက္မယ္။ ဇာတ္သိမ္းမလွဘူး။ အဲေနရာမွာ ေယာက္်ားေလးက ေနာက္ဆံုး ပြဲသိမ္းမွာ ေရရြတ္ေလ့ ရွိတာက မိန္းမေတြ မေကာင္းေၾကာင္းပါ။ ဘယ္ခ်ိန္ထိမဆို သူတို႔ဟာ အဲဒီ နားက်ည္းမုန္းတီးတဲ့စိတ္ကို သယ္ေဆာင္ ယူသြားႏိုင္ၾကတယ္။ ႏွစ္ဘယ္ေလာက္ၾကာမွ ျဖစ္ပါေစ သတိရလိုက္မိခ်ိန္တိုင္းမွာ နာက်ည္းမႈနဲ႔အတူု ေပါက္ကြဲ ေဒါသထြက္ေလ့ရွိပါတယ္။ မတူညီတာကေတာ့ မိန္းကေလးေတြက အဲလို မဟုတ္ၾကပါဘူး။ နာက်ည္းမယ္၊ မုန္းတီးမယ္ ေနာက္ဆံုးမွာ အညိႇဳးအေတး ထားခဲ့ၾကမယ္ ဆိုရင္ေတာင္မွ တဖက္သားက အေလွ်ာ့ေပးမယ္ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္လာမယ္ နားလည္မႈေတြ ေပးလာခဲ့မယ္ဆိုရင္ အဲဒီ နာက်ည္းလွပါတယ္ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က အလိုလို ခြင့္လႊတ္ၿပီးသား ျဖစ္သြားမွာပဲ။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မသိစိတ္မွာ လႊမ္းမိုးထားေလ့ရွိတဲ့ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္စြမ္းအား တစ္ခုေၾကာင့္ပါပဲ။ အကယ္၍ ထိုမိန္းကေလးက ေခါင္းမာေနၿပီး အတၱၾကီးေနမယ္ ဆိုရင္ အဲတာဟာ သူ႔ရဲ႕ ဟန္ေဆာင္မႈတစ္ခုပါ။ ဥပမာ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ အႏိုင္ရလိုစိတ္ တစ္ခုေၾကာင့္သာ သူဟာ ဆက္ၿပီး ဟန္ေဆာင္ေနတာပဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မရွိတဲ့ခ်ိန္မွာ သူမဟာ အဲလိုပဲ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္လို႔ အေပါင္းအသင္း ထင္မိပါသလား။ အမွားၾကီး မွားသြားလိမ့္မယ္ သူငယ္ခ်င္း။ အဲလို မိန္းကေလးေတြဟာ ပိုၿပီး အထီးက်န္ၿပီး ၀မ္းနည္းတတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အဲခ်ိန္မွာ သူတို႔ရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ သို႔မဟုတ္ ျမႇဳပ္ကြက္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ အားကိုးရာ ပုရိသတစ္ေယာက္ကို သူမဟာ တမ္းတၿပီး အားကိုးစိတ္နဲ႔ အေဖၚမဲ့ေနမွာပဲ။<br /><br />ေနာက္ၿပီး မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ကတိမတည္ႏိုင္ဘူးလား။ သူငယ္ခ်င္းေရာ ဘယ္လိုထင္လဲေနာ္။ မီးေသာ္ၾကီးကေတာ့ ထင္ရာေတြ ဆက္ေရးလိုက္ဦးမယ္။ ေယာက်္ားကတိကြ တည္တယ္။ မင္းတို႔မိန္းမေတြလို မဟုတ္ဘူး။ ကတိမတည္ သစၥာမရွိတဲ့ မင္းတို႔မိန္းမေတြလို မဟုတ္ဘူးကြ ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးကို အနီးစပ္ဆံုးေျပာရရင္ ျမန္မာဗြီဒီယိုဇာတ္လမ္း အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႔ရေလ့ရွိပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေယာက္်ားေလးတိုင္းကေရာ ကတိတည္ၾကလို႔လား။ မင္းမွာသစၥာ လူမွာကတိဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားတစ္ခုကို ၾကားဘူးတယ္။ အမွန္မွာေတာ့ ေယာက်္ားကတိ၊ မိန္းမကတိ ဆိုၿပီး ခြဲထားခဲ့တာ မရွိပါဘူး။ လူမွာကတိဆိုၿပီးပဲ ေရွးလူၾကီးေတြ သံုးခဲ့ၾကတာပါ။ ကတိတည္တဲ့ မိန္းမေတြ ေရတြက္လို႔ မရႏိုင္ေအာင္ရွိသလို ကတိမတည္တဲ့ ေယာက်္ားေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ တကယ္တမ္းမွာ မိန္းမေတြဟာ ေယာက်္ားေတြေလာက္ ကတ္တြက္တတ္တဲ့ စိတ္မရွိလို႔သာလွ်င္ ဒါေတြကို မသိေယာင္ေဆာင္ေပးရင္း နားလည္မႈနဲ႔ ေနေပးေနၾကတာေတြပါ။<br /><br />ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ စကားရည္လုပြဲတစ္ခု ျဖစ္သြားမွာ အမွန္ပဲ။ ေယာက်္ားေလးက မိန္းကေလးနဲ႔ ကင္းႏိုင္ၾကတာလည္း မဟုတ္သလို မိန္းကေလးကလည္း ေယာက်္ားေလးနဲ႔ ကင္းႏိုင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ေယာက်္ားေလး မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္တာကို မိန္းကေလးက စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တာရွိသလို၊ မိန္းကေလး မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္တာလည္း ေယာက်္ားေလးစြမ္းေဆာင္ႏိုင္တာ ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ သဘာ၀တစ္ရားၾကီးက ဖန္တီးထားတဲ့ သဘာ၀တစ္ခုပါ။ ၿပီးေတာ့ ကင္းေအာင္ေနလို႔လည္း မရဘူး။ သူ႔လိုအပ္ခ်က္နဲ႔သူ ရွိေနၿပီးသား သူ႔ျဖည့္ဆည္းခ်က္နဲ႔သူ ရွိေနၿပီးသားျဖစ္လို႔ ဒါဟာ ေယာက်္ားမိန္းမ ဆိုၿပီး ခြဲျခားေနစရာ မလိုဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ မိန္းမဆိုတာ မေကာင္းဘူးလို႔ ေၾကြးေၾကာ္တဲ့ ပုရိသ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တစ္ခ်ိ္န္မွာ သဘာ၀ကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ပဲ အဲဒီ မေကာင္းမွန္း သိေနတဲ့ ဣတၳိယကို ေရွာင္ကြင္းၿပီး မသြားႏိုင္ပါဘူး။ အလားတူပဲ မိန္းမဆိုတာလည္း ပုရိသနဲ႔ မကင္းကြာႏိုင္ပါဘူး။ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္က မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ခံစားမႈေတြ အလြန္အကၽြံျဖစ္ၿပီး ေနထိုင္မႈပံုစံကိုပါ သြားေရာက္ထိခိုက္လို႔ မိန္းကေလးကို အျပစ္တင္ၾကမယ္ ဆိုရင္ တကယ္တမ္း အျပစ္ရွိသူဟာ ထိုေယာက်္ားေလးသာလွ်င္ ျဖစ္တယ္လို႔ ေတြးၾကည့္မိပါရဲ႔လား။ သူဟာ အဲလိုျဖစ္ေစဖို႔အတြက္ သူကိုယ္တိုင္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အခြင့္အေရးေတြ ေပးခဲ့လို႔သာလွ်င္ ထိုမိန္းကေလးက ထိုသို႔ လုပ္ခြင့္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္လို႔ေလ။<br /><br />တကယ္တမ္း လက္ေတြ႔ဘ၀မွာ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ကလည္း တီးတိုးတိုင္ပင္ေဖၚ၊ ေဆးေပးမီးယူ ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို လိုအပ္သလို မိန္းမသားဘ၀မွာလည္း အလံမရွိတဲ့ရထား၊ တံခြန္မရွိတဲ့ဘုရား၊ လင္သားမရွိေသာမိန္းမ ဆိုတဲ့ စကားေတြခံၿပီး အမွန္တကယ္ ေရွ႕ကေန မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးႏိုင္မယ့္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို လိုအပ္တာ အမွန္ပဲ။ ၾကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ ငယ္သည္ျဖစ္ေစ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ကမွ က်ားကမကိုျဖစ္ေစ မကက်ားကိုျဖစ္ေစ ကင္းကြာၿပီး ေနဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူမွေတာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ သာတူညီမွ်ေတြးၿပီး တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ နားလည္မႈေတြနဲ႔ ေတြးၿပီး ျဖည့္ဆည္းေနထိုင္ၾကတာ အသင့္ေတာ္ဆံုးပဲ မဟုတ္လားေနာ္။ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပစ္ကို တစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ေ၀ဖန္ေျပာဆိုေနၾကမယ့္အစား အဲလိုေနရာေတြမွာ နားလည္မႈ ဆိုတာေတြနဲ႔ အစားထိုးၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနၾကည့္ရင္ေကာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ မ်က္မွန္စိမ္းၾကီး တတ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ အစိမ္းေရာင္ျမင္ကြင္းထဲမွာ အားလံုး ေရာက္ေနမွာပဲေလ။ ဘာေတြ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ခ်စ္တဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္တတ္ဖို႔ပဲ လိုတာပါ။<br /><br />မိန္းကေလးေတြက အမွတ္အေတးၾကီးတယ္ ဆိုၾကေပမယ္လို႔ အဲဒီအညိႇဳးေတြ အာဃာတေတြကို အင္နဲ႔အားနဲ႔ ေက်ာက္ခဲေက်ာက္ဆိုင္ေပၚမွာ ေရးထြင္းထားၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သဲျပင္လို ေနရာမ်ိဳးမွာပဲ အလြယ္တကူ မွတ္ထားလိုက္ၾကတာမ်ိဳးေတြပဲေပါ့။ ေရတိုက္စား ေလတိုက္စားၿပီး အလြယ္တကူ ေပ်ာက္ပ်က္တတ္ေစလိုက္တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္လည္း မိန္းမဆိုတာ ႏွာေခါင္းသာမပါရင္ ဆိုၿပီး ႏွိမ့္ခ်တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ခံရတာေပါ့။ တစ္ကယ္လို႔ မိန္းကေလးတိုင္းက ေသခ်ာမွတ္ထားၿပီး ေယာက်္ားေလးေတြလို တြက္ကတ္ၿပီး လိုက္ေျပာေနမယ္ဆိုရင္ ကင္းကြာလို႔ မရတဲ့သူေတြ အားလံုးက အဆင္မေျပမႈေတြနဲ႔ပဲ ေလာက၀တ္တရား မေက် ျဖစ္ကုန္ၾကမွာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ မိန္းမသားထုၾကီးက အရာရာတိုင္းကို လိုက္ၿပီး တြက္ကတ္မေနပဲ ခြင့္လႊတ္ျခင္း ဥေပကၡာနဲ႔ လက္ခံေပးႏိုင္ၾကလို႔သာ ဒီလို အျငင္းပြား ျငင္းခံုမႈမ်ိဳးေတြကို ေရွာင္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။<br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာေလ ပုရိသဆိုတဲ့ ေယာက်္ားေတြဟာ ဣတၳိယဆုိတဲ့ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ကင္းကြာၿပီး သီးျခားရပ္တည္ ေနၾကတာမွ မဟုတ္ေလေတာ့ ... (ရဟႏၲာ၊ သူေတာ္စင္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား မပါ၀င္ပါ) ကိုယ့္ရဲ႕ နီးစပ္မႈရွိတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို မွ်ေ၀ နားလည္ေပးႏိုင္ၾကရင္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မွာပါ။ "ငါဒီလိုလုပ္တာ မၾကိဳက္ဘူး၊ ဒါမ်ိဳး မၾကိဳက္ဘူး" လို႔ ေတြးမိရင္ တစ္ဖက္က မိန္းကေလးမွာလည္း ကိုယ့္လိုပဲ ခံစားေတြးမိမွာပဲ ဆိုတာကို ဂရုစိုက္ေပးရင္းနဲ႔ ၾကင္ၾကင္နာနာ မွ်မွ်တတ ေနသြားရင္ မေကာင္းေပဘူးလားေနာ္။ ေကာင္းတယ္ ဆိုးတယ္ ဆုိတာကလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ ခ်စ္တတ္တဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အရာရာဟာ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ နားလည္ေပးမယ့္ အသိစိတ္နဲ႔ ရင္းႏွီးမႈ ရယူမယ္ဆိုရင္ အရာရာတိုင္းကို နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကိုတိုင္ကမွ မ်က္မွန္စိမ္းၾကီးတတ္ၿပီး အျမင္ေတြ မၾကည္လင္ဘူးဆိုရင္ ... ျမင္ျမင္သမွ် အရာရာတိုင္းက ဘာကိုမွ အဆင္ေျပေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲေၾကာင့္ မိမိကုိယ္သာလွ်င္ အေကာင္းအဆိုးေတြကို ျပဳသူျဖစ္တယ္ဟုတ္။<br /><br />ေယာက်္ားဆိုတဲ့ ပုရိသေတြသာလွ်င္ ဘုရားအျဖစ္ကို ေရာက္ႏိုင္သူေတြပါ။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ဟာလည္း သဘာ၀ ေပးအပ္တဲ့ တာ၀န္အရ ေယာက်္ားေလးေတြဟာ ဖခင္ေလာင္းေတြ ျဖစ္တယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ဟာ ဦးေဆာင္သူေတြလည္း ျဖစ္တယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေစ သဘာ၀တရားၾကီးဟာ ေယာက်္ားေလး ဆိုတဲ့ ပုရိသႏြယ္တိုင္းကို ျမင့္ျမတ္တဲ့ေနရာမွာ ေပးအပ္ထားခဲ့တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ေလ ထိုပုရိသမ်ားက အားႏြဲ႕တဲ့ မိန္းမသားရယ္လို႔ ေရွးအစဥ္အလာကတည္းက သတ္မွတ္ထားခဲ့တဲ့ ၎ဣတၳိယေတြ အေပၚကို စာနာနားလည္စိတ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ သည္းခံခြင့္လႊတ္စိတ္ေတြနဲ႔ ခင္မင္ယုယ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ ၾကည့္ရွဳ ေစာင့္ေရွာက္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလားေနာ္။<br /><br />အင္း ... ေရးရင္းနဲ႔ စာေတြလည္း ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ ...။ ေသခ်ာတာေတာ့ သပြတ္အူအစစ္ ျဖစ္သြားတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးလည္း ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ... ေတြးမိတာေတြကို ေတြးမိသလို ခ်ေရးလိုက္တာ။ ဘယ္သူရယ္ ဘာရယ္ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း မရည္ရြယ္ဘူးပဲ။ ေတြးမိေတြးရာနဲ႔ လုပ္ခ်လိုက္တာ သပြတ္အူဇာတ္ ျဖစ္ေနတယ္။ ေသခ်ာေတြးလို႔ ေရးရမယ္ဆိုရင္လည္း စကားႏိုင္လုပြဲ ျဖစ္သြားမွာပဲ။ ဒါမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ မ်က္လံုးတစ္ျခမ္းပိတ္ၿပီး မၾကည့္ေစခ်င္တဲ့ သေဘာေလာက္ေလးပဲ ရွိတာပါ။ လူတိုင္းမွာ အေကာင္းနဲ႔ အဆိ္ုးဟာ ဒြန္တြဲေနတာပဲေလ။ တစ္ေယာက္မေကာင္းတာကို တစ္ေယာက္က အျပစ္တင္ၿပီး ကိုယ့္မ်က္ေခ်း ကိုယ္မျမင္တာမ်ိဳးနဲ႔ ရွဳတ္ခ်ေ၀ဖန္ ေျပာဆိုေနတာထက္ နားလည္မႈ ကိုယ္ခ်င္းစာမႈေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ ေဖးမနားလည္ေပးၾကမယ္ ဆိုရင္ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေလးကို ေတြးမိလိုက္လို႔ ဒီလိုဟာေတြ ေလွ်ာက္ေရးျဖစ္သြားတာပါ။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီး ကိုယ္တိုင္က မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေလေတာ့ မိန္းကေလးအတြက္ ေရးရာမွာ အနည္းငယ္ ဦးစားေပးမိသလို ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒါကိုလည္း သူငယ္ခ်င္းက ျမင့္ျမတ္တဲ့ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ နားလည္ေပးလိုက္ဦးလို႔ေနာ္ ...။ မီးေသာ္ၾကီးလည္း ေရးသာေရးတာ ဘာေတြမွန္းလည္းေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး ...။ ေသခ်ာတာကေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးက သပြတ္အူကို ေျဖရွင္းၿပီး ေသခ်ာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္ေပးခ်င္တာျဖစ္တယ္။ ခက္တာက သပြတ္အူက အစရွာမရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ခက္တယ္ေနာ္ ...။ သပြတ္အူကလည္း ဘာလို႔ အဲေလာက္ရွဳပ္ေနၿပီး မီးေသာ္ၾကီးကလည္း ဘာလို႔မ်ား အဲသပြတ္အူကိုမွ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ သြားၿပီး ယူၾကည့္မိရသလည္း ...။ ၾကည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေရာ ဘာလို႔မ်ား ရွင္းေပးခ်င္ရတာလည္း မသိဘူးေနာ္ ...။ - ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-8701594225500930656?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-48323536241133625022007-05-31T09:32:00.000+06:302007-05-31T09:47:04.745+06:30<div align="justify"><br />ေအာ္ ... ဘေလာ့ဘေလာ့ ... တည္တုန္းက တည္ထားၿပီး မွန္မွန္က မေရးျဖစ္ ... မေရးေတာ့ဘူး ဆိုလား ဆိုေတာ့လည္း မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ... ဖတ္ရတဲ့ သူကလည္း ပ်င္း ေရးရတဲ့ သူကလည္း အျဖစ္မရွိ။ ဟုတ္ေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္းေလ မေရးပဲေတာ့ မေနႏိုင္ဘူး။ အဲဒီေတာ့လည္း ေရာက္တတ္ရာရာ ... ဟိုေတြး ဒီေတြးေတြကို ေလွ်ာက္ေရးလိုက္မယ္။ <br /><br />အေတြးနံပါတ္ (၁) - ဆန္႔က်င္သည္ဟု မဆိုသာေသာ ... ဆန္႔က်င္သည့္ အေတြးမ်ား<br /><br />မီးေသာ္ၾကီးလည္း ဘေလာ့နားကို မကပ္ျဖစ္ပါဘူး။ အာ၀ါဟ၊ ၀ိ၀ါဟေတြနဲ႔ လံုးျခာလည္ လိုက္ေနတာနဲ႔တင္ သနားစရာ ဘေလာ့ေလးကို လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဒါကလည္း ၾကံဳလို႔ ေျပာလိုက္တာပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကုိလည္း မေျပာျဖစ္လိုက္ဘူး။ အားလည္းနာတယ္ ခင္လည္းခင္တယ္။ အဲေၾကာင့္ အခုေတာ့ လမ္းၾကံဳေနတာနဲ႔ ထည့္ေျပာလိုက္တာ။ မေျပာမၿပီး မတီးမျမည္ ဆိုသလိုေပါ့။ အင္း ျမန္မာ စကားပံုေတြကလည္း ေျပာသာေျပာရတာ ေသခ်ာလည္း နားမလည္။ သူတို႔ကလည္း အမ်ိဴးမ်ိဳးပဲ။ ဘာတဲ့ ခ်စ္ျခင္းအစ မ်က္လံုးကတဲ့။ ၿပီးလည္းၿပီးေရာ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက အခ်စ္မွာ မ်က္စိမရွိဘူးတဲ့။ ရွိပါေသးတယ္ တစ္ရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္၊ ေသခ်င္တဲ့က်ား ေတာေျပာင္း။ ကိုယ့္ဂုဏ္ကိုယ္ေဖၚ မသူေတာ္၊ မေျပာမၿပီး မတီးမျမည္။ အင္း ရွဳပ္ယွက္ကို ခတ္ေနတာပဲ။ အဲလိုေတြ ေလွ်ာက္ေတြးေနတာနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီးလည္း လူ႔ကန္႔လန္႔ၾကီးကို ျဖစ္ေနေတာ့တာ။ <br /><br />အေတြးနံပါတ္ ( ၂ ) - ဆိုင္တယ္လို႔ မေတြးမိဘူးလား သူငယ္ခ်င္းေရ<br /><br />လူ႔ကန္႔လန္႔ ဆိုတာနဲ႔ ေနာက္တစ္ခု ေတြးမိသြားျပန္ေရာ။ သိတယ္မလား။ လူ႔စိတ္က ေမ်ာက္စိတ္ပါ ဆိုေန။ ေတြးမိတဲ့ ေနာက္တစ္ခုက မီးေသာ္ၾကီး သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ေျပာေနၾက စကားတစ္ခုပါ။ သူ အၿမဲေျပာေလ့ ရွိတယ္။ ဘာမွ မဆိုင္ဘူး ဘုန္းၾကီးနဲ႔ဘီး အပ်ိဳၾကီးနဲ႔ စြပ္က်ယ္တဲ့။ မီးေသာ္ၾကီးက ဘာမွေတာ့ ျပန္မေျပာ ျဖစ္ပါဘူး။ ေတြးေတာ့ ေတြးမိလိုက္တယ္။ ဘာကိစၥ မဆိုင္ရမလဲ။ သိပ္ဆိုင္တာေပါ့လို႔။ ဘုန္ၾကီးနဲ႔ဘီး မဆိုင္ဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာလဲ။ ေက်ာယားတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာေပါ့ . မယားလို႔ ေခၚတဲ့ ကုတ္တံေလး မရွိခဲ့ရင္ ဘီးနဲ႔ လက္မမွီတဲ့ ေနရာမ်ိဳးကို ကုတ္လို႔ရတယ္။ လူဆိုတာ ဆႏၵတစ္ခုရွိရင္ ေျဖေဖ်ာက္လိုက္ရမွ ေနလို႔ထိုင္လို႔ အဆင္ေျပတာမလား။ အဲအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ လက္နဲ႔လည္း မမွီဘူး ျဖစ္ေနခ်ိန္ ဆိုပါေတာ့။ ဘီးတစ္ေခ်ာင္းသာ အနားမွာ ရွိခဲ့ရင္ ဘုန္းၾကီးနဲ႔ဘီးဟာလည္း ဆိုင္တတ္ပါတယ္လို႔။ အဲ ေနာက္တစ္ခုက အပ်ိဳၾကီးနဲ႔ စြပ္က်ယ္။ အဲတာကမွ ပိုလို႔ေတာင္ ဆိုင္ေသးတယ္။ ဘယ္လို ဆိုင္လည္းဆိုရင္ ျမန္မာျပည္က မိန္းကေလး အေတာ္မ်ားမ်ားကေပါ့ အခ်ိဳ႕လည္း မပါဘူးထင္တာပဲ။ အမ်ားစုကေတာ့ သံုးၾကပါတယ္။ စြပ္က်ယ္နဲ႔ တို႔ဖတ္ ေခၚမလား သနပ္ခါး လူးၿပီး မ်က္ႏွာေပၚမွာ ရိုက္ၾကတယ္ေလ။ အဲမွာကို ဆိုင္ေနၿပီ။ သားအမိ ၂ ေယာက္ပဲ ရွိၾကတယ္ . အေမၾကီးက အိုေနၿပီ သမီးကလည္း အပ်ိဳၾကီး အသက္က ၾကီးေနၿပီ။ အိမ္မွာလည္း ေယာက်္ားသားက မရွိ။ အဲလိုခ်ိန္မွာ ငယ္ကတည္းက အက်င့္ပါလာတဲ့ တို႔ဖတ္ရိုက္တဲ့ စြပ္က်ယ္ကလည္း မရွိေတာ့ရင္။ အဲအပ်ိဳၾကီးဟာ ေစ်းမွာ စြပ္က်ယ္ကို သူကိုယ္တိုင္ ၀ယ္ရမွာ။ သူေျပာေနၾက မဆိုင္ဘူး ဆိုတဲ့ စကားက ေသခ်ာပဲေတြးေတြး အားေနလို႔ပဲေတြးေတြး ဆိုင္ကိုဆိုင္ေနတာေနာ္။ ဟုတ္တယ္မလား။ ကဲ အဲဒီေတာ့ … မီးေတာ္ၾကီး ဒုတိယံမၼိ လူ႔ကန္လန္႔ၾကီး ျဖစ္သြားျပန္ပါေလေရာ။ <br /><br />အေတြးနံပါတ္ ( ၃ ) - လိပ္ျပာနဲ႔ ခူယားက အမႊာေတြပါ <br /><br />အင္း ... ခူယား အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ပိုးယားလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ခူယား ဆိုတာနဲ႔ ရြံသလိုလို၊ ေၾကာက္သလိုလို၊ မသတီသလိုလိုနဲ႔ လိုလိုေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ လူေတြရဲ႕ အေတြးကိုယ္စီမွာ ျဖစ္တတ္ေလ့ ရွိၾကၿပီး ေ၀းရာေရွာင္ၾကတဲ့သူ ရွိသလို၊ သတ္ပစ္တဲ့သူ၊ တစ္ေနရာရာသို႔ လႊင့္ပစ္လိုက္သူေတြၾကီးပါပဲ ...။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့ ခူေကာင္ေလးပါလို႔ မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ ေျပာၾကလိမ့္မယ္ေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး မထင္ပါဘူး။ အဲလိုနဲ႔ ခူေကာင္ေလး ဘ၀ကေန သူမ်ားေတြ သိပ္သတိမထားမိတဲ့ ပိုးတုန္းလံုးေကာင္ေလးမွတဆင့္ လိပ္ျပာေလးဘ၀လည္း ေရာက္သြားေရာ ...။ အားပါးးးး ေျပာင္းလဲသြားလိုက္ၾကတဲ့ လူေတြ။ လွလိုက္တဲ့ လိပ္ျပာေလးလို႔။ ဓါတ္ပံု ရိုက္ထားလိုက္တဲ့ သူတို႔။ ပန္းနဲ႔လိပ္ျပာ ဆိုၿပီး စာဖြဲ႔ၾကသူတို့။ ရွိပါေသးတယ္ လိပ္ျပာေတြသာ မရွိရင္ ကမၻာၾကီးေတာင္ ပ်က္စီးသြားႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အေျပာနဲ႔ ေျပာၾကတဲ့သူေတြ။ အဲလို ေျပာၾကတဲ့ သူေတြ အားလံုးနီးပါးက လိပ္ျပာမျဖစ္ခင္ ခူေကာင္ ဘ၀ကာလတုန္းမွာ ခ်စ္တတ္ခဲ့ၾကရဲ႕လား။ တကယ္ဆို မွ်တၾကရဲ႕လားဆိုတာ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကုသိုလ္ကံနဲ႔ သူပဲေပါ့။ ဒါကိုေတာ့ ေျပာလို႔ ဘယ္ရမလဲ။ ေျပာမရဘူး ဆိုေပမယ့္လည္း ေျပာလိုက္ပါဦးမယ္ လိပ္ျပာေတြကို ခ်စ္တတ္ရင္ ခူေကာင္ ဆိုတာကိုလည္း ၾကင္နာၾကည့္ေပးၾကပါလို႔။ ခူေကာင္ေတြ ရွင္သန္ပါမွ လွပါတယ္ဆိုတဲ့ လိပ္ျပာေတြဟာ မ်ားျပားစြာ အသက္ရွင္ႏိုင္ၾကမွာေလ။ သိတယ္မလား။ ကန္႔လန္႔ၾကီးပါဆိုေန ... အဲဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းပဲေပါ့ ...။ မီးေသာ္ၾကီးက တတိယံမိ လူ႔ကန္႔လန္႔ၾကီး ျဖစ္သြားျပန္ပါေလေရာေပါ့။ <br /><br />အင္း ... အဲလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြက အားေနေရာ ... အားေနတာနဲ႔ ေတြးလိုက္ေရာ။ ေတြးလိုက္တာနဲ႔ ကန္႔လန္႔ျဖစ္ကုန္ေရာ။ မီးေသာ္ၾကီးလည္း စိတ္ေတြက ကန္႔လန္႔ျဖစ္ပါမ်ားၿပီး ေတာ္ၾကာ ကဏန္းေကာင္ေတြလို ေဘးတိုက္ၾကီး လမ္းေလွ်ာက္ ျဖစ္ေနဦးမယ္ ဆိုၿပီး အေတြးေတြကို ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ထားလိုက္ပါတယ္။ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္ ေတြးၾကည့္ပါ မီးေသာ္ၾကီး လမ္းေလွ်ာက္တာ သူမ်ားေတြလို မဟုတ္ပဲ ကဏန္းတစ္ေကာင္လို ေဘးတုိက္ၾကီး ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ၾကည့္ရတာ လွလိုက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း ဆိုတာမ်ားေနာ္။ အဟား။ ( ေသခ်ာ ေတြးၾကည့္လိုက္ေနာ္ မေမ့ေစနဲ႔ )။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ေလ ... သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ ဘယ္သူ႔မွေတာ့ ျပန္မေျပာနဲ႔ေပါ့ေနာ္။ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ရယ္လို႔ မဟုတ္တဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္တစ္ခုကို ေျပာျပမယ္သိလား။ အဲတာကေလ။ အေတြးေတြကို ေလွ်ာ့ထားလိုက္တယ္ ဆိုေပမယ့္လို႔ လူမသိသူမသိ တိတ္တိတ္ေလး စိတ္ကူးထဲမွာ ဆက္ၿပီး အေတြးေတြ ကန္႔လန္႔တိုက္ေနတုန္းပဲ ဆိုတာကိုေပါ့။ အဟိ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ျပန္မေျပာရဘူးေနာ္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ပဲ သိပါေစ။ ဟုတ္ၿပီေနာ္။ ယံုၾကည္ေနမယ္ သိလား ။ - ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-4832353624113362502?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-36010421683282914422007-04-15T20:46:00.000+06:302007-04-16T14:51:38.573+06:30<div align="justify">အဟုတ္ပဲ ... ဘေလာ့ကို လံုး၀ လွည့္မၾကည့္ျဖစ္တာမွ … အေတာ္ဆိုးေနပါလားေနာ္ ... ခုေတာ့လည္း ေျခာက္ကပ္ေနတာပဲ … ပိုင္ရွင္ကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ လွည့္မၾကည့္မွေတာ့လည္း … အင္းေလ ... ျဖစ္သင့္ပါတယ္ေလ။ ေရးခ်င္စိတ္လည္းေပ်ာက္ ... လူလည္း ေဂါက္ေနတယ္။ ဘယ္လို လုပ္ရပါ့မလဲပဲ။ ေရးျဖစ္တယ္ စိတ္ထဲမွာ အၿမဲေရးေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ေပၚမွာ ခ်မျပျဖစ္တာ။ မီးေသာ္က စိတ္ထဲရွိတာ ေရးတာဆိုေတာ့ေလ။ စိတ္ညစ္ေနတာနဲ႔ ၾကံဳရင္ စိတ္ညစ္တာပဲ ေရးမိမယ္။ အဲေတာ့ မျဖစ္ဘူးေလ။ လာေရာက္ လည္ပတ္သူေတြကို အားနာရမယ္ဟုတ္။ ပထမတုန္းကေတာ့ ဒုိင္ယာရီ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ဘာသာ ေရးခ်င္တာေလးေတြ ေရးမယ္ေပါ့ ေတြးလိုက္တာ။ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက လင့္ခ်ိတ္ေပးထားေတာ့ေလ ေရးခ်င္တာေတြ ေရးလိုက္ရင္ လာဖတ္တဲ့သူေတြကို အားနာစရာၾကီးေတြ ျဖစ္ကုန္မွာေပါ့ေနာ္။ မီးေတာ္ၾကီး စိတ္ေတြ ဂေယာင္ေခ်ာက္ျခား ျဖစ္ေနလုိ႔ေလ ... အဲေၾကာင့္ မေရးတာ။ ဒီမနက္ ေတြးမိတယ္ စာေတာ့ ေရးလိုက္ပါဦးမယ္ေလ လုိ႔ေပါ့။ ခုေတာ့လည္း စိတ္ေတြက အဆင္မေျပဘူး။ ေရးမွာလည္း ၀ါးတားတားနဲ႔။ <br /><br />အမွန္က မ်က္ႏွာသစ္တုန္းက ေတြးမိသြားတာ။ အေကာင္ေလး တစ္ေကာင္ ေရထဲမွာ က်ေနတာ ေတြ႔တာကေန စတာပဲ။ ပုရြက္ဆိတ္လို အေကာင္ေလးပဲ ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းၾကီးတယ္။ အေတာင္ပံ ပါတယ္။ အဲအေကာင္ေလးကေလ ေရထဲမွာ ယက္ကန္ယက္ကန္ ျဖစ္ေနတာ။ ေသာ္လည္း မ်က္ႏွာမသစ္ခင္ ၾကည့္မိလိုက္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ေအာ္ ... သူ႔ခမ်ာ ေသေရးကေန ရွင္ေရးေျပာင္းဖို႔ အေတာ္ ၾကိဳးစားေနရွာတာ။ ေသာ္လည္း သူ႔ကို ကူေပးလိုက္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ရွင္ေရးၾကိဳးစားမွဴကို။ မွန္တာေျပာရင္ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ ေတြးလိုက္မိပါတယ္။ တကယ္ပါ။ ျဖဴစင္တဲ့ ကယ္တင္မႈေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးပဲ။ မီးေသာ္လည္း ေရမကူုးတတ္ဘူးေလ။ အကယ္၍ ေရေၾကာင္းခရီး သြားျဖစ္ခဲ့လို႔မ်ား ဤသို႔ျဖစ္လာလွ်င္ ဆိုၿပီး ကယ္တင္လိုက္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲလို ေတြးလိုက္ေပမယ့္ ဆယ္ယူလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ရွင္ေစခ်င္တဲ့ေစတနာက အျပည့္ပါ။ အဲအေကာင္ေလးက ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ လတ္တေလာ အေျခအေနမွာေတာ့ သူရွင္သန္ဖို႔ပဲ ေတြးမိပါတယ္။ <br /><br />မေန႔ညကလည္း အိမ္ေနာက္ေဖးကို ဆင္းတဲ့ ေလွကားေလးနားမွာ ေျမြေလး ေသးေသးေလး တစ္ေကာင္။ သူက လူသံၾကားလို႔ထင္ပါရဲ႕ ၿငိမ္ေနတယ္။ သူ႔ရဲ႕အႏၲရာယ္ကို ကာကြယ္တာလည္း ျဖစ္သလို သူမ်ားကို အႏၲရာယ္ေပးဖို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အမွန္ဆံုး ထင္မိတာကေတာ့ သူ႔အတြက္ ကာကြယ္ဖို႔ ၿငိမ္ေနတာပါေလ။ ဘာလို႔လဲဆို အဲေျမြေလးက အေကာင္ေပါက္ေလး။ တီေကာင္ထက္ နည္းနည္းေလးပဲ ၾကီးတယ္ေလ။ တုတ္ေလးနဲ႔ ထိၾကည့္လိုက္မွ ေျမြသြားသလို ေျပးသြားေတာ့မွပဲ ေျမြေလးမွန္းသိတာ။ မီးေသာ္ သူ႕ကို နည္းနည္းေျခာက္လွန္႔ၿပီး လြတ္ရာကို ေျပးေစလိုက္တယ္ေလ။ သူလည္း သူ႔အတြက္ ေသေရးကေန ရွင္ေရးကို ကူးေျပာင္းရတာ ဆိုေတာ့ ျမန္ပါတယ္ ေျပးသြားလိုက္တာ။ ၾကီးလာရင္ အႏၲရာယ္ရွိမွန္း သိေပမယ့္ လတ္တေလာ အေျခအေနမွာေတာ့ သူ႔ကို ရွင္သန္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေလးပဲရွိပါတယ္။ <br /><br />အဲလိုပဲ အလားတူ တိုက္ဆိုင္မႈေခၚမလားေတာ့ မသိဘူး။ မီးေသာ္ၾကီးေလ ၾကီးလာရင္ အႏၲရာယ္ရွိမွန္း သိေပမယ့္ ရွင္သန္ခြင့္ ေပးမိခဲ့တယ္။ မွန္တာေျပာရရင္ သူက အဆိပ္ရွိတယ္ ဆိုတာ သိေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ေလ လတ္တေလာ အေျခအေနမွာ သူ႔ကို ရွင္သန္ေစခ်င္တယ္။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ မျပတ္သားတဲ့ စိတ္ေတြေၾကာင့္ပဲ ဆိုပါေတာ့။ ပုရြက္ဆိတ္လို အေကာင္ေလး ေရထဲမွာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လံုး၀ဂရုမစိုက္ခဲ့ရင္ ...။ ေျမြတစ္ေကာင္ပဲဆိုၿပီး သတ္ပစ္လိုက္ရင္ ...။ အခ်စ္ကိုလည္း ဘာမို႔လို႔လည္း ဆိုၿပီး လံုး၀ ဥေပကၡာ ျပဳလိုက္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ...။ <br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေတြးမိပါတယ္ေလ။ ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈပဲ ဆိုပါေတာ့။ ပုရြက္ဆိတ္လို အေကာင္ေလးကိုလည္း မေသေစခ်င္ခဲ့ဘူး။ ေျမြေပါက္စေလးကိုလည္း မသတ္ရက္ခဲ့ဘူး။ အဲလိုပဲ အခ်စ္ကိုလည္း ဥပေကၡာ မျပဳႏိုင္ခဲ့ေလေတာ့ ...။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-3601042168328291442?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-64543721389287261332007-03-17T09:40:00.001+06:302008-04-16T19:23:31.383+06:30<div align="justify">မီးေသာ္ၾကီး စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ၾကားထဲကေန စာရြက္ေလး ၂ ရြက္ ထြက္လာလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟိုတစ္ခ်ိန္တုန္းက လျပည့္ညရဲ႕ ခံစားမွဴေလးေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးလည္း အဲလို စာရြက္ပိုင္းစေလးေတြနဲ႔ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ ေရးထားတာေတြ စည္းကမ္းရွိစြာ အသိမ္းေကာင္းမွဳေၾကာင့္ ဘယ္ေတြ ေရာက္ကုန္တယ္ေတာ့ မသိဘူး။ ခု ဒီစာရြက္ေလးေတြေတာင္ ကံဆိုးလို႔ မီးေသာ္ၾကီးက လာေတြ႔ေနေသးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္သြားေအာင္ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ဘေလာ့ေလးမွာ တင္လုိက္မယ္ေနာ္။ မူရင္းကိုပဲ စကမ္တင္ၿပီး တင္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေစာင္က ၀ါးေနတယ္။ မိတၱဴကူးၿပီးမွ တင္လုိက္တာမို႔လို႔ေလ ... သူ႔မူရင္းအတိုင္းဆို စာရြက္က ၾကီးေနေတာ့ စကမ္တင္ရတာ အဆင္မေျပလို႔ နည္းနည္းေသးေအာင္ မိတၱဴဆြဲလိုက္တာ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္မသိ ၀ါးေနေရာ။ အဲေၾကာင့္ စာနဲ႔လည္း သပ္သပ္ေရးေပးထားတယ္ေနာ္။ မီးေသာ္ၾကီးဆိုတာ အဲခ်ိန္ထဲကေန အဲမတိုင္ခင္ခ်ိန္ထဲကေန အဲလိုေပါခဲ့တယ္ ဆိုတာ သက္ေသျပသလိုပဲေပါ့ေနာ္။ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး အမွတ္တရေလးပါ။</div><a href="http://www.fileden.com/files/2006/11/14/379479/Test/2002-07-24.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://www.fileden.com/files/2006/11/14/379479/Test/2002-07-24.jpg" border="0" alt="" /></a><div align="justify">လ ... အရမ္းသာတယ္။ လ ... သာတာကို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ တစ္ခုခုကို ခံစားၾကည့္ခ်င္တယ္။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ေလာကၾကီးဟာ လေရာင္ေအာက္မွာ ျပားျပား၀ပ္ေနတယ္။ သူက ( ေလာကၾကီးက ) အလိုက္သိစြာနဲ႔ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနတယ္ေလ။ အခုခ်ိန္မွာ သဘာ၀ေလာကၾကီးက အရမ္းကို ခ်စ္စရာေကာင္းေနတယ္။ လျပည့္ညရဲ႕ နိဂံုးဆိုတာ လကြယ္ညရဲ႕ နိဒါန္းတစ္ခုပဲ။ အခုခ်ိန္မွာ ( လျပည့္ညမွာ ) အရမ္း လွပေနတဲ့ ေလာကၾကီးက လကြယ္ည အခုခ်ိန္ဆိုရင္ ေမွာင္မုိက္ျခင္းအတိၿပီးစြာနဲ႔ ေၾကာက္စရာ သတၱ၀ါဆိုးတစ္ေကာင္နဲ႔ အရမ္းကို တူေနလိမ့္မယ္။ အခုလို သာယာလွပေနတဲ့ ညတစ္ညမွာ ခ်စ္သူ ( ခ်စ္ရတဲ့သူ ) ႏွစ္ဦး ရွိေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ အရမ္းကို ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းမွာပဲ။ လသာတဲ့ညမွာ လေရာင္လံႈရင္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္အတူ လမ္းေလွ်ာက္မယ္ဆိုရင္ ဒါမွမဟုတ္ အရမ္းကုိသာယာေနတဲ့ လမင္းၾကီးကို ႏွစ္ေယာက္အတူ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ တူညီတဲ့ ရင္ခုန္သံကို ခံစားမယ္ဆိုရင္ အခုလို ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔စြာနဲ႔ တစ္ဦးတည္းသာေနတဲ့ လမင္းကို အေဖၚျပဳေပးရင္း တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ ေျခာက္ေသြ႔အထီးက်န္ေနတဲ့ ေလာကၾကီးကို သာယာစိုေျပေအာင္ လုပ္ေပးနုိင္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ လကြယ္ည ေရာက္ခဲ့ရင္လည္း အနားမွာ အားကိုးစရာ ခ်စ္သူရွိေနေတာ့ ေၾကာက္စရာ မေကာင္းေတာ့ဘူးေပါ့။ ( ခံစားၾကည့္ခ်င္တယ္ ) ေကာင္းကင္မွာ သာေနတဲ့ လမင္းၾကီးေရ နင္တစ္ဦးတည္း ျဖစ္ေနလို႔ ပ်င္းမ်ားေနမလားပဲ။ တစ္ကယ္ေတာ့ လဆိုတာ ကမၻာရဲ႕ အရံၿဂိဳလ္ တစ္လံုးပဲလို႔ သိပၸံပညာရွင္ သုေတသီေတြက ေျပာတယ္။ ငါ့အျမင္မွာေတာ့ ဆန္ဖြပ္ေနတဲ့ အဖိုးအိုတစ္ေယာက္နဲ႔ ျပန္႔က်ဲၿပီး လြင့္စင္လာမယ့္ ဆန္ေစ့ေလးေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ ယုန္ေလးတစ္ေကာင္ကို ျခံခတ္ေပးထားတာနဲ႔ တူတယ္လို႔ ျမင္တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဖိုးလမင္းၾကီးဆီကေန ထမင္းဆီဆမ္း ေရႊလင္ပန္းနဲ႔ေပးဖို႔ ေတာင္းခဲ့ဘူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဖိုးၾကီး ( ဆန္ဖြပ္တဲ့ အဖိုးၾကီး ) က အရမ္း အိုေနၿပီထင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူဖြပ္ေနတဲ့ ဆန္က အခုထက္ထိတိုင္ ထမင္း ျဖစ္မလာေသးဘူးေလ။ သူဖြပ္ေနတဲ့ စပါးေတြကိုကေန ဆန္ မျဖစ္ေသးတာ ထင္တယ္ေနာ္။ ငါေမွ်ာ္လင့္စြာနဲ႔ လျပည့္ညတိုင္း ၾကည့္မိတယ္။ ဒီေန႔ညထိ သူ ဆန္ဖြပ္ေနတုန္းပဲေလ။ ဒါေတြထားလိုက္ပါ။ ေအးျမတဲ့ လေရာင္ကုိ ခံစားတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အနားမွာ အေဖၚမရွိေတာ့ ခံစားမႈက မျပည့္စံုတာရယ္ ပိုၿပီးျပင္းထန္တာရယ္ ေရာေနတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ လသာတဲ့လျပည့္ညမွာ သာေနတဲ့ လမင္းၾကီးရဲ႕ ေအးျမတဲ့ အလင္းေရာင္ကို ခံစားရင္းနဲ႔ ဘယ္ခ်ိန္မွာမ်ား ေရႊလင္ပန္းနဲ႔ ထည့္ထားတဲ့ ထမင္းဆီဆမ္း ေရာက္လာမလဲဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ေနတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေနာ္ ... ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။</div><div align="right">၂၄.၇.၂၀၀၂<br />၀ါဆိုလျပည့္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔၊ ည ၁၂နာရီ တိတိ</div><a href="http://www.fileden.com/files/2006/11/14/379479/Test/2003-07-14.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://www.fileden.com/files/2006/11/14/379479/Test/2003-07-14.jpg" border="0" alt="" /></a><div align="justify">မႏွစ္တုန္းကလည္း ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔မွာ စာတစ္ေစာင္ေရးျဖစ္တယ္။ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ စာတစ္ေစာင္ပါ။ အဲဒါ - ဒီေန႔ေရာက္ေတာ့ သတိရမိတာနဲ႔ ေနာက္တစ္ေစာင္ ထပ္ေရးမိသြားတာ။ မႏွစ္တုန္းက ဒီအခ်ိန္မွာ ေတြးမိတဲ့ အေတြးက ဒီႏွစ္ေတြးမိတာနဲ႔ မတူဘူး။ မႏွစ္တုန္းက လသာတာကိုၾကည့္ၿပီး ခံစားမိတယ္။ ဒီႏွစ္က မနက္ျဖန္ ေစ်းေန႔မွာ ပိတ္စသြား၀ယ္ၿပီး စကတ္ တစ္ထည္ ခ်ဳပ္၀တ္မယ္လို႔ ေတြးထားမိတယ္။ ေစ်းလည္း လယ္မယ္ေပါ့။ ေနာင္ႏွစ္ ဒီအခ်ိန္မွာေရာ ဘာေတြမ်ား ေတြးမိဦးမလည္း မသိဘူး။ တစ္ႏွစ္ ဆိုတာ ခဏေလးနဲ႔ ကုန္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြက အမ်ားၿကီး - ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ၊ ၀မ္းနည္းစရာေတြ၊ စိတ္ပ်က္စရာေတြ - ဘာေတြဟာ ဘယ္ေလာက္၊ ဘယ္လို ျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ မမွတ္မိေပမယ့္ ျဖစ္ခဲ့တာေတြ အားလံုးကို သိေနခဲ့တယ္။ ဒီေန႔မွစၿပီး ေနာင္ႏွစ္အခ်ိန္အထိ အတြင္းမွာေရာ ဘာေတြျဖစ္ၿပီး ဘာေတြၿကံုဆံုရဦးမွာလဲ။ အင္ … တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာေရာ၊ အရင္တုန္းကႏွစ္ေတြမွာေရာ၊ အခုလက္ရွိအေျခအေနမွာေရာ မေျပာင္းလဲပဲ တူညီတာ တစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒါက လထဲက အဖိုးအိုက ဆန္ဖြပ္ေနၿပီး ယုန္ကေလးက ေမွ်ာ္ေနတာပဲ။ အဖိုးအိုရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ယုန္ကေလးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္။ ငါကေရာ ေနာင္လာမယ့္ ႏွစ္ေတြမွာ ဘာေတြကိုမ်ား လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိမလဲ မသိဘူး။ အိပ္ေတာ့မယ္။</div><div align="right">၁၄.၇.၂၀၀၃<br />၀ါဆိုလျပည့္၊ တနဂၤေႏြေန႔</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-6454372138928726133?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-35405847967640187262007-03-17T07:51:00.000+06:302007-03-17T09:39:42.618+06:30<div align="justify">ခုတစ္ေလာ မီးေသာ္ၾကီး အရွဳပ္ေတြ လုပ္ေနၿပီး အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနလို႔ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ဘေလာ့ေလးဘက္ကို ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးေတာ့ အေတာ္ေလး လန္းေနတာနဲ႔ စာေတြက မေရးခ်င္ပါဘူးလို႔ ဆိုတာေတာင္မွ တန္းစီေနတယ္။ အဲတာကို ခဏေလးေနမွ ေရးမယ္လို႔ လုပ္ၾကည့္ ေကာက္ေတာ္မူၾကၿပီး တကယ္ေရးမယ္လည္းဆိုေရာ လံုး၀ လွည့္ၾကည့္ၾကမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အဲေတာ့သူတို႔ကို ေခ်ာ့ေပါင္းေနရတယ္။ အဲလိုမွ ေခ်ာ့မေပါင္းလည္း မျဖစ္ဘူး။ ေရသည္မမဆိုတဲ့ မီးေသာ္ၾကီးက စပ္စပ္ေဆာ့ေဆာ့နဲ႔ ဘေလာ့ ဆိုတာၾကီးကို သြားလက္ေဆာ့ထားေလေတာ့။ ကဲ ... ေရးေပဦးေတာ့၊ ေခ်ာ့ေပဦးေတာ့ေပါ့ေနာ့္။<br /><br />ဒီေန႔ မီးေသာ္ၾကီး အိပ္ရာထေတာ့ ရွမ္းျပည္ရာသီဥတုကလည္း ေတာင္ေပၚေဒသ ဆိုေတာ့ အရမ္းၾကီး မပူေပမယ့္လို႔ ေႏြဦးေရာက္ေနၿပီ ဆိုတာကိုေတာ့ သိသာေအာင္ ျပေနတယ္ေလ။ အိပ္ရာႏိုးႏိုးခ်င္း နည္းနည္းေလး ပူစပ္စပ္ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ ေရခ်ိဳးလိုက္တယ္။ ေျပာလို႔ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး ။ ခု သိပ္မပူေသးဘူး။ မန္းေလးက အသိတစ္ေယာက္ လာလည္တာ ေအးလို႔တဲ့ အေႏြးထည္ ၀တ္ထားေသးတယ္။ အင္း ... စာက ေရးမယ္မွ မၾကံေသးဘူး ေႏြးဦးေလရူးလိုပဲ … ဟိုေ၀့ ဒီပတ္နဲ႔။ ေႏြဦးေလရူး ... ဟုတ္ပါတယ္။ ေလေတြ အေတာ္တိုက္ေနတယ္။ ဦးတည္ရာလည္း မရွိဘူး။ ရြက္၀ါေလးေတြကလည္း ေလရူးနဲ႔အတူ တ၀ဲ၀ဲ လြင့္လို႔ေပါ့။ ရာသီဥတုကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အရမ္းကို သာယာေနတယ္။ ေလရူးေ၀့တာ ရြက္၀ါေၾကြတာေတြကို ၾကည္ႏူးေနလို႔ မျဖစ္ဘူး။ မီးေဘးအႏၲရာယ္ကလည္း တခါတည္း တြဲလိုက္လာတာ။ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ နားစြင့္ၿပီး ေနရမယ့္ေန႔ရက္ေတြကို ေရာက္လာၿပီလို႔ သတိေပးေနသလိုပါပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ေလ အရမ္း သာယာေနတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ အျမင္ေတြ လန္းေနလို႔ပဲလားေတာ့မသိ။ (ဟာဟ)<br /><br />စာေတြက လိုရင္းကေန ေသြဖယ္သြားတယ္။ ၂၃.၅ ဒီဂရီ တိမ္းေစါင္းေနတဲ့ ကမၻာၾကီးေပၚမွာပဲ ေနလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ အျမင္ေတြကလည္း ေစာင္းတတ္သလို ခု မီးေသာ္ၾကီးေရးတဲ့ စာကလည္း တိမ္းေစာင္းၿပီး လိုရင္းကေန ေသြဖယ္သလိုလို ျဖစ္ျဖစ္သြားတယ္။ ၾကံဳလို႔ ေျပာလိုက္ဦးမယ္ ဖတ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းလည္း ေစာင္းေစာင္းၾကီး မဖတ္နဲ႔ေနာ္။ ေတာ္ၾကာ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္သေဘာပဲကြာ ဘယ္လိုဖတ္ဖတ္ ဆိုၿပီး ေစာင္းေစာင္းၾကီး ဖတ္ေနရင္ ကိုယ္နဲ႔ လံုး၀မဆိုင္ဘူးလို႔ ထင္ထားတာကို အရမ္းကို ဆိုင္ခ်င္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က အိုးရြဲ႕ကို စေလာင္းရြဲ႕နဲ႔ ဖံုးေနတယ္လို႔ ေျပာဦးမယ္။<br /><br />ကဲပါ ဘယ္ေတြ ေရာက္ေရာက္ကုန္လည္း မသိဘူး။ မီးေသာ္ၾကီး ေရးခ်င္တာကုိ ျပန္သြားမွ ...။ မီးေသာ္ၾကီးက ေရခ်ိဳးၿပီး သနပ္ခါးလိမ္းတာကို စာစီမလို႔ဟာ ဘာေတြ ဘယ္လို ေရာက္ကုန္လည္းကို မသိေတာ့ဘူး။<br /><br />ဟုတ္တယ္ ဒီေန႔ မီးေသာ္ၾကီး ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ တစ္ေဆာင္းတြင္းလံုး စြန္႔ခြာထားတဲ့ သနပ္ခါးေလးနဲ႔ ျပန္ဆံုတယ္။ အဲသနပ္ခါးကို မီးေသာ္ၾကီး ေဆာင္း၀င္ပါၿပီ ဆိုကတည္းက လံုး၀ကို လွည့္မၾကည့္ေတာ့တာ။ ၾကည့္လို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။ ဒီေလာက္ေအးတာ ... သနပ္ခါး လိမ္းလိုက္ရင္ မ်က္ႏွာေတြ တင္းၿပီး အသားေတြ အက္ကုန္မယ္။ အဲေတာ့လည္းေလ အားနာနာနဲ႔ လွည့္ကို မၾကည့္ျဖစ္ဘူး ဆိုပါေတာ့။ ဒီမနက္ေတာ့ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ရာသီဥတုေၾကာင့္ ပူစပ္စပ္ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ သနပ္ခါးေလးဆီကို ေျခဦးျပန္လွည့္လိုက္တာ။ အိုး ... အိုး ... အရမ္းခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးကုိ ျပန္ေတြ႔လိုက္ရသလိုပဲ။ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာ သိလား။ ( ဘယ္ဟာကို ေျပာတာလဲေတာ့ လာမေမးနဲ႔ေနာ္ )။ သူ႔ကို အခ်ိန္အတန္အၾကာ ပစ္ထားတာေတာင္မွ သူ႔ဘက္က သစၥာရွိရွိနဲ႔ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေလးနဲ႔ ျပန္ၾကိဳဆိုတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီး သနပ္ခါးေလး ေသြးၿပီး မ်က္ႏွာေပၚ တင္လိုက္တာ။ အားပါး ... ေအးေအးေလးနဲ႔ ေမႊးလိုက္တဲ့ျဖစ္ခ်င္း။ သူေလးက အဲလို ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာေလ။ မီးေသာ္ၾကီးလည္း ဒီေန႔မွ ျပန္ေတြ႔ရတာဆိုေတာ့ မ်ားၾကီးေသြးၿပီး ပစ္ပစ္ေလးနဲ႔ ဘဲၾကား ရိုက္ပလိုက္တယ္။ ခ်စ္တဲ့သူက ၾကည့္ရင္ ( ... ဘဲၾကားေလးနဲ႔ ထူထူ ... အသားထိ္ေအာင္ ေနမခသူ ) ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကို ဆိုမိမယ္။ မနာလိုတဲ့သူ ၾကည့္ရင္ေတာ့ ပဲဟင္းအိုးထဲ ေမွာက္လာသလားေပါ့။ တယ္ဂ်င္းကေရာ ဘယ္လို ေျပာမလဲေနာ္။ အဟိ။<br /><br />သနပ္ခါးေလးကို ပစ္ပစ္နဲ႔ ညက္ညက္ေလး ေသြးၿပီးေတာ့ အသားထဲကို စိမ့္ေနေအာင္ လိမ္းၿပီး ပါးကြက္ ထူထူေလး ကြက္လိုက္တာ။ အဟဲ ... လိမ္းၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာေၾကာက တင္းေနတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးကေလ သနပ္ခါးကို ဘာမွမပါပဲ သနပ္ခါးသက္သက္ လိမ္းတာကို အရမ္းၾကိဳက္တာ။ မ်ားေသာအားျဖင့္လည္း အဲအတိုင္းပဲ လိမ္းတယ္။ ေအာက္ခံမိတ္ကပ္တို႔ ဘာညာတို႔ မပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ေနရာနဲ႔သူေပါ့ေနာ္။ မီးေသာ္ၾကီး မိတ္ကပ္ကိုလည္း လိမ္းျဖစ္ပါတယ္။ ခုေျပာသလို လိမ္းတာကေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ အိမ္မွာ ေနတဲ့ခ်ိန္ေတြ လိမ္းတာမ်ားတယ္။ မီးေသာ္ၾကီး မ်က္ႏွာက အဆီျပန္တယ္ေလ။ သနပ္ခါးကို အဲလို လူးထားလိုက္ရင္ ခဏေန အေၾကာ္သယ္မ်က္ႏွာ ၾကေနတာပဲ သနပ္ခါးေတြက ကြက္ေနတာ။ ဘယ္ေလာက္ လွလိုက္တဲ့ရုပ္ျဖစ္မလဲ ဆိုတာ တယ္ဂ်င္းတို႔ဘာသာ စဥ္းစားၾကည့္ၾကေပေတာ့။ ေတာ္မ၀င္လို႔ ေခၚမတင္တာလို႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔ေနာ္။ သနပ္ခါးဆိုတာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ထူးျခားလွတဲ့ ၀ိေသသတစ္ခုလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ သနပ္ခါးနဲ႔ ျမန္မာျပည္ ရာသီဥတုကလည္း အရမ္း လိုက္ဖက္ညီတယ္။<br /><br />နံနက္အိပ္ရာထ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး သနပ္ခါးလိမ္းဖို႔ ေသြးတယ္ဆိုရင္ပဲ အေညာင္းေျပတဲ့ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားမွဴကို ရမယ္။ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ သန္မာမယ္။ လက္ေမာင္းေလးေတြ ျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳး ျဖစ္လာမယ္။ ခါးေလ့က်င့္ခန္းလည္း လုပ္ၿပီးသားျဖစ္မယ္။ ဒါက ျမန္မာမိန္းကေလးေတြရဲ႕ သဘာ၀အလွကို ဖန္တီးေပးတဲ့ အခ်ိန္ယူၿပီး လုပ္စရာမလိုတဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းတစ္ခုေပါ့။ ျမန္မာျပည္ အညာဘက္ ေဒသေတြမွာ ရာသီဥတုက အရမ္းပူေတာ့ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ အလွအပအတြက္တင္္မကဘူး အပူဒဏ္ပါ ခံႏိုင္ဖို႔အေရး သနပ္ခါးေလးကို လိမ္းလိုက္ပါမွ ေနရထိုင္ရတာ သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္တယ္။ ေမာေနတဲ့အခ်ိန္ သနပ္ခါးန႔ံေလး ရလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အေမာေလးကိုေျပလို႔ ရင္ေလးကို ေအးသြားတာ။ သနပ္ခါးေလးမွာ ေခၽြးေလးေတြ စို႔ေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ မလွခဲ့ရင္ေတာင္မွ အေတာ္ၾကည့္လို႔ေကာင္းတယ္။ ဒီေန႔မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာလိုေပါ့။ အဟီး ... ေၾကာ္ညာ၀င္ၾကည့္တာ။<br /><br />ဟုတ္ကဲ့ ... ဒီေန႔ေလ မီးေသာ္ၾကီးတစ္ေယာက္ ၃ လတာမွ် ခြဲခြာေနရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးနဲ႔ ျပန္ဆံုတဲ့ေန႔ပါ။ ေအးေအး ေမႊးေမႊးေလးနဲ႔ ေနလို႔ေကာင္းလိုက္တာ။ ေလရူးေလေပြေတြကလည္း ဟိုေ၀့ဒီေ၀့နဲ႔။ ရြက္၀ါေလးေတြကလည္း ေလနဲ႔အတူ ပ်ံ၀ဲလို႔။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ဥၾသေလးကလည္း ေတးေလးကိုသီက်ဴးလို႔။ ေလတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ အေ၀့မွာ သနပ္ခါးရန႔ံေလးကလည္း သင္းလို႔။ အေတာ္ျပည့္စံုၿပီး သာယာတဲ့ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ပါပဲ။ - ။</div><br /><div align="right">မွတ္မွတ္ရရ ( ၁၆.၃.၂၀၀၇ ) ေန႔ပါ။<br />မီးမီးေသာ္ၾကီး</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-3540584796764018726?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-77006846212751514572007-03-02T10:37:00.000+06:302007-03-02T10:42:12.123+06:30<div align="justify"><br />မီးေသာ္ၾကီး ပို႔စ္အသစ္ တင္လိုေဇာနဲ႔ ေရာက္တတ္ရာရာ ေပါက္တတ္ကရေတြ စာစီပါေတာ့မယ္။ အားလံုးေသာ ဘေလာ့လာ ပရိတ္သတ္မ်ားကို ကၽြန္မ မီးေသာ္ၾကီးက ထိုသို႔ပံုစံျဖင့္၎၊ ဤသို႔ပံုစံျဖင့္၎ ဧည့္၀တ္ေက်ပြန္စြာနဲ႔ ေရာက္တတ္ရာရာေတြကို ဖတ္ရွဴမၿငီးရေလေအာင္ တင္ဆက္ ေရးသားပါေတာ့မည္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ အခုလို အမ်ားသူငါ ျမင္တဲ့အတိုင္း ေပါၿပီးသကာလ မီးေသာ္ၾကီးမွာျဖင့္ ဘာေရးလို႔ ေရးရမယ္ဆိုတာ မယ္မယ္ရရ မေတြးရေသးပါဘူး။ မေတြးရေသးလည္း ေရးခ်င္တာေရးမယ္ ဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ဒန္တန္႔တန္ ...<br /><br />မီးေသာ္ၾကီးကေလ လုပ္ခ်င္ရာကို လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္က မသိစိတ္မွာလား သိစိတ္မွာလားမသိ အၿမဲေတာ့ရွိေနတယ္။ ၀ါသနာနဲ႔ ဗီဇဆိုတာ ေဖ်ာက္ရခက္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားလိုပဲ။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ဗီဇပဲဆိုပါေတာ့ မေကာင္းမွန္း သိေပမယ့္ ေဖ်ာက္လို႔ လံုး၀မရခဲ့ပါဘူး။ ဒါလုပ္တာ မေကာင္းဘူးဆိုလည္း မီးေသာ္ၾကီးက လုပ္ခ်င္ၿပီဆို မေကာင္းေသာ္ညားလည္း လုပ္ျဖစ္ေအာင္ကို လုပ္လိုက္ရမွ စိတ္ခ်မ္းသာေလ့ရွိပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ မီးေသာ္ၾကီး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္လိုက္တယ္ ဆိုေပမယ့္ အျခားတစ္ဘက္မွာ ဆိုးက်ိဳးသေဘာ သက္ေရာက္သြားတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ဘူးပါတယ္။ အဲတာကိုလည္း မီးေသာ္ၾကီး သိသိၾကီးနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လိုက္တာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အတၱၾကီးတာလို႔ ေျပာၾကမယ္လည္း ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မီးေသာ္ၾကီးက ျဖစ္ေအာင္မွ မလုပ္လိုက္ရရင္ စိတ္ထဲ တႏုံ႔ႏံု႔နဲ႔ ဘယ္လိုမွ ေနမေပ်ာ္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ရွိပါေသးတယ္။ မီးေသာ္ၾကီး ေၾကာင္တာေတြ။ နမူနာတစ္ခုကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ မီးေသာ္ၾကီး တစ္ေန႔ ေနၾကာေစ့ ၀ယ္စားျဖစ္တယ္။ မီးေသာ္ၾကီး အခြံေလးေတြ ခြာၿပီး စားေနရင္းနဲ႔ ဟိုတစ္ခ်ိန္ ကေလးဘ၀မွာ ေနၾကာေစ့ကို အခြံ ေသခ်ာမခြာတတ္ပဲ အားလံုးကို စုပံုၿပီး ၀ါးစားပလိုက္တာကို သြားသတိရလိုက္မိတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးလည္း အဲလို စားခ်င္စိတ္ကလည္း ခ်က္ျခင္းေပါက္သြားတယ္။ ဘယ္ရမလဲ ခ်က္ျခင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး အားလံုးကို စုပံုၿပီး ၀ါးစားပစ္လိုက္တာေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီးက အဲလိုလည္း ေၾကာင္တတ္ပါတယ္။ သူငယ္ျပန္တာေတာ့ ဟုတ္ဘူးေနာ္။ အဟိ။ အဲလို လုပ္ခ်င္တာကို ခ်က္ျခင္းလုပ္လိုက္ရမွ စိတ္ေက်နပ္တဲ့ သူမ်ိဳးပါ။ ၿပီးေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး တစ္ခါတစ္ေလလည္း ယုတ္တတ္ပါေသးတယ္။ ဥပမာ - အ၀တ္ေတြ ေလွ်ာ္လွန္းထားတဲ့ ေန႔မ်ိဳးမွာေပါ့။ ဟုတ္ကဲ့ အဲေန႔ဆို မီးေသာ္ၾကီး ညေနေစါင္းတာနဲ႔ ယုတ္ပါေတာ့တယ္။ ဟားဟား။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ဒါေတြဟာ ဘ၀အေရးမွာ အေရးပါအရာေရာက္တဲ့ လုပ္ရပ္မ်ိဳးေတြကို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ အဲလိုဟာမ်ိဳးေတြၾကေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးတို႔က ျဖစ္ခ်င္ၿပီးေရာ ဆိုၿပီး လုပ္တတ္တာေလးကို ခ်ိဳးႏွိမ္ထားရပါတယ္။ ဒါမိ်ဳးကေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးမွ မဟုတ္ပါဘူး၊ မည္သူမဆိုေပါ့ေလ။ လုပ္ခ်င္ၿပီးေရာ လုပ္ခြင့္ရရင္ၿပီးေရာ ဆိုၿပီး မလုပ္သင့္ဘူးေတာ့ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ တစ္သက္တာအေရး၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအေရး၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအေရးလို ကိစၥမ်ိဳးေတြမွာေတာ့ လံုး၀ မလုပ္သင့္တာပါ။ အဲလို လုပ္တတ္တဲ့ သူကလည္း အဲလို အေရးေတြမွာ လံုး၀ မသက္ဆိုင္သလို ေနမွသာလွ်င္ အရာရာေကာင္းဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္မွာ။ လုပ္ခ်င္စိတ္ရွိလို႔ လုပ္တယ္ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာကုိ လုပ္ရၿပီးေရာ ဆိုၿပီး လုပ္တဲ့သူေတြသာ အဲလို အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥေတြမွာ လုပ္မယ္ဆိုရင္ မီးေသာ္ၾကီးျဖင့္ မေတြး၀ံ့တာပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လားဟင္ ... စာဖတ္ေနတဲ့ တယ္ဂ်င္းရယ္။<br /><br />ေနာက္တစ္မ်ိဳးၾကေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ဘူး။ အခ်စ္ေရးမွာ ဆိုၾကပါစို႔။ ကိုယ္ကလည္း ခ်စ္တယ္၊ ကိုယ့္ကိုလည္း ခ်စ္တယ္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ ညီမွ်ေနပါလ်က္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ငဲ့ကြက္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေသခ်ာေအာင္ မခ်ႏိုင္ဘူး ဆိုရင္။ မီးေသာ္ၾကီးထင္တယ္။ ဒါမ်ိဳးၾကေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္လိုက္တာ ပိုအဆင္ေျပတယ္လို႔ေလ။ အသက္ ငယ္ေနတာေတြ၊ ၾကီးေနတာေတြ။ ဥစၥာဓန အဆင္မေျပတာေတြ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ျပည့္စံုကံုလံုမႈ မရွိတာေတြ ဒါေတြကို ငဲ့ေနၿပီး သဘာ၀တရားကို လြန္ဆန္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနမယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ မျဖစ္သင့္တဲ့ အရာတစ္ခုပါ။ ခ်စ္ေနၾကပါလ်က္ လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္လိုက္ဖို႔ ေတြေ၀ေနၾကတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လိုက္မွသာလွ်င္ စိတ္အဆာေျပမွာပါ။ ဒါမ်ိဳးကိုၾကေတာ့ လုပ္သင့္တယ္လို႔ မီးေသာ္ၾကီးထင္တယ္။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လားဟင္ ... စာဖတ္ေနတဲ့ တယ္ဂ်င္းရယ္။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီးကေတာ့ လုပ္ခ်င္စိတ္ ရွိေနတာကို လုပ္လိုက္ရမွ စိတ္ေနေပ်ာ္တယ္။ ဆံုးျဖတ္ၿပီးၿပီ ဆိုရင္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တမ်ား ရေလာက္ေလမလား ဆိုၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ မေတြးဘူး။ ဒီလိုလုပ္လိုက္လို႔ စိတ္ခ်မ္းသာသြားတယ္ ဆိုရင္ အမ်ားသူငါအျမင္မွာ ဘယ္ေလာက္ မလုပ္သင့္ဘူး ေျပာေနပါေစ မီးေသာ္ၾကီးကေတာ့ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပစ္လိုက္တာပဲ။ ေနာင္တရလည္း မီးေသာ္ၾကီးအတြက္ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ မီးေသာ္ၾကီး စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္လိုက္ရလို႔ ေက်နပ္သြားတဲ့ စိတ္အဆာေျပမႈက ဘယ္အရာမွ အစားမထိုးႏိုင္ေအာင္ တန္ဖိုးရွိသြားတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးကေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ရမယ္ ျပတ္သားရမယ္ဆိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ၀န္မေလးဘူး။<br /><br />ဒါေပမယ့္ေလ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ေနရတာဆိုေတာ့လည္း အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ ကိစၥေတြမွာ မီးေသာ္ၾကီးက လိုက္တြက္ကပ္ေနမယ္၊ ညစ္ေပါက္ကပ္က်ယ္ လုပ္ေနမယ္ ဆိုရင္ မီးေသာ္ၾကီး ၿမိဳ႕ျပင္ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ဟားဟ ...။ ဒါမ်ိဳးေတာ့ ဘယ္အျဖစ္ခံေလမလဲေနာ္။ သူမ်ားလုပ္တယ္ ဆိုရင္လည္း မီးေသာ္ၾကီး လက္ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္သလို မီးေသာ္ၾကီး လုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ဘယ္သူမွ လက္ခံမွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ အဲဒီၤေတာ့ ေနထိုင္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ရယ္ လူေနမွဴအသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ အဆင္ေျပစြာ ေနထိုင္ႏိုင္ဖို႔အေရး အခ်ိဳ႕အေရးပါတဲ့ ကိစၥေလးေတြမွာ ျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပစ္လိုက္ခ်င္စိတ္ေလးကို ခ်ိဳးႏွိမ္ထားရပါတယ္။ အလိုက္သင့္ေလးေပါ့။ ေရလိုက္ငါးလိုက္၊ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္း ဆိုတာမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ေနေနရပါတယ္။ ဒါေတာင္မွ လစ္ရင္လစ္သလို အခြင့္အေရး ရရင္ရသလို အမ်ားညီလို႔ ဤက ကၽြဲ ျဖစ္ေနတာေတာင္ မီးေသာ္ၾကီးက တစ္စင္ေထာင္ၿပီး ဤျဖစ္ေအာင္ ဤလိုက္ေသးတာ။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ ... ၀ါသနာနဲ႔ ဗီဇဆိုတာ ေဖ်ာက္ရခက္တယ္လို႔ ေျပာၿပီးပါပေကာေလ ...။ အဟိ။ ဟိုဟာ စိတ္ခ်မ္းသာ ဘာေအးခ်မ္းတယ္ ဆိုလားပဲ....။ - ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-7700684621275151457?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-72728506981719141622007-02-22T23:30:00.000+06:302007-02-23T17:40:17.386+06:30<div align="justify">မီးေသာ္ၾကီး ေရးတဲ့စာေတြ မီးေသာ္ၾကီး ျပန္ဖတ္ၾကည့္တာ ပ်င္းတယ္ ဆိုတာေတြခ်ည္းပဲ။ အဲေလာက္ေတာင္ ေၾကညာ၀င္ထားမွေတာ့ ဘယ္သူက မီးေသာ္ၾကီးကို လွည့္ၾကည့္ပါေတာ့မလဲေနာ္။ ခုေတာ့ ဓါတ္ျပားေဟာင္း ျဖစ္တဲ့ ပ်င္းတာကို စာမစီေတာ့ပါဘူး။ အားလံုးလည္း သိၿပီး ျဖစ္ၾကမွာပါ။ ထပ္မေျပာေတာ့ဘူးေနာ္။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီး ဒီမနက္ အိမ္ေရွ႕မွာ ထိုင္ေနတုန္း မယ္သီလေလးတစ္ပါး အလွဴလာခံတယ္။ မီးေသာ္ၾကီး ေျပာေနၾကအတိုင္း ဆိုရင္ေတာ့ နမ္းမလားရွင္ ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ ေနရင္းထိုင္ရင္း ၾကားထဲကေန ငရဲ ယူလိုက္ေသးတယ္။ အဟိ။ မီးေသာ္ၾကီးလဲ ဆန္ေလးယူၿပီး နိဗၺာန္နသပစၥေယာေဟာတု ဆိုၿပီး သူ႔အဓိပၸာယ္ကို ေသခ်ာေတာ့ မေပါက္ပဲ ေျပာၿပီး လွဴလိုက္ပါတယ္။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီး ေတြးမိတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက ေစတနာ သဒၵါတရား ထက္သန္လြန္းၾကတယ္။ အလွဴေရစက္လက္နဲ႔ မကြာဆုိတာမ်ိဳး။ လွဴဖို႔အတြက္ဆို တတ္ႏိုင္သေလာက္ကေတာ့ လူတုိင္းမွာ အဆင့္သင့္ ျဖစ္ေနၾကၿပီးသားပါ။ မီးေသာ္ၾကီး ေျပာတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးဆိုတာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ ေမြးဖြား ၾကီးပ်င္းလာၾကတဲ့ လူမ်ိဳးအားလံုးကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ လွဴတယ္ဆိုေတာ့ ငါတို႔ တိုင္းရင္းသားေတြကေရာ မလွဴလို႔လားလို႔ ေျပာေနၾကဦးမယ္။ ဟုတ္တယ္ အားလံုးက လွဴတယ္လို႔ ဆိုတာနဲ႔ ေစတနာ သဒၵါတရားေတြက ေပါက္ဖြားလာၾကတယ္။ မရွိလို႔ မလွဴ၊ မလွဴလို႔ မရွိ ဆိုၿပီး တတ္စြမ္းသေလာက္ကို လွဴၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ ၾကေတာ့ လွဴတာေတာ့ လွဴၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစတနာသန္႔ရဲ႕လား။ တယ္ဂ်င္း ေတြးၾကည့္ေလ။ လွဴၾကတဲ့ခါ ေညာင္ေစ့ေလာက္လွဴၿပီး ေညာင္ပင္ၾကီးေလာက္ ရပါေစတဲ့။ လွဴတာေတာင္မွ အက်ိဳးေလး ေမွ်ာ္ကိုးလို႔။ လွဴတန္းတဲ့ ေနရာေတာင္မွ လာဘ္ဆိုတာက ေနရာယူေနေသးတာ။ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ပီသေအာင္ ေနၾကတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ေလ။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီး ၾကားဘူးတဲ့ ဟာသပဲ ဆိုမလား တကယ္ပါလို႔ပဲ ေျပာ၇မလားမသိတဲ့ ပ်က္လံုးဆန္တဲ့ စကားေလး ေျပာျပရဦးမယ္။ ဒီလိုေလ အလွဴခံ ဌာနတစ္ခုမွာ ေၾကညာတယ္ေပါ့။ လွဴသြားတဲ့ သူတစ္ဦးက ၁၀၀က်ပ္ လွဴသြားတယ္ေပါ့။ အဲတာကို ေၾကညာေပးတာက ( ဦး/ေဒၚ က ... အလွဴေတာ္ေငြ ၁၀၀က်ပ္ ဒါနပါ ဘုရား ) တဲ့။ ကဲ ေနာက္တစ္ေယာက္က ၅၀၀က်ပ္ လာလွဴသြားေတာ့ ဘယ္လို ေအာ္လဲဆို ( ဦး/ေဒၚ က ... အလွဴေတာ္ေငြ ၅၀၀က်ပ္ ျမတ္ဒါန ပါဘုရား ) တဲ့။ အဲတာပဲၾကည့္ေလ မ်ားမွ ျမတ္ဒါန ျဖစ္သတဲ့ေတာ္။ လွဴတာပဲ ေစတနာ ရွိသေလာက္ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ လွဴၿပီးမွေတာ့ စိတ္ပိုင္းျဖတ္လိုက္ပါေတာ့လား။ အဲလိုလည္း မဟုတ္ၾကေသးဘူး အခ်ိဳ႕မ်ားေပါ့ေနာ့္။ လွဴၿပီး ေနတာေတာင္မွ ဘာလုပ္မယ္ဆိုၿပီး အလွဴခံလို႔ လွဴလိုက္ပါတယ္ … ၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္လိုက္ၾကတာ ဆိုၿပီး ရွိၾကေသးတာ။<br /><br />ျမန္မာထဲကမွ ျမန္မာအခ်ိဳ႕ ၾကျပန္ေတာ့လဲ ျမန္မာရည္ ၀ေနေတာ့ အလွဴခံ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကိုယ္က်ိဳးစီးပြား ရွာၾကေသးတာ။ အဲတာမ်ိဳးေတြနဲ႔ ျပန္ယွဥ္ရင္ သူဖုန္းစားေတြကမွ ဟုတ္ေနေသးတယ္။ ေတာင္းစားတယ္ေလ။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲ။ အလွဴခံမဟုတ္ဘူး။ အဲလို ပြင့္လင္း လြန္းတာေၾကာင့္လားေတာ့ မသိဘူး။ ညမာျပည္မွာ အဲလူေတြကလည္း ေရွာင္မလြတ္ပဲ။ ေအးေလ ေတာင္းတိုင္းသာ ေပးေနရမယ္ ဆိုရင္လည္း ျမန္မာျပည္က သူေတာင္စားေတြ သူေဌးျဖစ္ေနတာ ၾကာၿပီေပါ့။ အလွဴခံဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္က အလွဴခံေတြပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလ။ ရာထူးခ်င္း တူရင္ေတာင္မွ ဂုဏ္ရွိတာေပါ့။<br /><br />အမွန္တကယ္ဆိုရင္ အဓိက တရားခံက ျမန္မာေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ပါ။ ေစတနာ သဒၵါတရားေတြက အၿမဲတမ္း ထက္သန္ေနၾကေလေတာ့ မွန္သည္ မွားသည္ မရွိေတာ့ဘူး အလွဴေဟ့ဆို လွဴခ်င္ၾက လွဴၿပီးသားၾကေတြခ်ည္းပါပဲ။ အဲေၾကာင့္ လွဴသမွ် အၾကိမ္တိုင္းက စိတ္ပိုင္းျဖတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ေစတနာ သန္႔ၾကပါေစ။<br /><br />အဲေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးလည္း ခါေတာ္မွီေလး အလွဴခံမလားလို႔ပါ။ ဘေလာ့လာလည္တဲ့ သူေတြဆီကေပ့ါ။ ျဖစ္တယ္မလား။ ဟုတ္ကဲ့ ... ရြာက ထန္းပင္ၾကီး ထီးတင္ရန္ႏွင့္ ဇီးပင္ၾကီး ေရႊခ်ရန္ ... မီးမီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ဒီဘေလာ့ကေန အလွဴခံေနပါတယ္လို႔။ လွဴလိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား သဒၵါတတ္အား မ်ားမ်ားမဆို လာေရာက္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါေၾကာင္း။ - ။<br /><br />စာၾကြင္း။ ။ မီးေသာ္ၾကီး ျမင္သမွ် ေတြ႔သမွ်ကို ေရးလိုက္တာပါ။ အားလံုးက ဒီလိုပါလို႔ေတာ့ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ အလွဴခံ ဆိုတဲ့ ေနရာမွာလဲ မီးေသာ္ၾကီး ေျပာခ်င္တာက ဘာသာေရးမွာရယ္လို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်န္တဲ့ ကိစၥေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္မကတဲ့ ကိစၥေတြ မ်ားစြာထဲကမွ အခ်ိဳ႕ကို ဆိုလိုတာပါ။ အမွန္တစ္ကယ္ သဒၵါတရား ပြားမ်ားၿပီး ေစတနာ ရက္ရက္ေရာေရာနဲ႔ လွဴဒါန္းေနၾကသူေတြလည္း အပံုအပင္ပါ။ အဲတာမ်ိဳးေတြၾကေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးတို႔က သာဓုကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ေခၚမိပါတယ္။ မီးေသာ္ၾကီး ဆိုလိုခ်င္တာကို နားလည္ သေဘာေပါက္ ၾကမွာပါ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-7272850698171914162?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-84133526725789896302007-02-21T22:52:00.000+06:302007-02-21T22:57:02.258+06:30<div align="justify">တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး ဘေလာ့မွာ ပို႔စ္အတင္နည္းတာ မီးေသာ္ၾကီးစာေရးပ်င္းလို႔ပါ။ ဗဟုသုတ နည္းပါးျခင္းဆိုတဲ့ အရာလည္း တစ္ခု အပါအ၀င္ေပါ့ေလ။ မီးေသာ္ၾကီးေလ စာကို မျဖစ္မေန ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ မေရးခ်င္ဘူး။ တင္ခ်င္တာေပါ့ရွင္။ ပို႔စ္အသစ္ေတြကို ရႊတ္ခနဲ၊ ရႊတ္ခနဲ ေနေအာင္ တင္ခ်င္တာေပါ့။ အဲေၾကာင့္ သူမ်ားေျပာတာ ၾကားဘူးတာကေတာ့ ေလာကၾကီးမွာ မလွတဲ့ မိန္းကေလးဆိုတာ မရွိဘူး။ ပ်င္းတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ရွိတယ္ဆိုတာ။ မီးေသာ္ၾကီးလည္း ထိုနည္း၄င္းေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီးကို အၾကံေပးၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္း အခ်ိဳ႕ကေပါ့။ နင့္ဘေလာ့ စာမွ မတင္ျဖစ္ရင္လည္း ပိတ္လိုက္ပါေတာ့လားတဲ့။ မီးေသာ္ၾကီး ေတြးတယ္ ... အဲလိုလည္း မျဖစ္ေသးဘူးေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီး ေသမေလာက္ ေရးခ်င္တဲ့ ေန႔ၾကေတာ့ ဘယ္မွာ သြားေရးရမလဲေပါ့ေနာ္။ ကုိယ့္ဘေလာ့မွာ ကိုယ္ေရးမွသာ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ေရးခြင့္ရွိမယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ ဒီေခ်ာက္ကပ္ကပ္ ဘေလာ့ေလးကိုလည္း ပိတ္လိုက္လို႔ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။ စိတ္အဆာေျပေလး ေရးဖို႔ေတာ့ ထားရဦးမယ္ေလ ... ေနာ္ ...။<br /><br />ခုလည္း မီးေသာ္ၾကီး စာေရးခ်င္လာတယ္လို႔ ခံစားမိလို႔ ဟိုဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္ေရးရင္း စဥ္းစားေနတယ္။ မီးေသာ္ၾကီး ခုတေလာ စဥ္းစားမိတာက (( အခ်စ္ )) ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပဲ။ ေသခ်ာ ေတြးေလ မသိေလ။ မသိဘူးလား ဆိုေတာ့လဲ သူစိမ္း မဟုတ္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ သိလား ဆိုျပန္ေတာ့လဲ သူက မသိသလို လုပ္ေနျပန္ေရာ။ ဆိုးပါ့ေနာ္ ...။ ထိုအရာ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ရွဳပ္ဖို႔ ေကာင္းသလဲဆို စေတာင္မွ မစရေသးဘူး လူကို အရူးလုပ္ေနတယ္။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီး နဲ႔ ထိုအရာလည္း မသိလိုလိုနဲ႔ သိေနၿပီး၊ သိသလားဆို ေတြးလိုက္ေတာ့ မသိသလိုလိုၾကီး ျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ တကယ္ေတာ့ ၁၀ ေက်ာ္သက္ အရြယ္ကစလို႔ လူုတိုင္းနဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့ဘူးတာ အဲသူစိမ္းဆန္လွတဲ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာပဲေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔လဲ ေရွာင္လြဲၿပီး မျဖတ္သန္းခဲ့ပါဘူး။ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ငယ္ေပါင္းတစ္ေယာက္လို သူနဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့ေသးတာ။ ( ေၾကညာလိုလို ဘာလုိလို ... အဟိ ) ဒါေပမယ့္ သူက မီးေသာ္ၾကီးကို ရင္းႏွီးေအာင္ မေနခဲ့ဘူး။ သူမ်ားေတြေျပာတဲ့ ရင္ခုန္တာကို အခ်စ္လို႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္တုိ႔၊ အၾကည့္ခ်င္းဆံု ရင္ခုန္တယ္တို႔၊ အဲတာေတြကို မီးေသာ္ၾကီး သူနဲ႔ ( အခ်စ္ )နဲ႔ ခင္ေနတုန္းက မရိုးေအာင္ သံုးခဲ့တာေပါ့။ သူက ( အခ်စ္ )လည္း စကားလံုးေတြကို မထပ္ေအာင္ ထုတ္ေပးေနတယ္ေလ။ မီးေသာ္ၾကီးလည္း ဘုမသိဘမသိနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ေနပစ္ခဲ့တာေပါ့။ သူ႔ကိုလည္း မီးေသာ္ၾကီးနဲ႔ အၿမဲ ေနေလလိမ့္မလား ဆိုၿပီး သိပ္ေတာ့ အေရးတစ္ယူ မျပဳမိခဲ့ဘူး။ မီးေသာ္ၾကီးလည္း ဒီလိုနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ျဖတ္သန္းေနခဲ့တာေပါ့။ ျဗဳန္းဆို ... မီးေသာ္ၾကီး သတိရလို႔ ေဘးနားကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ သူက မီးေသာ္ၾကီးနဲ႔ ပါမလာေတာ့ဘူးေလ။ အဲတာ သူ႔ကို တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္း တန္ဖိုးရွိပါလား ဆိုတဲ့ အသိ ရွိလာခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ သူက မီးေသာ္ၾကီး အနားမွာ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ အရမ္းရင္းႏွီးၿပီး မရင္းႏွီးေအာင္ ေနသြားတဲ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့ ထိုအရာကို မီးေသာ္ၾကီးက ဘယ္လို နားလည္ရေတာ့မလဲေနာ္။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီးေလ ေသခ်ာစဥ္းစားတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ အခ်စ္က ဘယ္လို အခ်စ္မ်ိဳးမ်ားလဲဆိုၿပီး။<br /><br />ေညာင္ပင္လို အခ်စ္။ ။ ေညာင္ပင္ တစ္ပင္ ျဖစ္လာဖို႔ ေညာင္ေစ့ကေန စခဲ့ၾကတယ္ဆုိပါေတာ့။ ေညာင္ေစ့ ေလးကေန ၾကီးမွားလွတဲ့ ေညာင္ပင္ၾကီး ျဖစ္လာဖို႔ အခ်ိန္ကာလ ၾကာျမင့္မွဳနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ရေလာက္ေအာင္ ၾကာျမင့္လွတဲ့ အခ်စ္။ အဲဒီ ၾကီးမားလွတဲ့ ေညာင္ပင္ၾကီး ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္ေအာင္ စြဲၿမဲစြာ ကုတ္တြယ္ထားတဲ့ သူ႔ရဲ႔ အျမစ္ေတြလို ခိုင္မာလွတဲ့ အခ်စ္။ သူ႔ရဲ႕ အရြက္ေတြေၾကာင့္ ေအးျမေနတဲ့ အရိပ္မွာ လာေရာက္ ခိုလႈံသူေတြ စိတ္ေအးခ်မ္းသာ အေမာေျပေစႏိုင္သလို ေအးျမတည္ၿငိမ္လွတဲ့ အခ်စ္။ အားလံုး စုေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္ဆို တစ္ေယာက္တည္း စြဲၿမဲစြာ ခ်စ္ေနၿပီး ေအးခ်မ္းလွတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးေပါ့။-။<br /><br />လိေမၼာ္ပင္လို အခ်စ္။ ။ လိေမၼာ္ပင္ ဆိုတာ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ၾကိမ္သီးတယ္။ အသီးသီးခ်ိန္ ရာသီဆိုရင္လည္း ေျမာက္မ်ားစြာသီးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏွစ္တိုင္းသီးတယ္။ စုေျပာရမယ္ဆိုရင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်စ္တယ္။ အခ်စ္ေတြ မ်ားၾကီးလည္း ရွိတယ္။ တစ္ၾကိမ္ ခ်စ္ၿပီးတိုင္းလည္း ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ခ်စ္ေသးတယ္။-။<br /><br />ဂ်ပန္ျမက္လို အခ်စ္။ ။ ဂ်ပန္ျမက္လို႔ ဆိုမလား မီးေသာ္ၾကီးေတာ့ အဲလိုပဲေခၚတယ္။ အလွေမြး ျမက္ကေလးေတြ။ ရိတ္ေလ ထြက္လာေလ။ အဲလိုပဲ ဒီတစ္ေယာက္ ခ်စ္ၿပီးလည္း ေနာက္တစ္ေယာက္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ ၿပီးသြားလည္း ေနာက္တစ္ေယာက္။ ဘယ္ေတာ့မွ ကုန္သြားတယ္ မရွိတာမ်ိဳးနဲ႔ တူတဲ့ အခ်စ္။-။<br /><br />ၾကက္ဆူပင္လိုအခ်စ္။ ။ ဒါကေတာ့ ညမာျပည္တြင္းမွာ ေနတဲ့သူေတြ ပိုသိပါတယ္။ မျဖစ္မေန ဆုိတာမ်ိဳး။ မစုိက္ခ်င္လည္း စိုက္ရတယ္။ ေနရာေဒသလိုက္လို႔ မျဖစ္ထြန္းႏ္ိုင္မွန္း သိေပမယ့္လည္း စိုက္ရတယ္။ ရွင္သန္တာ မရွင္သန္တာေနာက္ စိုက္ဆို စိုက္ရမယ္။ မခ်စ္ခ်င္လည္း ခ်စ္ရမယ္။ မခ်စ္ေပမယ့္လည္း ခ်စ္ရမယ္။ မျဖစ္မေန ခ်စ္ရမယ့္ အခ်စ္မ်ိဳးေပါ့။-။<br /><br />အဲလိုေတြ ေပါက္ကရေတြးၿပီး ေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ အခ်စ္က ေညာင္ပင္လို အခ်စ္မ်ိဳး မျဖစ္တာေတာ့ က်ိန္ေျပာစရာကို မလိုေအာင္ ေသခ်ာတယ္။ အဟီး။ ကိုယ့္ဂုဏ္ကိုယ္ေဖၚ မသူေတာ္ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ အက်ယ္မခ်ဲ႕ပါရေစနဲ႔ေနာ္။ ဂ်ပန္ျမက္လိုလည္း ခဏတိုင္းေတာ့ မခ်စ္ခဲ့ျပန္ဘူး။ ၾကက္ဆူပင္လိုလည္း မျဖစ္မေနက လံုး၀မရွိခဲ့ဘူး ဆိုေတာ့ ... ေနာက္ဆံုး လိေမၼာ္ပင္လို အခ်စ္မ်ိဳးပဲ ဆိုၾကပါစို႔။ သူနဲ႔ အၿမဲတမ္း ရင္းႏွီးခဲ့ေပမယ့္ မီးေသာ္ၾကီးကိုေတာ့ သူက ယခုတိုင္ သူစိမ္းဆန္ေနဆဲပဲေလ။ လိေမၼာ္ပင္ပ်ိဳေတြလိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ပင္အိုေတြလိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ရာသီေရာက္တိုင္း တာ၀န္ေၾကစြာ အသီး လိႈင္ေနသလိုပါပဲ။ ႏွစ္တိုင္း တာ၀န္မပ်က္ သီးလာေပမယ့္လို အရသာရွိဆဲ ...။<br /><br />ထို႔အတူ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ လိေမၼာ္ပင္နဲ႔ တူတဲ့ အခ်စ္ေတြကလည္း ... ခ်ိဳၿမိန္ဆဲ ... မရင္းႏွီးခဲ့ေပမယ့္ ရင္းႏွီးေနဆဲ။ ကဲ ... သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ အခ်စ္ေတြကေရာ ဘယ္အပင္လိုမ်ား ျဖစ္ေနမလဲဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မညာတမ္း ေတြးၾကည့္ၾကပါဦးေနာ္။ - ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-8413352672578989630?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-89204816308946204422007-02-07T11:42:00.000+06:302007-02-07T11:47:08.536+06:30<div align="justify">မီးေသာ္ၾကီး ရင္ေတြ ခုန္လိုက္တာေနာ္ ...။ ဘယ္လို ေျပာရမလဲ ဒီခံစားခ်က္ကို ဘယ္လို ဖြင့္ဆိုရမလဲ။ ေျခဖ်ား လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္၊ နားရြက္ဖ်ားေတြ ပူထူ၊ ရင္ခုန္သံေတြက တစ္ဒံုးဒံုး။ ကုလားဘုရားပြဲ လွည့္သလို ဆိုတာမ်ိဳးလား။ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမယ္ဆိုတာကို ကြဲကြဲျပားျပား မသိႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အို ... ေျခလွမ္းေတြလည္း အမွားမွား အယြင္းယြင္းနဲ႔။ ဒီေလွ်ာက္လက္စ လမ္းကေလးေတာင္ ဆံုးထိတိုင္ေအာင္ ေျခလွမ္းမွန္စြာနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ပါေတာ့မလား။ ေနာက္ေက်ာပဲ မလံုေတာ့သလို၊ ေရွ႕မွာပဲ တံတိုင္းၾကီးေတြမ်ား ကာဆီးထားေလသလား။ အို ... အို ...။<br /><br />သူ … အၾကည့္ တစ္ခ်က္ေလးအတြင္းမွာ မီးေသာ္ၾကီးတစ္ေယာက္ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွားနဲ႔ ဘာေတြ လႈပ္ရွားမိကုန္လဲဆိုတာ ေသခ်ာ မသိေတာ့ပါလား။ လူ႔ဘ၀ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရတာ ရွည္လွ်ားလွတယ္ ဆိုေပမယ့္ ဒီတစ္ခဏတာေလးဟာ မီးေသာ္ၾကီးအတြက္ေတာ့ တစ္ကမၻာတစ္မွ် ၾကာရွည္လိုက္တာေနာ္ ...။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ အသိနဲ႔ သတိေတြ ဘယ္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္ၿပီၤလဲ။ ဒီေလာက္ၾကီး ေျဗာင္းဆန္သြားရေအာင္ မီၤးေသာ္ၾကီး နင္ဟာ ၁၀ ေက်ာ္သက္ေလးလား။ သစ္ရြက္ကေလးေတြ ေလတိုက္လို႔ လွဳပ္တာကို ဟာသလို႔ထင္ၿပီး ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိရေလာက္တဲ့ ၁၀ ေက်ာ္သစ္တစ္ေယာက္ဘ၀ကို နင္တစ္ေယာက္ လြပ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ စိတ္တိုင္းၾက ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီးၿပီ မဟုတ္ဘူးလား။ ဘာကိုမွ အေတြ႔အၾကံဳမရွိတဲ့ သူတစ္ေယာက္လိုေတာ့ နင္မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ေျပာလည္းခံရယံုပဲ။ သူ႔အၾကည့္ တစ္ခ်က္ေလးအတြင္းမွာ အဲေလာက္ေတာင္ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္ေလ။ သူကေတာ့ မ်က္လံုးေလး အၾကည့္တစ္ခ်က္ပဲေပါ့။ သူ --- ဒင္းနစ္။<br /><br />ဟယ္ ... ပန္းစည္းေလး ကိုင္လို႔ ေစါင့္ေနပါလား။ ငါ့ကို ေပးေတာ့မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္ေလ။ ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲ။ မီးေသာ္ၾကီးကိုမွ ဒီေနရာေလးမွာ အၿမဲရပ္လို႔ ေစာင့္ေစာင့္ေနခဲ့တာ။ မီးေသာ္ၾကီး သိပ္သတိထားမိတာေပါ့။ သူ႔ရဲ႕ ညိဳေမွာင္ေနတဲ့ မ်က္လံုးညိဳၾကီးေတြနဲ႔ အၿမဲစိုက္လို႔ ၾကည့္ၾကည့္ေနခဲ့တာ။ အခါအားေလွ်ာ္စြာ ပန္းစည္းေတြ၊ အရုပ္ေလးေတြကို ေပးတတ္ေသးတယ္ေလ။ ခုလဲၾကည့္ေလ ပန္းစည္းအၾကီးၾကီးနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီးကို ေစာင့္ေနျပန္ပါၿပီ။ ေျခလွမ္းေတြလည္း ေယာင္မွားစ ျပဳလာၿပီ။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ ေဟာ ... သူေနာက္ကေန လိုက္လာၿပီ။ ေရွ႕ဆို အိမ္ကို ေရာက္ေတာ့မယ္။ သိပ္မလိုေတာ့ဘူး။ ေခါင္းကို ငံု႔ထား မီးေသာ္။ ကဲ - အိမ္ေရွ႕ေရာက္ၿပီ။ အယ္ေတာ့ ... သူေလ ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီးကို ပန္းစည္း အတင္းေပးသြားၿပီး လွည့္ျပန္သြားၿပီ။ နားလည္ရ သိပ္ခက္ပါလား သူရယ္။ ေအာ္ ... ပန္းစည္းထဲမွာ ကဒ္ေလးတစ္ခု။ ဟယ္ ... ဗယ္လင္တိုင္းမွာ သူ ေခ်ာကလက္ လက္ေဆာင္ ေပးပါရေစတဲ့ေလ။ သူ --- ဘရက္ပစ္ ( မီးေသာ္ၾကီး အေခၚ = ဘလြတ္ပစ္ )<br /><br />14.2.200-<br />( တင္းေတာင္… ) တံခါးဘဲလ္သံပါလား ...။ ဘယ္သူပါလိမ့္ ဒီေလာက္ ေစာေစာၾကီး။ စိတ္ရွဳပ္လိုက္တာေနာ္။ အိပ္ေရး မ၀ေသးပါဘူးဆိုမွ ...။ ေစာေစာစီးစီး အေႏွာက္အယွက္က ေပါပါ့။ ဆိုးပါ့ ... ဒီမနက္ကေတာ့ good morning မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါလား။ ဟမ္ ... ဘလြတ္ပစ္နဲ႔ ဒင္းနစ္ပါလား ...။ ဘာေတြလဲ ... ဘုရား ဘုရား ...။ တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနၿပီ။ မဟုတ္ေသးပါဘူးေနာ္။ အမ္ ... ႏွစ္ေယာက္လံုးက ပန္းစည္းေတြ ေခ်ာကလက္ေတြနဲ႔။ တစ္ေယာက္က ႏွင္းဆီပန္း အျဖဴေလး တစ္ပြင့္ထဲနဲ႔ အသဲပံု ေခ်ာကလက္တစ္ခု။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ႏွင္းဆီပန္း အနီေလး တစ္ပြင့္နဲ႔ ေခ်ာကလက္။ ဘာေတြလဲ ... ဘာေတြလဲဟာ။ ဟာ ... လုပ္ျပန္ၿပီ သူေကၽြးတဲ့ ေခ်ာကလက္စားပါ၊ ငါေကၽြးတဲ့ ေခ်ာကလက္စားပါနဲ႔။ အာရုဏ္ေတြ ေနာက္လိုက္တာေနာ္။ မီးေသာ္ၾကီး ဘာေျပာရမလဲ၊ ဘာလုပ္ရမလဲ။ အဲ ... အဲ ... ႏွစ္ေယာက္လံုးက ဒူးေထာက္လုိက္ၾကၿပီ အေျဖကို ေတာင္းၾကေတာ့မွာလား ...။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ လက္တစ္ဖက္စီကို ၂ ေယာက္သား ၿပိဳင္တူ ဆြဲလိုက္ၾကတယ္။ မီးေသာ္ၾကီး ဘာလုပ္ရမလဲ ... မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ညာဘက္ လက္ကို နမ္းေနတယ္ ...။ ဘယ္သူပါလိမ့္။ မီးေသာ္ၾကီးလည္း အာရုဏ္ေတြ ရွဳပ္ေနတာနဲ႔ ဘယ္တစ္ေယာက္က ညာဘက္ ဘယ္တစ္ေယာက္က ဘယ္ဘက္ဆိုတာ လံုး၀ သတိမထားလိုက္မိဘူး။ ဘယ္သူပါလိမ့္ေနာ္ ...။ ကဲ ... ေသခ်ာသြားေအာင္ မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္မယ္ ... မွန္းစမ္း ...။ ဟမ္ ... အၿမႇီးနဲ႔၊ ဟာ ...။ ဘယ္ေတြ ေရာက္ကုန္ၾကၿပီလဲ ဘလြတ္ပစ္ေကာ ဒင္းနစ္ေကာ ...။<br /><br />အၿမႇီးေလး တစ္နန္႔နန္႔နဲ႔ မီးေသာ္ၾကီး အခ်စ္ေတာ္ ေခြးမေလး ေအာကစ္။ ေအာ္ ... မီးေသာ္ၾကီး ေန႔ခင္းၾကီးမွာ အိပ္ေပ်ာ္ၿပီး အိမ္မက္လွလွ တစ္၀ၾကီး မက္ေနရွာသကိုး ...။ မီးေသာ္ၾကီး ေမြးေန႔မွာ အိမ္တံခါးမၾကီးကို ဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ ပန္းစည္းေတြက ေ၀ါကနဲ႔ အိမ္ထဲကို ၿပိဳဆင္းလာမလား ဆိုၿပီး စိတ္ကူး အေတြးေခ်ာ္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားလုိက္တာ ... ေခြးမကေလးက တစ္အီအီနဲ႔ လာႏိုးေတာ့မွပဲ ...။ အဟိ။-။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-8920481630894620442?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-50884797139610365272007-01-28T23:35:00.000+06:302007-01-28T23:37:42.589+06:30<div align="justify">မီးေသာ္ၾကီး တစ္ေယာက္ ပ်င္းရိျခင္းအေၾကာင္း တစ္ရား ၆ ပါးကေန တစ္ပါးမွ မလြတ္ပဲ နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ပ်င္းရိေနခဲ့လိုက္တာ ဘေလာ့ေလးနားကို ေယာင္လို႔ေတာင္မွ မေရာက္မိခဲ့ပါဘူး။ ဘေလာ့ေလးခမ်ာမလဲ သနားဖို႔ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေခ်ာက္ကပ္ တိတ္ဆိတ္ေနရွာတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးက အရာရာကို လစ္လွ်ဴရွဳၿပီး ေနခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဴးေၾကာင့္ တိုက္ဆိုင္စြာနဲ႔ပဲ စာမေရးျဖစ္တာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ ပ်င္းတာနဲ႔ နားပင္းတာ ေရာေနတယ္ဆိုပါေတာ့။ မီးေသာ္ၾကီးလဲ ဘေလာ့မွာ လာေရာက္သူကို အားေတြလည္းနာ ေစာ္ကားသလို ျဖစ္မိတာေတြကိုလည္း ေတြးမိၿပီး ကိုယ့္စိတ္ကို မလံုသလို ခံစားေနရတာ။ ေရးမယ္၊ ေရးမယ္နဲ႔ စိတ္ထဲမွာပဲ စာေတြစီေနတာ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ဘာကိုမွ မယ္မယ္ရရ မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ပ်င္းပါတယ္ ဆိုေနမွ အင္တာနက္ေကာ္နရွင္ေတြက ပ်က္ကူေပးလိုက္ေသးတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ ကံေကာင္းလိုက္ပံုမ်ားေနာ္...။ အမွန္ေတာ့ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္တယ္ဆိုတာ ကံခ်ည္းနဲ႔ပဲ ဆိုင္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာေလ့ေျပာထရွိတဲ့ စကားတစ္ခုရွိပါတယ္။ ကံမရွိ ဥာဏ္ရွိတိုင္းမြဲ ဆိုလား။ အမွန္ကေတာ့ အဲစကားက မီးေသာ္ၾကီး ဘေလာ့မွာ စာမတင္ျဖစ္တာနဲ႔ေတာ့ မဆိုင္ဘူး။ မီးေသာ္ၾကီးက ၀ီရိယေကာ လံု႔လေကာ မရွိတာ။ ဘေလာ့ေလး လုပ္ထားပါတယ္ ဆိုမွေတာ့ စာကို ဂရုတစိုက္ေလး ေရးသင့္တာေပါ့ေနာ့္။ မီးေသာ္ၾကီး အေၾကာင္းကို သိတဲ့သူ တစ္ေယာက္က ဘယ္လိုေျပာလဲဆုိ စာေရး ဒီေလာက္ပ်င္းတဲ့ သူက ဘေလာ့မ်ား သြားလုပ္ေနေသးတယ္တဲ့။ အမွန္ေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးက သူမ်ားေယာင္လို႔ လိုက္ေယာင္တာ။ စပ္စလူးပိုးကို ဓါတ္လိုက္သလိုပဲ၊ ဘေလာ့ လုပ္ခ်င္လွပါခ်ည္းရဲ႕ ဆိုၿပီး အမ်ားတကာကို နားပူနားဆာလုပ္၊ ၿပီးေတာ့လည္း ခုျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ။ လူဆိုတာ လံု႔လ၀ီရိယေလးေတာ့ ထားသင့္တာေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၊ သူ႔ရဲ႕ အဖြားဆို အၿမဲ၀ီရိယထားဖို႔ တိုက္တြန္းတယ္။ သူကေတာ့ ဘယ္လို ဥပမာနဲ႔ ေပးလည္းဆိုရင္၊ ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ ေခြးျဖစ္ရင္ေတာင္မွ ပ်င္းေနရင္ မစင္ပူပူေႏြးေႏြး ဘယ္ေတာ့မွ စားရမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့ေလ။ သူေျပာတာက စကားလံုးေတြက ရိုင္းတယ္ဆုိေပမယ့္ ထိေရာက္တယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေနတာပါပဲ။ မီးေသာ္ၾကီးကေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ပါဘူး။ ၀ီရိယအက်ိဳး ေစာေစာႏိုး၊ သူခိုးတုတ္နဲ႔ရိုက္ ဆိုၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ ေစာေစာမထဘူး။ ခုကေတာ့ အိပ္ရာေစာေစာ မႏိုးယံုတင္မဟုတ္ဘူး ဘေလာ့ကိုပါ ဥေပကၡာ ျပဳေနတာ။ မီးေသာ္ၾကီး ေတာင္းပန္းပါတယ္ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ၾကီးရယ္။ ( စိုင္းစိုင္းစတိုင္လ္နဲ႔ ေျပာၾကည့္တာ၊ ငေပါၾကီး က်ေနတာပဲ )။ မီးေသာ္ၾကီး ပို႔စ္ေတြကို တစ္ေန႔တစ္ခု မဟုတ္ေတာင္ ခုေလာက္ၾကီး ရက္ၾကာၾကီး မတင္ျဖစ္တာမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ ဂရုစိုက္ပါ့မယ္လို႔ ေျပာပါရေစေနာ္။ လာလည္ပါ၊ ပ်င္းစရာ အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့တစ္ခု ျဖစ္ေပမယ့္ လမ္းၾကံဳရင္ ၀င္လာပါလို႔။ ၿပီးေတာ့ ေ၀ဖန္ပါ အၾကံျပဳပါလုိ႔......</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-5088479713961036527?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-36312255627209954362006-12-14T23:00:00.000+06:302006-12-14T23:22:16.479+06:30<div align="justify">ဒီတေလာ မီးေသာ္ၾကီး ထူးဆန္းတာေတြ ဆက္တိုက္ ၾကံဳေတြ႔ေနရပါတယ္။ လူ ၁ ခု ပူမႈရယ္တဲ့ ၁၀ ကုေဋ ဆိုတာမ်ိဳးလိုေပါ့။ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လိုမ်ိဳးေတြလုပ္ၿပီး ဘာေတြ ၾကံစည္ေနၾကတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ဥာဏ္ ၁ ထြာ ၁ မိုက္ ေလးေၾကာင့္ လုိက္မမွီခဲ့ပါဘူး။ ခုေတာ့ ၾကံဳလာတာေတြက ညက္လံုး စေကာ၀ိုင္း ေလာက္ေတာင္ ျဖစ္ေစေနပါေရာလား။ ေအာ္ ... အလုပ္ရွိလ်က္နဲ႔လည္း ေၾကာင္ ေရခ်ိဳးေပးေနၾက ပါလားေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီးျဖင့္ မအားလို႔ ဒီရွိစုမဲ့စု ဘေလာ့ေလးေတာင္မွ လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ လာၿပီး အားေပးေနတဲ့ တယ္ဂ်င္းေတြကိုလည္း အားနာတယ္။ မေလးမစား လုပ္မိေနသလိုလည္း ခံစားရတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ၿပီး ေနေနရတယ္။ မအားတာရယ္၊ စာေရးဖို႔ စိတ္သြင္းလို႔ မရတာရယ္ ေပါင္းၿပီး ဘာမွကို မေရးျဖစ္ဘူး။ ဒီတစ္လကေတာ့ ပို႔စ္ အရမ္းနည္းေနလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ နည္းေပမယ့္လည္း ခြင့္လႊတ္သီးခံ နားလည္ေပးၾကပါေနာ့္။ ခြင့္လႊတ္တယ္၊ သီးခံတယ္ ဆိုတာ တကယ္တမ္းေတာ့ လြယ္တဲ့အလုပ္မ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူးပဲ။ လူသား ပုထုဇဥ္ေတြပဲေလ ...။ ခု လက္ရွိ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ က်င္လည္ေနတဲ့ ေခတ္မွာ ပိုဆိုးတာေပါ့။ ဒီလို ေခတ္လို႔ ေရးလိုက္လို႔ ဘာေတြမ်ားလည္းဆိုၿပီး ဇြတ္ၾကီး အထင္္မၾကီးလိုက္ပါနဲဲ႔။ မီးေသာ္ၾကီးက နားလည္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ေတြ႔ေန ၿမင္ေနတာေလးေတြေၾကာင့္သာ အဲလို သံုးလိုက္တာ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ လူေတြက ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် စား၀တ္ေနေရး အဆင္ေျပဖို႔အေရး လံုးပန္းေနၾကရတဲ့ အေလ်ာက္ စိတ္ေတြက ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနၾကတာ။ စိတ္အပန္းေျဖဖို႔အေရးက ေနာက္ေန႔အတြက္ အဆင္ေျပဖို႔အေရးနဲ႔ ေတြးလိုက္ရင္ အပန္းေျဖေရးဆိုတာက အလိ္ုလို ေဘးေရာက္သြားတာေလ။ အဲလိုပဲ ေန႔စဥ္ျဖစ္လာေတာ့ လူပန္းစိတ္ပန္းနဲ႔ ဘယ္မွာလာၿပီး သီးခံျခင္းေတြ၊ နားလည္ျခင္းေတြ၊ ခြင့္လႊတ္ျခင္းေတြက အလြယ္တကူ ျဖစ္လာႏိုင္ေတာ့မလဲေနာ္။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီးကို နင္ေရာ အဲလိုေတြ လုပ္ႏိုင္ပါ့မလား လို႔ေတာ့ မေမးနဲ႔။ ဘာမွမျဖစ္တဲ့ ခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ အင္း ရတာေပါ့၊ ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ေျဖလိုက္မွာ။ တကယ္တမ္းၾကရင္ေတာ့ ေဒါသဆိုတာေလးက ေရွ႕ကေန ေျပးႏွင့္တာ။ ခႏၲီစ သီးခံျခင္းသည္၊ ျမတ္၏ ဆိုတာရဲ႕ ေနာက္ကေန သို႔ေသာ္ခံသင့္မွ ခံရာ၏ လို႔ေတာင္ ထည့္ရမလိုပဲ။ အမွန္ကေတာ့ အသက္အရြယ္အလိုက္လို႔ပဲ ေျပာရမလိုပါပဲေလ။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔လို လူလတ္ပိုင္း ေခၚမလား အရြယ္က်ေတာ့ လူငယ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးေတြလို ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲ ေသြးမဆူေတာ့ေပမယ့္၊ လူၾကီးပိုင္းေတြေလာက္လဲ ေသြးေအးၿပီး ဆင္ျခင္တုံ ဆိုတာနဲ႔လည္း မေျဖသိမ့္ႏိုင္ပါဘူး။ ေဒါသဆိုတာၾကီး ေရွ႕တန္းတင္ထားတာမ်ိဳး မဟုတ္ေပမယ့္ ကိန္းေအာင္းခြင့္ေတာ့ ေပးထားေသးတာ။ မွန္တာေျပာရင္ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္၊ ဒီေလာက၊ ဒီပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳးမွာ ေနၾကတဲ့ ပုထုဇဥ္ လူသားေတြမွန္သမွ် ေဒါသေတြ၊မာန္မာနေတြ၊ အတၱေတြကို ဘယ္သူကမွ မကင္းႏိုင္ၾကပါဘူး။ မကင္းႏိုင္ဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး လက္ခံပါတယ္။ အရြယ္ ငယ္သူကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ၾကီးသူကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တန္းတူကိုပဲျဖစ္ေစေပါ့ အညိွဳး ဆိုတာမ်ိဳးၾကီး ထားၿပီးေတာ့ မတုန္႔ျပန္သင့္ဘူး ထင္တာပဲ။ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဘူးတာေတြကို ေက်ာက္သားထက္မွာ ေရးၿပီးေတာ့၊ စိတ္ဆိုးဖူးတာ၊ စိတ္ေကာက္ဖူးတာ၊ အထင္လြဲဖူးတာမ်ိဳးေတြကို သဲေပၚမွာပဲ ေရးသင့္တယ္။ မီးေသာ္ၾကီးေတာ့ အဲလိုပဲ စိတ္ထားတယ္။ အမွန္က မီးေသာ္ၾကီးက သေဘာထားေတြ ျပည့္၀ေနလို႔ အဲလို သေဘာထားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိစ္စေလးနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီး စိတ္ကို အပင္ပန္း မခံေစခ်င္လို႔။ သူက ငါ့ကို ဒီလိုလုပ္သြားပါလား ဆိုၿပီးေတာ့ အခဲမေၾကၿပီး ႏိုင္လိုမႈေတြ၊ အာဃာတေတြ ထားေနမယ္ဆိုရင္ မီးေသာ္ၾကီး ဒီလို စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာ ေနႏိုင္ပါဦးမလားေနာ္။ ဘယ္လိုကိစ္စမ်ိဴးကိုမဆိုေပါ့။ အခ်စ္ေရးမွာပဲျဖစ္ေစ၊ လူမႈေရးမွာပဲျဖစ္ေစ မီးေသာ္ၾကီးေတာ့ စိတ္ကို ဒုက္ခ မခံစားေစခ်င္ဘူး။ အခ်စ္ေရးလို ဟာမ်ိဳးက် ပိုဆိုးတာေပါ့။ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တဲ့ အခ်စ္ဆိုတာကို ကိုယ့္လိုဘ မျပည့္တာနဲ႔ အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္သြားေအာင္ေတာ့ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ အခ်စ္ဆိုတာ ေမ်ာက္ျပၿပီး ဆန္ေတာင္းသလိုလဲ မလုပ္သင့္သလို၊ ဆန္ေပးမွ ဆီရတာမ်ိဳးကိုလဲ အခ်စ္လို႔မထင္ဘူး။ မီးေသာ္ၾကီး ေျပာခ်င္တာနဲ႔ ေျပာေနတာေတြက လြဲကုန္ၿပီ။ အခ်စ္ဆိုတဲ့ ဒသနဆန္တဲ့ အရာဘက္ကို ေရာက္သြားတယ္။ မီးေသာ္ၾကီး ကိုယ္တိုင္ ရွင္းရွင္းမသိတဲ့ ဒီအေၾကာင္းအရာကို ခဏထားခဲ့လိုက္မယ္။ ျဖစ္တယ္မလား။ မီးေသာ္ၾကီးက အဲတာမ်ိဳးကို ေဆြးေႏြးႏိုင္ေလာက္တဲ့ထိ နားလည္တတ္ကၽြမ္းမႈ မရွိေသးဘူးလို႔ ထင္တယ္။<br /><br />ဒီလိုေလ ေဒါသေတြ မာန္မာနတရားေတြ၊ အတၱေတြ၊ အာဃာတေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနရင္ ေလာကၾကီးက ဘယ္လိုမွ ၾကည္လင္ေနမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အဲတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ တကယ္လို႔မ်ား ကိုယ့္နီးစပ္ရာ ကိုယ္ပတ္၀န္းက်င္ ကိုယ့္အေပါင္းအသင္းေတြထဲမွာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္မ်ား အားငယ္ေနသူေတြ ရွိေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ မီးေသာ္ၾကီးတို႔တစ္ေတြ ၀ိုင္းၿပီး အားေပးကာ ႏွစ္သိမ့္ၾကျခင္းျဖင့္ ေဒါသေတြ၊ မာန္မာနေတြ၊ အတၱေတြ၊ အာဃာတေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ၾကရေအာင္လားေနာ္။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ တယ္ဂ်င္းတို႔ေတြက ေရနစ္သူကို ၀ါးကူမထိုးၾကေလာက္ဘူး ဆိုတာေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး ယံုၾကည္ပါတယ္။ သံသရာဆိုတာ လည္ပတ္ေနတာပါ။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ေျပာေလ့ရွိၾကတဲ့ ၀ဋ္ဆိုတာ လည္တတ္ပါတယ္ ဆိုတာကလဲ ရိုးရိုးသာမန္စကားေတာ့ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္တယ္။ မီးေသာ္ၾကီးလည္း ေၾကာက္တယ္။ ၀ဋ္လည္မွာကိုေတာ့။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ အလွည့္ဆိုတာ ေရာက္မလာဘူးလို႔ေကာ မီးေသာ္ၾကီးက အာမခံႏိုင္ပါ့မလား။ အဲဒါေၾကာင့္ သူမ်ားကိုလည္း မီးေသာ္ၾကီး ေဒါသမီးေတြ ထိန္ထိန္ၿငီးေနေအာင္ ထြန္းၿပီးေတာ့ အၿမဲတန္း မစၧရိယစိတ္ေတြ ပြားမ်ား၊ ေသာကေတြ ေမြးထားၿပီးေတာ့ လက္တုန္႔ျပန္ဖို႔ ဆိုတာမ်ိဳးကို မေတြးရဲဘူး။ မီးေသာ္ၾကီး အလွည့္က်ရင္လဲ မီးေသာ္ၾကီး ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္လို႔ေလ။ ကိုယ့္အလွည့္ဆိုတာ ေရာက္လာခ်ိန္က်မွ ၀ဋ္ေၾကြးရွိသမွ် ဒီဘ၀သာလွ်င္ ေက်ပါေစေတာ့လို႔ ေျပာမယ့္အစား လည္လာခ်ိန္မွာ ေလွ်ာ့နည္းေစဖို႔ရာ ၾကိဳတင္ၿပီး ေစာင့္ထိန္းတာသာလွ်င္ ပိုမေကာင္းေပဘူးလားေနာ္။ မီးေသာ္ၾကီး ဒီလိုေရးလို႔ လွံဖ်ား ပုဇဥ္းနားတာ က်ီးကန္းက ေခ်းပါေနတယ္လို႔ေျပာလည္း မီးေသာ္ၾကီးခံရမွာပဲ။ ျဖစ္လာမွ ကုတာထက္စာရင္ ၾကိဳတင္ကာကြယ္တာက ပိုေကာင္းပါတယ္။ အမ်ားသူငါေတြကို တခ်ိန္လံုး ေစာင့္ၾကည့္ ေ၀ဖန္ေနတာထက္စာရင္ မိမိကိုယ္မိမိ ျပန္လည္သံုးသပ္ ဆင္ျခင္ၿပီး ငါဆိုရင္ေကာ ဆိုၿပီး ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလးနဲ႔ ေတြးေပးရင္ မိသားတစ္စုၾကားမွာပဲျဖစ္ေစ၊ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြ ၾကားမွာပဲျဖစ္ေစ ပိုၿပီးေတာ့ ေႏြးေထြးတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြ ရရွိလာမွာပဲ မဟုတ္လား။ တယ္ဂ်င္းတို႔ေရ ... အၾကိမ္ၾကိမ္ မဟုတ္ေတာင္မွ တစ္ၾကိမ္သာျဖစ္ေစ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလးနဲ႔ ေတြးၿပီး ေနၾကည့္ရေအာင္လားေနာ္။ က်င့္သားရလာၿပီဆို အၾကိမ္ၾကိမ္တိုင္းမွာ လုပ္ႏိုင္လာမွာပါ။ ကဲ ... ခုပဲ စလိုက္ၾကစို႔ေနာ္။ - ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-3631225562720995436?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-57773586263175961572006-12-06T20:51:00.000+06:302006-12-06T20:54:48.385+06:30<div align="justify">ဒီေန႔ ဆိုတာကို မီးေသာ္ၾကီး အရမ္းသေဘာက်တယ္။ ဒီေန႔သာလွ်င္ အရာရာတိုင္းအတြက္ ဘုရင္ပါ။ ဒီေန႔သာလွ်င္ ဘာမဆိုျဖစ္ႏိုင္မည့္ အခြင့္အေရးေတြကို ေပးသူပါ။ ဒီေန႔သာလွ်င္ အမ်ားဆံုး စြမ္းေဆာင္ႏိုင္သူပါ။ မီးေသာ္ၾကီးက ဒီေန႔ ဆိုတာထက္ မနက္ျဖန္ ဆိုတာကို အားထားမိတယ္။ ဒီေန႔ရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးကို မသိခင္ခ်ိန္ကေပါ့။ မနက္ျဖန္၊ မနက္ျဖန္နဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ထားတယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုတဲ့ ေမွ်ၽာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ မနက္ျဖန္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ႏိုးထလာတဲ့ ရက္ေပါင္းေတြ မီးေသာ္ၾကီးဆီမွာ ေတာင္ပံုယာပံုပဲ။ အဲေလာက္ထိေအာင္ကို မနက္ျဖန္ဆိုတာကို ရင္ခုန္းရင္း ႏွစ္သက္ေနခဲ့တာ။ တစ္ခါတစ္ေလ အလုပ္လုပ္စရာေတြ ေပၚလာလို႔ ပ်င္းေနတာနဲ႔ၾကံဳရင္ နက္ဖန္ကို လႊဲပလိုက္ေသးတာ။ မနက္ျဖန္မွ လုပ္မယ္၊ မနက္ျဖန္မွ ေတြ႔မယ္၊ မနက္ျဖန္မွ သြားမယ္၊ မနက္ျဖန္မွ ... ဆိုတဲ့ မနက္ျဖန္ေပါင္းမ်ားစြာ ...။ တကယ္ေတာ့ မနက္ျဖန္ဆိုတာ ေရရာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မနက္ျဖန္ထက္ ပိုဆိုးတာ ေနာက္ ၁ လတို႔၊ ေနာက္ ၁ ႏွစ္တို႔၊ ေနာက္ ... တို႔။ မနက္ျဖန္ေပါင္းမ်ားစြာက မီးေသာ္ၾကီးကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မဲ့ေစခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ မေန႔က ဆိုတာကိုလဲ မီးေသာ္ၾကီး ျပန္မေတြးခ်င္ဘူး။ မသိခဲ့တာ မဟုတ္ေပမယ့္ မေတြးမိေအာင္ေတာ့ ထားခ်င္တယ္။ မေတြးမိေပမယ့္ မီးေသာ္ၾကီး ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ မေန႔က ဆိုတာကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္လို႔ မရဘူး။ မေန႔က ဆိုတာေတြက တန္းစီေနတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ မေန႔က ဆိုတာဟာ ေနာင္တလို႔ ေျပာင္းလဲသြားတတ္တယ္။ အမွန္ကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေလးတုန္းက အဲဒီ ေနာင္တဆိုတာ ျဖစ္လာမယ့္ အရာကို မိမိကိုယ္တိုင္ အားတက္သေရာ လုပ္ခဲ့သူပါ။ မိမိကိုယ္တိုင္ သရုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ မေန႔က ဆိုတဲ့ အတိတ္ေပါင္းမ်ားစြာမွာ - ေကာင္းတာေတြ၊ မေကာင္းတာေတြ စုပံုလုပ္ခဲ့ေပမယ့္၊ ေနာင္တျဖစ္လာမယ့္ အရာေတြကိုေတာ့ မသိစိတ္ကေရာ၊ သိစိတ္ကပါ စိတ္ပါလက္ပါ သယ္လာေပးၾကတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးေတာ့ ေနာင္တ ဆိုတာကို ဖ်တ္ခနဲ သိလိုက္ရရင္ေတာင္မွ ခ်က္ျခင္း ေဖ်ာက္လိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ အဲတာကို ဟိုတစ္ခ်ိန္က မီးေသာ္ၾကီး ကိုယ္တိုင္ လုပ္ခဲ့တာပဲ။ စိတ္ေက်နပ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မေက်နပ္စြာပဲျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုမွ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရပဲ ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီးၿပီ။ လက္ရွိအေျခအေနမွာ စိတ္ပင္ပန္းေနခဲ့တယ္ဆိုရင္ အဲဒီ ေနာင္တဆိုတဲ့ အေတြးက ထပ္ၿပီး လူကို ပန္းေစတယ္။ ေနာင္တဆိုတာကို အခ်ိန္ အၾကာၾကီး ေမြးျမဳမထားသင့္ပါဘူး။ အစားထိုးလိုက္ပါ။ ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္ပါ။ ေမ့လို႔ရရင္ ေမ့လိုက္ပါ။ ေနာင္တဆိုတဲ့ အႏိုင္ယူမႈေအာက္မွာ မိမိကိုယ္ကို အရွံဳးမခံပါနဲ႔။ ေက်နပ္စြာရခဲ့တဲ့ ေနာင္တျဖစ္ျဖစ္၊ ခါးသီးစြာရခဲ့တဲ့ ေနာင္တျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ကို ၾကာၾကီး လက္မခံပါနဲ႔။ မေန႔က ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာလဲ မီးေသာ္ၾကီး အခ်ိန္ေတြမ်ားၾကီး ေပးခဲ့ရတယ္။ ေနာင္တ ဆိုတာေတြကို ေမ့ထားလိုက္တယ္ ဆိုေပမယ့္ မေန႔က ဆိုတာေတြကေတာ့ လူတိုင္းမွာ အမ်ားၾကီး ရွိခဲ့ၾကမွာပါ။ မေန႔က ဆိုတဲ့ အတိတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မနက္ျဖန္ဆိုတဲ့ အနာဂတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲတာေတြ အားလံုးကို ဒီေန႔မွာ ေမ့လိုက္ပါ။ ဒီေန႔မွာပဲ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ေတြရဲ႔ လက္ေတြ႔က်တဲ့ ဘ၀ေတြကို စိတ္တိုင္းက် ပံုေဖၚႏိုင္မွာပါ။ ဒီေန႔ရဲ႕ အစြမ္း၊ ဒီေန႔ရဲ႕ သတၱိနဲ႔ အရာရာကို ဒီေန႔မွာ စတင္လိုက္ပါ။ မေသခ်ာတဲ့ မနက္ျဖန္ ဆိုတာကို အားမကိုးပဲ၊ ေဟာင္းသြားတဲ့ မေန႔ကကို ျပန္မတမ္းတပဲ ဒီေန႔ရဲ႔ ေန႔သစ္ထဲမွာ မီးေသာ္ၾကီးတို႔တစ္ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ သရုပ္ေဆာင္လိုက္ၾကစို႔လား။ ဒီေန႔ရဲ႔ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားစြာထဲမွာ ဒီေန႔ကို စတင္ပါ။ ဒီေန႔က မီးေသာ္ၾကီးတို႔ရဲ႕ လက္ထဲမွာပါ။ ဒီေန႔က သင္တို႔ကို ဘာမဆို လုပ္ေဆာင္ခြင့္ ေပးမွာပါ။ ဒီေန႔မွာ အရာရာကို လက္ေတြ႔ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မွာပါ။ ဒီေန႔ရဲ႕ လတ္ဆတ္တဲ့ ရနံ႔ကို ရွဳရွိဳက္ရင္း ဒီေန႔ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ေတြထဲမွာ မီးေသာ္ၾကီးတို႔တစ္ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဒီေန႔ကို စတင္လိုက္ၾကစို႔လား ..။ - ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-5777358626317596157?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-30991300091230048242006-12-05T23:42:00.000+06:302006-12-05T23:44:33.305+06:30<div align="justify">မီးေသာ္ၾကီး အပ်င္းအဘိ္ဓမၼာကို ျပဳစုေနပါတယ္။ အမ်ားသူငါေတြကို လိုက္ေမးရင္ တိက်ေသခ်ာေသာ စိတ္တိုင္းက်ႏိုင္မည့္ အေျဖမ်ိဳး မရမွာ စိုးရိမ္လြန္းအားၾကီးၿပီး မီးေသာ္ၾကီး ကိုယ္တိုင္ ေလ့လာေနပါတယ္။ အပ်င္းေကာင္ေလးေတြကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးစြာ စိတ္ၾကိဳက္ ပြားမ်ားၿပီးရင္း ပြားမ်ားလ်က္ရွိ၏။ ဟုတ္ကဲ့ … မီးေသာ္ၾကီး အရမ္း ပ်င္းေနပါတယ္။ မည္သည့္ အလုပ္ကိုမွ ေရရာစြာ မလုပ္ပဲ အေခ်ာင္ခို အပ်င္းထူ လူပိုၾကီးလုပ္ကာ ျမင္ျမင္သမွ်ကို စိတ္တိုင္းမက်ပဲ လိုက္ၿပီး ဂ်စ္တိုက္ေနတာ ရက္အတန္ ၾကာေနပါၿပီ။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ မာတာမိခင္နဲ႔လဲ စကားကို လိုရင္းထက္ ပိုေျပာလို႔မရေသာ အေျခအေနတြင္ ေရာက္ရွိလို႔ ေနပါတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးနဲ႔ အခုတေလာ ေပါင္းရ အဆင္ေျပတာဆိုလို႔ အစားအစာမ်ားပဲရွိ၏။ အခု စာေရးေနတာေတာင္မွ ဆာေနေသးတယ္။ ( ဒြတ္ခ )။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွာလဲ နည္းနည္းေလး အလွမ္းေ၀းတဲ့ ေနရာကေန ၾကည့္ရင္ အတုမရွိ ေက်ာင္းက တိုင္လံုးၾကီး ေရြ႕လာသလို ျဖစ္ေနၿပီ။ စိတ္ေတာ့ ပ်က္စ ျပဳေနၿပီး ပါးစပ္နဲ႔ အစာအိမ္က လက္မခံဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ သူတုိ႔ကလဲ ခုမွ ေပါင္းမိေနလုိက္တာ။ အစာအိမ္က အခ်က္ျပတာနဲ႔ ပါးစပ္က ရယ္ဒီ ျဖစ္ေနၿပီ။ အဲလို။ မီးေသာ္ၾကီး အ၀တ္အစား သြား၀ယ္ရင္လည္း ဆိုင္က အမ ဆိုဒ္ၾကီးရွိတယ္လို႔ ေျပာရင္ မီးေသာ္ၾကီး နည္းနည္းမွ မခံခ်င္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ ျပန္မၾကည့္ပဲ။ ( အဟိ )။ အမ ၀ိတ္ေလွ်ာ့ေတာ့ ေနာ္လို႔ ေျပာၾကရင္လဲ မီးေသာ္ၾကီးက - အင္း ... ဟုတ္တယ္ ေလွ်ာ့ရေတာ့မွာ၊ စိတ္ေတာ့ကူးထားတယ္၊ မလုပ္ျဖစ္ေသးဘူး လို႔ေတာ့ ေျပာလိုက္တာပဲ။ ကဲ - စားခ်ိန္လည္းေရာက္ေရာ အစားအစာလူနဲ႔ တည့္တယ္ဆိုၿပီး စားလိုက္တာပဲ။ အဲ အ၀တ္ကေလး မ၀တ္ရလဲ ဘာမွမျဖစ္ဘူး ဆိုၿပီး တီးပလိုက္တာပဲ။ ေလွ်ာ့တာဆိုလို႔ လံုခ်ည္၀တ္ထားရင္ လံုခ်ည္၊ ေဘာင္းဘီ၀တ္ထားရင္ ခါးပတ္ကို ေလွ်ာ့လိုက္တာပဲ ရွိတယ္။ ( အဟီး )။ ကိုယ့္ေပါင္ ကိုယ္လွန္ေထာင္းတာပဲ ... ဘယ္နာမလဲေလ။ ဖြဖြေလး ေပါ့ေနာ့္။ မီးေသာ္ၾကီး ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာ စာအုပ္ပံုကို ျပန္ဖြ စာေလးဘာညာ ဖတ္ရေကာင္းမလား ဆိုၿပီး ေလွ်ာက္ရွာလိုက္ေတာ့ ေမ့ကုန္တဲ႔ စာအုပ္ေတြ စုပံုၿပီး ထြက္လာတယ္။ ေကာင္းတယ္ေတာ့။ စာေတြဖတ္လိုက္၊ ပစ္ထားလိုက္၊ ေမ့လိုက္၊ ျပန္ဖတ္လိုက္။ အသစ္၀ယ္စရာသိပ္မလိုဘူး။ မီးေသာ္ၾကီးက မွန္တာေျပာရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေျပာေတာ့ သူညားညက္ႏွာ ၾကည့္စရာလုိဘူး ... သူညားကို ေလွ်ာက္ေျပာရင္ အမနာပ ေျပာတယ္ ျဖစ္မယ္၊ မွန္တာေျပာရရင္ ထံုတယ္၊ ေ၀းတယ္။ ေမ့လြယ္သလိုေတာ့ ထင္မိတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလက် မွတ္မထားမိပဲလဲ မွတ္မိေနျပန္ေရာ။ ေမ့ေမ့သြားတာ မ်ားပါတယ္။ ခုလဲ ေရးမယ္လို႔ စဥ္းစားထားတာေတြ အစုလိုက္ အပံုလိုက္ ေမ့သြားျပန္ၿပီ။ စိတ္ေလတယ္။ အားေပးတဲ့ သူေတြ မ်ားသြားလို႔ ဘ၀င္ေလဟပ္သြားတာ ေနမယ္။ မျဖစ္ေသးဘူး ... စိတ္ကိုထိန္း မီးေသာ္ၾကီး။ ေရးစရာရွိတာ ဆက္ေရး။ ( ဟုတ္ ... )။ ေရးမယ္ဆိုကာမွ အဟုတ္ ေပ်ာက္ေနတယ္။ စာေတြ ေသာ့္ကို အေပ်ာက္ရိုက္သြားတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးပါဆိုေန ဒီလို လာလုပ္လို႔ ဘယ္ရမလဲ။ ရရာေနရာက စေရးမွာေပါ့။ ေျပာမယ့္သာေျပာတာ အစေလးရဖို႔ ခက္လိုက္တာေနာ္။ တယ္ဂ်င္း အမၾကီးကို ေျပးေမးလိုက္ေတာ့ သူက အစားအစာေလးအေၾကာင္း ေရးပါလားတဲ့။ ဟုတ္သားပဲ မီးေသာ္ၾကီး ေမ့ေနတာ။ ဒီေလာက္ စားေနတာကို ေမ့ထားရတယ္လို႔ပဲေနာ္။ မီးေသာ္ၾကီး နင္ေတာ္ေတာ္ညံ့။<br /><br />ခု ဒီဇင္ဘာ ေရာက္ၿပီဆိုေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ ခ်မ္းျပည္ အဲ ပ်ဥ္းမနားေလသံ ထြက္သြားတယ္။ ပ်ဥ္းမနား တို႔ လယ္ေ၀းတို႔ အဲဘက္နယ္ ၁ ေၾကာက “ ရ ” သံကို “ ခ ” သံထြက္တယ္။ မီးေသာ္ၾကီး ပ်ဥ္းမနားမွာ ေနတံုးက ၁ မနက္ ေစ်းသြားေတာ့ ေစ်းထဲမွာ ဒညင္းသီးေတြ ေရာင္းေနတာ ေတြ႔တယ္။ ေစ်းသည္က ဘယ္လို ေအာ္ေရာင္းေနလဲ ဆိုရင္ ( ရွိဳစည္းေလး ေရွာက္က်ပ္ ) တဲ့။ ခ်ိဳစီးေလး ေျခာက္က်ပ္လို႔ ေျပာခ်င္တာ။ အားလံုးလိုလုိက အဲလို အသံထြက္ ေျပာၾကတယ္။ လားရွိဳးက သူေတြၾကေတာ့ “ သ ” အသံကို “ တ ” အသံထြက္ၾက သလိုေပါ့။ သူ႔ကို ဆိုရင္ တုကုိ တဲ့။ သံပုရာသီး ဆိုရင္ တံပရာတီး တဲ့။အင္း အသံေတြ ေျပာေနတာနဲ႔တင္ စာေတြေ၀့ကုန္တယ္။ အင္း မီးေသာ္ၾကီးတို႔ ရွမ္းျပည္မွာ ခုဒီဇင္ဘာဆို လမ္းေဘးမွာ မီးဖိုေလးေတြနဲ႔ ေခါပုတ္ကင္ ေရာင္းၾကတဲ့သူေတြ ဟိုနား၊ဒီနားမွာ ေတြ႔ရပါၿပီ။ ညေနဘက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္း ေျခေထာက္ ေညာင္းလာရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေအးလာရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အေညာင္းေျပထိုင္ရင္း မီးလႈံၿပီး ေခါပုတ္ေလး စားရတာ အရမ္း အရသာရွိလွပါတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ နယ္ဘက္က ေခါပုတ္က ေက်ာက္မဲဘက္က ေခါပုတ္လို မဟုတ္ဘူး။ ပါးပါးေလးနဲ႔ ၀ိုင္း၀ိုင္းေလးေတြ။ ေၾကာ္စားလို႔ သိပ္မေကာင္းဘူး။ မီးကင္စားမွ ပိုစားလုိ႔ေကာင္းတယ္။ ေခါပုတ္လို ပူပူေႏြးေႏြးေလးနဲ႔ ေနာက္ထပ္စားလို႔ ေကာင္းတာကေတာ့ ၾကက္ဥကေစာ္ပါ။ ၾကက္ဥကေစာ္က စားရင္ အရမ္းအားရွိတယ္။ ၾကိဳက္တဲ့သူေတြလဲ ရွိသလို မၾကိဳက္တဲ့သူေတြလဲ ရွိၾကပါတယ္။ သူက ၾကက္ဥနဲ႔ ကေစာ္ကို ႏို႔နဲ႔ ျပဳတ္ေသာက္တာပါ။ အရင္ႏြားႏို႔ကို တည္ထားၿပီး ဆူပြက္လာၿပီဆို ကေစာ္ဖတ္ကို ထည့္လိုက္ၿပီး ခဏေနေတာ့ ၾကက္ဥ ေဖါက္ထည့္တယ္။ ၿပီးရင္ ႏို႔ေျခာက္ေလးေတြ လွီးထားတာေတြထည့္ ေထာပတ္ထည့္ ခိ်ဳတာၾကိဳက္ရင္ သၾကားထည့္ေပါ့။ ၿပီးရင္ ရၿပီ စားလို႔။ ပူပူေႏြးေႏြးေလးနဲ႔ စားလို႔ေကာင္းတယ္။ မနက္က် ျပန္ေတာ့လဲ ခ်မ္းခ်မ္းေလးနဲ႔ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ပူပူေလး စားရတာလဲ အလြန္ အရသာရွိလွတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ အၾကိဳက္ေပါ့။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၾကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ၁ ေနရာနဲ႔ ၁ ေနရာ မတူၾကဘူး။ ဘယ္ေနရာကျဖစ္ျဖစ္ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ကေတာ့ ၾကိဳက္ေနတာပဲ။ အစားအစာက လူနဲ႔ တည့္တယ္ေလ။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲမွာ ရွမ္းဆန္နဲ႔ လုပ္ထားတာကို အခ်ိဳ႕ေနရာမွာ အစည္းလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ဒီမွာကေတာ့ ေခါက္ဆြဲသိုင္းလို႔ ေျပာတယ္။ ရိုးရိုးဆန္နဲ႔ လုပ္ထားၿပီး ေရစိမ္ရတာကို အဖြယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ဒီမွာကေတာ့ ေရစိမ္ေပါ့။ ေခါက္ဆြဲဆိုတာ ရွမ္းလုိေခၚတာ။ ေခါက္ဆိုတာ ထမင္း ဆြဲ ဆိုတာ လွီးတာ။ ရွမ္းဆန္ကို အမႈန္႔လုပ္၊ ျပန္ေပါင္း၊ နန္းျပားခတ္ၿပီးမွ အမွ်င္ျဖတ္တာဆိုေတာ့ သူတို႔ေျပာသလို ထမင္းကို လွီးတာပဲေလ။ ေခါက္ဆြဲက အိအိေလးရယ္။ ေရေႏြးနဲ႔ စိမ္လိုက္ရင္ ရၿပီ။ အမဲလံုးနဲ႔ တြဲေရာင္းရင္ အမဲလံုးျပဳတ္အိုးထဲကို ခဏ စိမ္လိုက္တာေပါ့။ ပဲရြက္ေလးပါ ထည့္စိမ္တယ္။ ပဲရြက္ရယ္၊ ေခါက္ဆြဲရယ္၊ အမဲလံုးရယ္၊ ဆီခ်က္ရယ္၊ ၾကာညိဳ႕ ( ထန္းညက္ရည္ ) ရယ္၊ နံနံပင္၊ ၾကက္သြန္ၿမိတ္ရယ္၊ ဂ်င္းစိမ္းရည္ရယ္၊ ဆားဟင္းခ်ိဳမွဳန္႔ရယ္။ ကဲ ေခါက္ဆြဲ ၁ ပြဲ ျဖစ္ေပါ့။ သူနဲ႔ တြဲစားရတာကေတာ့ မုန္႔ညင္းခ်ဥ္ရယ္၊ ဆီတို႔ဟူးရယ္၊ မွ်စ္ခ်ဥ္ရယ္။ မနက္ေဆာင္း ခ်မ္းခ်မ္းေလးမွာ စားလိုက္ အရမ္းေကာင္းေပါ့။ ၀က္ေခါက္လဲ ထည့္စားၾကတယ္။ ၾကိဳက္ရင္ေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီးကိုေတာ့ ၾကိဳက္လား လာမေမးနဲ႔ သိတဲ့အတိုင္းပဲ။ ၾကိဳက္ၿပိးသား။ ေနာက္တမ်ိဳးက တို႔ဟူးေပ်ာ့နဲ႔၊ တို႔ဟူးေပ်ာ့နဲ႔က အသားပါတာလဲ ရွိတယ္၊ မပါတာလဲ ရွိတယ္။ အသားမပါတာက ေခါက္ဆြဲက ခုဏ အမဲလံုးေခါက္ဆြဲထက္ အမွ်င္ေသးတယ္။ အဲေခါက္ဆြဲကို တို႔ဟူးအိုးထဲမွာ ထည့္လိုက္ၿပီး တို႔ဟူးနဲ႔ ေခါက္ဆြဲ ပုဂံထဲ ဆယ္ထည့္ၿပီး ၾကာညိဳ႕ ( ထန္းညက္ရည္ ) ထည့္ ၾကက္သြန္ျဖဴဆီခ်က္ထည့္ ဆား၊ ဟင္းခိ်ဳမွဳန္႔ထည့္၊ နံနံပင္ထည့္။ အဲတာပဲ။ သူ႔ကိုလဲ မုန္႔ညင္းခ်ဥ္နဲ႔စား။ ဂြတ္ပဲ။ ခုလို ေအးတဲ့ရာသီမွာ ေရာင္းၾကတာေတာ့ အသားတုန္ပဲ။ အသားတုန္က ဘယ္လိုလဲဆို ဟင္းေတြ ခဲေနတာနဲ႔ တူတယ္။ ၀က္ေျခေထာက္နဲ႔ လုပ္ရင္ ပိုခဲတယ္။ အမဲသားလဲ လုပ္ၾကတယ္။ စားေကာင္းတယ္ေတာ့။ အဟိ။ မီးေသာ္ၾကီးကေတာ့ အစားဆို လာထားပဲ။ အဲလို ေသာင္းက်န္းတာ။ အဲ ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆို မီးေသာ္ၾကီး ဒီေန႔ထိရိုးတယ္ကို မရွိဘူး။ ဒီေလာက္စားတာေတာင္မွ။ ေနာက္ၿပီး မီးေသာ္ၾကီး ၿမီးရွည္လည္း ၾကိဳက္တယ္။ နင္မၾကိဳက္တာ ဘာရွိေသးလဲေတာ့ မေမးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး စဥ္းစားၿပီးမွ ေျဖရလိမ့္မယ္။ အဲလို။<br /><br />အစားအစာေၾကာင့္ေတာ့ ခုထိ ေဘး မျဖစ္ေသးပါဘူး။ အဲတာေတာ့ ဂရုစိုက္ရတယ္။ အၾကာၾကီး စားႏိုင္ဖို႔က အျမန္ၾကီးစားဖို႔မွ မလိုတာေနာ့္။ ဒီ အစားအေၾကာင္း ဒီ့ထက္ပိုၿပီး ဆက္ေရးလို႔ မျဖစ္ဘူး။ ေတာ္ၾကာ မီးေသာ္ၾကီးကို ေ၀ါင္ေ၀ါင္ေရွးကုန္ၾကမွျဖင့္ မီးေသာ္ၾကီး ဒီဘ၀ ဒီမွ်သာပဲ ျဖစ္ေနဦးမယ္။ အဲတာေတာ့ ေၾကာက္တယ္ေတာ့။ မီးေသာ္ၾကီးလဲ ဘာေရးရမလဲ စဥ္းစားရင္း လြယ္တာ ေရးလိုက္တာ။ အစားခ်ည္း ၾကိဳက္ေနတာေတာ့ ဟုတ္ပါ၀ူးေနာ္။ အၿမဲစားေနတာပဲ ရွိတယ္။ အဟိ။ နက္ဖန္ အိပ္ရာကႏိုးရင္ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ သြားစားမယ္။ တယ္ဂ်င္းတို႔လဲ လုိက္စားၾကပါဦးလား။ မီးေသာ္ၾကီး ေခၚတယ္ေနာ္။ ဒီေခါက္ဆြဲ ... ေကာင္းလို႔လည္း စားတာပါ ... ဆိုင္ရွင္ေလး ေခ်ာလို႔လည္း သြားတာပါ ...။ - ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-3099130009123004824?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-90473871026573059272006-11-30T07:21:00.000+06:302006-11-30T07:34:34.311+06:30<div align="justify">မီးေသာ္ၾကီး ၁ ေယာက္ စိတ္ေတြ ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား အာရံုေတြမ်ားၿပီး ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီရက္ေတြအတြင္းမွာ။ ပ်င္းကလည္းပ်င္း၊ ခ်မ္းကလည္းခ်မ္းနဲ႔ ပ်င္းခ်မ္းၾကီးျဖစ္ၿပီး အပ်င္းေတြကို ရွင္သန္ေပါက္ဖြားခြင့္ ေပးထားပါတယ္။ အြန္လိုင္းကို မလာျဖစ္တာပါ။ ညဦး ေစာေစာပိုင္းေတြမွာ 5movies ကလြင့္ေပးေနတဲ့ စာတန္းထိုးကားေတြၾကည့္၊ ညနက္ပိုင္း ေရာက္လာေတာ့ ေစာၾကီး အိပ္ရာ၀င္လိုက္တာ။ အပ်င္းေကာင္ေလးေတြ ကလည္း ရွင္သန္လိုက္ပံုမ်ား အံ့ၾသဖို႔ေတာင္ ေကာင္းတယ္။ သူတို႔ မေသႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ( အဟိ ) ပ်င္းတယ္ ဆိုတာကလည္း နာမည္သာဆိုးတာ လူကေတာ့ သက္သာလိုက္တာမွ ...။ နတ္ျပည္ ေရာက္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာတာေတာင္ အလိုက္ေပး မလဲႏိုင္ေပါင္။ အဲလို ... မီးေသာ္ၾကီးက။<br /><br />အေပၚမွာပါသြားတဲ့ ညဦးပိုင္းတို႔ ဘာညာ ဆိုတာေတြကို ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ - ညမာျပည္မွာ ေရွးယခင္က ညေတြကို ၾကက္တြန္သံေတြနဲ႔ ပိုင္းျခားၾကတယ္လို႔ မီးေသာ္ၾကီး ဘုတ္အုပ္ တစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဘူးတယ္။ ကုလားစက္နာရီ ည ၈ နာရီ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ကို သူငယ္အိပ္ဆိတ္တဲ့။ ကေလးသူငယ္ေတြက လသာတဲ့ ညေတြမွာဆို ရြာရိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္ကစားေနၾကၿပီး သူငယ္အိပ္ဆိတ္ ၾကက္တြန္သံၾကားရင္ အိမ္ကို ျပန္လာၾကတယ္။ မလာၾကရင္လည္း အိမ္က အမၾကီးတို႔၊ အေမတို႔က လုိက္ေခၚၾကတယ္။ ျပန္ေရာက္လာတာနဲ႔ ကစားလို႔ ဖုန္အလိမ္းလိမ္းကပ္ၿပီး ညစ္ပတ္လာတာေတြကို ေဆးေၾကာ သုတ္သင္းေပးတယ္။ ေျခ၊ လက္ေဆးၿပီးေနာက္ အဆာေျပ တစ္ခုခုေကၽြးၿပီး အိပ္ရာ၀င္ၾကတယ္။ အဲခ်ိန္မွ တြန္တဲ့ ၾကက္တြန္သံကို သူငယ္အိပ္ဆိတ္လို႔ ေျပာၾကတယ္လို႔ မွတ္သားဘူးတယ္။ ၾကက္တြန္လို႔ သူငယ္အိပ္တာလား သူငယ္ေတြ အိပ္ခ်ိန္မွာ တြန္လို႔ အဲလို ေခၚၾကတာလားေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးလည္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မသိဘူး။ ေနာက္တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ သက္ၾကီးေခါင္းခ်တဲ့။ ကေလးေတြ အိပ္သြားၿပီးေနာက္ လူၾကီးေတြက ညအခါ လသာတဲ့ခါမ်ိဳးမွာ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းနဲ႔ အျမည္း ေပါက္ေပါက္ဆုပ္တို႔၊ ထန္းလွ်က္ခဲတို႔နဲ႔ လူၾကီးေတြ၊ သက္ၾကီး၀ါၾကီးေတြ စုၿပီး ရပ္ေရးရြာေရး ေဆြးေႏြးၾကသလို၊ တရားဓမ္မေတြ ေဆြးေႏြးၾကလို႔ ၿပီးသြားခ်ိန္၊ အိပ္ရာ ၀င္ခ်ိန္မွာ တြန္တာ။ အဲခ်ိန္ တြန္တဲ့ ၾကက္တြန္သံကို သက္ၾကီးေခါင္းခ်လို႔ မွတ္သားထားတယ္တဲ့။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္က ေမာင္ရင္ျပန္တဲ့။ ညခ်မ္းခ်ိန္ခါမွာ လံုမပ်ိဳေလးေတြ ဗိုင္းငင္ ယက္ကန္းရက္နဲ႔ ဟန္ေရးျပေနတဲ့ဆီ ကိုလူပိ်ဳ ကာလသားေတြက ေလွ်ာက္ျပန္သံေပးလုပ္ၿပီး လူပ်ိဳလွည့္ၾက ေပ်ာ္ရႊင္စရာ စၾကေနာက္ၾက စကားထာေတြ ၀ွက္တန္း ကစားၾကနဲဲ႔ အခ်ိန္ကေလး လင့္လာၿပီး ၾကက္တြန္သံၾကားရင္ ျပန္သြားၾကသတဲ့။ အဲခ်ိန္မွာ တြန္တဲ့ ၾကက္တြန္သံကို ေမာင္ရင္ျပန္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ အကယ္၍ ေမာင္ရင္ေတြသာ မျပန္ၾကရင္ အဲၾကက္လည္း မတြန္ရေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္။ ( အဟိ )။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္က လင္းၾကက္တြန္သံတဲ့။ နံနက္ခင္း လင္းအရုဏ္ လာတဲ့ခ်ိန္မွာ တြန္တဲ့ ၾကက္တြန္သံကို လင္းၾကက္တြန္သံတဲ့။ အဲလင္းၾကက္တြန္သံ ၾကားရၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ေန႔တာ လႈပ္ရွားမွဳအတြက္ ပုထုဇဥ္လူသားေတ၊ြ ေက်းငွက္ အစရွိတဲ့ တိရစ္ဆာန္ေလးေတြဟာ လင္းၾကက္တြန္သံႏွင့္အတူ ႏိုးထလာၾကပါတယ္။ ( မီးေသာ္ၾကီး မပါဘူးေနာ္။ မီးေသာ္ၾကီးျဖင့္ အဲခ်ိန္ေတြမွာ အဲလိုေတြ ျဖတ္သန္းသြားၾကပါလား ဆိုတာေတာင္မွ မသိလိုက္ဘူး။ )<br /><br />မီးေသာ္ၾကီး ေတြးမိတာက ခုဏက လံုမပ်ိဳေလးေတြဟာ ေမာင္ရင္ျပန္ ၾကက္တြန္သံၾကားမွ အိပ္ရာ၀င္္ၾကတယ္ဆိုရင္ လင္းၾကက္တြန္သံ ၾကားခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ ႏိုးထရတယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ အိပ္စက္မႈ အခ်ိန္တာကာလက ဘယ္ေလာက္မွ ရွိဘူးပဲေနာ္။ မီးေသာ္ၾကီးျဖင့္ အံ့ၾသေရာ။ အင္း ... ညကိစ္စေတြ လည္ေနတာနဲ႔ ဘယ္ေတြ ေရာက္ကုန္ၿပီလဲေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ အဲညကိစ္စထဲမွာမွ အပ်ိဳေလးေတြဆီ ကိုလူပ်ိဳေတြ လူပ်ိဳလာလွည့္ၾကေတာ့ ဘယ္မွာ ေတြ႔ၾကသတုန္းလို႔ စဥ္းစားမိစရာပဲေနာ္။ ဟုတ္တယ္။ ေရွးေရွးေခတ္ကာလ တစ္ခ်ိန္တုန္းက သမီးေလးရွိလုိ႔ အရြယ္ေရာက္လာၿပီ ဆိုတာနဲ႔ အိမ္မၾကီးရဲ႕ အိမ္ေရွ႕မွ အမိုးတစ္ဆင့္ ျပဳလုပ္ၿပီး ေဘးႏွစ္ဘက္ အကာနဲ႔ ေျမစိုက္အေဆာင္တစ္ခု ျပဳလုပ္ၾကတယ္။ အဲအေဆာင္ထဲမွာ တစ္၀က္က ၾကမ္းခင္း ကြပ္ပစ္သ႑ာန္ျဖစ္ၿပီး၊ က်န္တစ္၀က္က ေျမတလင္း ျပဳလုပ္ထားတယ္။ အခ်ိဳ႕ အေေဆာင္ေတြက ၁ ေဆာင္လံုး ေျမတလင္း ျပဳလုပ္ထားၾကတယ္တဲ့။ အေဆာင္ထဲမွာ ရက္ကန္းစင္၊ လက္ဆံု၊ ေတာင္း၊ စပါးပုတ္၊ စဥ္းအိုးၾကီး၊ ဆန္ေကာ၊ ဆန္ကာ အစရွိတဲ့ အိမ္တြင္းအသံုး အေဆာင္မ်ား၊ လွည္းဘီး၊ ထြန္တံုး၊ လွည္းတန္ပိုး အစရွိတဲ့ လယ္ယာသံုး ပစ္စည္းေတြကို ထားၾကတယ္တဲ့။ အဲတာကေတာ့ သမီးရွင္ေတြမွာ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ ၀ဲလင္းေဆာင္ ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲပစ္စည္းေတြအျပင္ ကိုကိုကာလသားမ်ား လာလွ်င္ ဧည့္ခံဖို႔ရာအတြက္ လံုမေလးမ်ားကလည္း ကြမ္းအစ္၊ ေဆးအစ္၊ မွန္၊ ဘီး၊ ေက်ာက္ျပင္၊ သနပ္ခါးေတာင္း၊ ေရ စသည္တို႔ကို ျပင္ဆင္ထားၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဆးလိပ္လိပ္ျခင္း ဆိုတဲ့ အတတ္ပညာကိုလည္း ေလ့လာ သင္ယူထားၾကပါေသးတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ အဌမတန္းမွာ သင္ၾကားဘူးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးထဲကလိုေပါ့။ “ မ၀ယ္ဘူး၊ မယ္ခူးတဲ့ဖက္စို ” လို႔ အစရွိတဲ့ ကဗ်ာေလးထဲကလိုပါပဲ။ ထိုအေဆာင္ေလးထဲ လင္းေရာင္ျခည္ ရဖို႔ရာကေတာ့ စေလာင္းဖံုး ( အိုးအဖံုး ) အတြင္းမွာ ထမင္းက်န္မ်ားကို အေျခာက္လွန္းထားတဲ့ ထမင္းၾကမ္းေျခာက္မ်ားေပၚသို႔ ေရနံေခ်းေလာင္းကာ မီးေတာက္ျဖင့္ အလင္းေရာင္ ကိုရယူၾကသတဲ့။ ကိုကိုကာလသားေတြက ေရာက္လာၾကသည္ဆိုတာနွင့္ ေဆးအစ္ထဲမွ ေဆးႏွင့္ ေဆးလိပ္လိပ္ေသာက္ၾက၊ ကြမ္းယာစားၾက၊ ၿပီးရင္ ေသွ်ာင္ထံုးကို ျပဳျပင္ထံုးဖြဲ႔ၾက၊ ေက်ာက္ျပင္ေရွ႕တြင္ ထိုင္ၿပီး သနပ္ခါး၊ နံ႔သာနီ၊ နံ႔သာျဖဴတို႕ကို ေသြးၾကကာ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း လိမ္းျခယ္သၾကသလို အခ်င္းခ်င္းလည္း လိမ္းေပးၾကျပဳၾကတယ္။ ေရွးေရွးေခတ္က လူပ်ိဳကာလသားေတြက ဘယ္လိုပါလိမ့္ေနာ္။ ေတြးခ်င္စရာ။ ၿပီးရင္ စကားထာေတြကို ပန္းေပးေၾကး ၀ွက္ကစားၾကတယ္။ အေပ်ာ္တမ္း စကားထာေတြ ၀ွက္ၾကသလို ခ်စ္ေရး ခ်ဳၾကသူမ်ားကလဲ “ ပဒံုမာ ယံုေထာင္ ” ဆိုတာမ်ိဳး ၀ွက္ၾကသလို၊ “ ဂမုန္းပန္း တစ္ခက္ႏွစ္ခက္ ” ဆိုတာမ်ိဳးလည္း ၀ွက္ ၾကတယ္။ ေပ်ာ္ၾက၊ ရႊင္ၾက၊ ကစားၾကၿပီးတဲ့ေနာက္ ေမာင္ရင္ျပန္ ၾကက္တြန္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ လံုမပ်ိဳေလးကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္သြားၾကေရာတဲ့။ အဲခ်ိန္မွ လံုမပ်ိဳေလးက ကိုကိုကာလသားတို႔ ရွဳပ္ပြရစ္ေလတဲ့ ေဆးအစ္၊ ကြမ္းအစ္၊ သနပ္ခါး၊ ေက်ာက္ျပင္ အစရွိတဲ့ ဟာေတြကို ျပန္လည္သိမ္းဆည္း ၿပီးပါမွ အိပ္ရာ၀င္တယ္။ လင္းၾကက္တြန္သံ ၾကားလို႔ အရုဏ္တက္ခ်ိန္ ေရာက္ျပန္ေတာ့ အမိအဖမ်ားထက္ ဦးစြာ ေစာထၿပီး ဆြမ္းကပ္ဖို႔ရန္ ခ်က္ျပဳတ္ၾကရ ျပန္တယ္တဲ့။ မီးေသာ္ၾကီးသာဆို အဲခ်ိန္မွသာ အိပ္ရာ၀င္ မနက္ ၁၁ နာရီခြဲေတာင္ မနည္းထရမယ္။ ေန႔လည္က်လဲ ညက အိပ္ေရးပ်က္ထားတယ္ ဆိုၿပီး ျပန္အိပ္ဦးမွာ။ အဲတုန္းခ်ိန္ကို ေတြးေလ ျပန္မေရာက္ခ်င္ေလပဲ။ ၀ဲလင္းေဆာင္ ဆိုတဲ့ ရိုးရာလည္း ေပ်ာက္သြားတာ ေက်းဇူးတင္ရမလိုလုိ။ ခုေခတ္မွာဆို တူရို႕ ျပန္ၾကပါ့မလားပဲေနာ္။ ( အသီးတုန္လိုက္တာ )။<br /><br />ခုေခတ္ဆိုလို႔ ေတြးမိတာေလး နည္းနည္းေရးဦးမယ္။ ခုေခတ္ ကိုကိုေမာင္ေမာင္ေတြ နားကပ္ တတ္ရတာနဲ႔၊ ဆံပင္အရွည္ ထားရတာနဲ႔၊ သိပ္မၾကာေသးတဲ့ အရင္က ဆံပင္ဆို တိုတိုေလး ( ဥပမာ - ေမာ့စ္လိုေပါ့ ) ထားၾကတယ္။ ခုေတာ့ ေခတ္ရဲ႔ ေရြ႕လ်ားတဲ့ သေဘာေၾကာင့္ ထင္တယ္။ ဆံပင္ကို အရွည္လုပ္လာ ၾကတယ္။ အဲလိုသာ ဆက္ေရြ႕လ်ားေနမယ္ ဆိုရင္ ...။ ေသွ်ာင္ထံုးတဲ့ ေခတ္မ်ား ျပန္ေရာက္လာဦးမလားပဲေနာ္။ ေဘာင္းဘီ လက္ရွည္နဲ႔၊ ေသွ်ာင္နဲ႔၊ နားကပ္နဲ႔၊ အပ်ံစား၊ အလန္စား ဖက္ရွင္ေတြ ျဖစ္လာမယ္ထင္ပါရဲ႕။ သူတို႔ ေသွ်ာင္ျပန္ထံုးတာ ကိစ္စမရွိဘူး မီးေသာ္ၾကီးတို႔လည္း ဆံေတာက္ထားရမယ္ဆို - အမေလး ... မေတြး၀ံ့စရာ။ အားလံုးပဲ သိၾကတဲ့အတိုင္း။ ေရသည္မမပါ ဆိုေန။ ( အဟင့္ )။ ေရသည္လို႔ ၾကားလိုက္တာနဲ႔ ဦးပုညကို မစဥ္းစားမိရင္သာရွိမယ္ ... ေရသည္ေယာက်္ားရဲ႕ ခ်ီးမြမ္းခန္းကိုေတာ့ မေမ့ၾကဘူး။ “ ဆံထံုးေတာ္ၾကီး တမာသီးနဲ႔ ခါးစည္း၀တ္လဲ၊ ခ်ဳပ္စၿပဲကို၊ တဲအပ္ႏွင့္တြယ္၊ လူျမင္သမွ် စိတ္ပ်က္ေအာင္လွပါတဲ့ မေရသည္ ” ဆိုတာကို အရင္သတိရၾကမွာ။ သူ ခ်ီးမြမ္းသလိုပဲေလ။ မီးေသာ္ၾကီးသာ ဆံေတာက္ထားရမယ္ဆို စာဖတ္ေနတဲ့ တယ္ဂ်င္းတို႔ရယ္ ...။ ေတြးသာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့။ မီးေသာ္ၾကီး ၁ ေယာက္ ဗ်ာမ်ားလိုက္မယ့္ ျဖစ္ျခင္းကို။ ဆံေတာက္ေကြးဖို႔ ဆံစလည္း ခ်န္ရဦးမယ္၊ အေပၚမွာ ဆံလည္းထံုးရဦးမယ္၊ ေအာက္မွာလည္း ဆံစ ခ်န္ရဦးမယ္။ ကဲ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ ပိုင္ရွင္ကလဲ မရွိေသးေတာ့ အံုလံုး သိမ္းလို႔ကလည္း မရ။ ( အဟိ ... ၾကံဳၾကြားေလး )။ မီးေသာ္ၾကီး ဆုေတာင္းပါတယ္ ...။ ကိုကို၊ ေမာင္ေမာင္တုိ႔ရယ္။ ေတာ္ရို႕ဖက္ရွင္ကို ေသွ်ာင္ထံုးတဲ့အထိ သယ္ေတာ္မမူၾကပါနဲ႔လို႔ ...။ မီးေသာ္ၾကီး ၾကိဳေတြးၿပီး ရင္ေတြပူလြန္းလို႔ပါ။ မီးေသာ္ၾကီးအတြက္ သယ္ဂ်င္းတို႔လည္း ဆုေတာင္းေပးေနာ္။ မဟုတ္ရင္ ... စိတ္ဆိုးမွာအဟုတ္။ - ။<br /><br />မွတ္ခ်က္ - ဤစာထဲမွ စာအမ်ားစု ( အကုန္လံုးနီးပါး ) ကေလ ရန္ကုန္ဘေဆြ ေရးသားတဲ့ ျမန္မာျပည္သား စာအုပ္ထဲကေန ဆင့္ပြား ကူးယူထားတာပါ။ စာအုပ္ထဲကအတိုင္း မဟုတ္ပဲ မီးေသာ္ၾကီး အဆင္ေျပသလို ေကာက္ႏုတ္ ေရးသားလိုက္တယ္။ မူရင္းကေန ေသြဖယ္မသြားေအာင္ မီးေသာ္ၾကီး ၾကိဳးစားၿပီး ေရးထားပါတယ္။ စာအုပ္ထဲမွ ဆိုလိုေသာ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးႏွင့္ မီးေသာ္ၾကီး ဆိုလိုေသာ အဓိပၸါယ္ကြဲျပားေနရင္ အဲတာ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ...။ - ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-9047387102657305927?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-51683879961686564922006-11-26T23:20:00.000+06:302006-11-29T19:30:18.254+06:30<div align="justify">မီးေသာ္ၾကီး ဒီမနက္ အိပ္ရာႏိုးလာေတာ့ မ်က္ႏွာအေဟာင္းၾကီးနဲ႔ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ နံနက္စာကို ဘာစားရင္ ေကာင္းမလဲေပါ့။ အဲလက္စ္ရဲ႕ သီခ်င္းလိုပဲေနာ္။ အဟိ ...။ ( မိုးလင္းထဲက စဥ္းစားမိတာ စားဖို႔ပါပဲ ... )။ မုန္႔ဟင္းခါး စားမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ က်တာနဲ႔ ညက္ႏွာအေဟာင္းၾကီးကို အျမန္သစ္။ ေန႔သစ္အတြက္ မ်က္ႏွာအသစ္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ၿပီးတာနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးကို ၀ယ္ခဲ့ေပးဖို႔ အေဒၚကို မွာသြားလိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ့ သူဝယ္လာတဲ့ မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ ထမင္းနည္းနည္းနဲ႔ စားလိုက္တယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးကို ဒီတိုင္းစားရင္ ရင္အရမ္းပူလုိ႔ ထမင္းနည္းနည္း ထည့္စားလိုက္တာေလ။ စားလို႔ၿပီးသြားေတာ့ ဆာေလာင္ျခင္းဒြတ္ခ ကင္းလြတ္သြားတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ျပန္မဆာမျခင္း မာန္တက္ေနလိုက္တယ္။ စားဖိုေဆာင္ကိုလဲမသြား၊ ကူညီရမလားလဲ မေမးနဲ႔ ...။ ဘာလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ စာေလး နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ေရးလိုက္ဦးမယ္လို႔ ေတြးမိလိုက္တာနဲ႔ ကြန္ေလးကိုဖြင့္ တရားအားထုတ္ေနရတဲ့ အြန္လိုင္းေလးကို ခဏ ေျပးၾကည့္လိ္ုက္တယ္။ အင္း ဆန္းေဒးမို႔ ထင္တယ္။ ဒူမွလဲမေတြ႔။ အဲတာနဲ႔ ျပန္ထြက္လာၿပီၤး စာေရးေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို လံုး၀ခ်လိုက္တယ္။<br /><br />ေရးမယ္ဆိုေတာ့လဲ ဘာေရးရမလဲေပါ့။ ေတြးမိတာေတြကလဲ ဟိုတစ္စ ဒီတစ္နဲ႔ စံုစီနဖာကို ပြလို႔။ ျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။ အဲလိုေတာ့မျဖစ္ဘူး။ ေတာ္ၾကာ လာဖတ္သူ တယ္ဂ်င္းေတြက စိတၱဇအေတြးလို႔ ဆိုတဲ့အတိုင္း ေပါက္ကရေတြ ေတြးၿပီး အရူးမက ေရးထားတယ္ ေျပာေနၾကဦးမယ္။ အင္း ... လူေတြကလဲ မွန္တာေျပာရင္ တယ္နာတတ္သကိုး။ အမွန္က သူတို႔ ေ၀ဖန္တာက ဟုတ္ေနတာပဲေလ။ လူ႔စိတ္ဆိုတာ အဲလိုပဲ။ မွန္တာေျပာေတာ့လဲ စိတ္ဆိုးတတ္ၾကတယ္။ မမွန္တာေျပာလဲ စိတ္ဆိုးတတ္ၾကတယ္။ မမွန္တာေျပာရင္ - ဟုတ္လို႔ ေျပာတာဆို ခံရတာ ေတာ္ပါေသးတယ္။ မဟုတ္ပဲနဲ႔ေတာ့ အေျပာမခံႏိုင္ဘူးတဲ့။ မွန္တာေတြ ေျပာေတာ့လဲ မွန္တာေတြ ေျပာရပါ့မလားဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးၾကတာပါပဲေလ။ ကဲ ... ေျပာခ်င္တာ ေျပာၾကပါေစေတာ့ေအ။ ေပယ်ာလကန္ ျပဳလိုက္မယ္။ ( ဘာလဲေတာ့မေမးနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီးလဲ သူ႔အနက္အဓိပၸါယ္ကို မသိဘူး။ ) ေရးမွျဖစ္မယ္ေလ။<br /><br />ခုဏ စားလိုက္တဲ့ မုန္႔ဟင္းခါး တန္ခိုးက ျပလာပါၿပီ။ ရင္ပူလိုက္တာ။ လိမ္ေမာ္သီးစားမွထင္တယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးက အဲလိုစြမ္းတာေလ။ သူ႔ကိုစားၿပီးရင္ လံုး၀ေမ့ထားလို႔ မရဘူး။ အဲေၾကာင့့္ျဖစ္မယ္။ ညမာေတြ အားလံုးက တက္ညီလက္ညီကို ၾကိဳက္ၾကတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးလို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ စားခ်င္လာၾကေရာ။ မီးေသာ္ၾကီး ထင္တယ္။ အျခားအစားအစာ တစ္မ်ိဴးမ်ိဴးထက္ မုန္႔ဟင္းခါးက အၾကိဳက္ပိုညီၾကတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးက အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွာ သူ႔ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔သူ ရပ္တည္ေနတာ။ မုန္႔ဟင္းခါးလုိ႔သာ နာမည္တူတာ သူ႔နယ္အလိုက္ ခ်က္နည္းေတြက မတူၾကဘူး။ တစ္နယ္ကိ္ု ပံုစံတစ္မ်ိဳးစီပါပဲ။ ကုလားပဲနဲ႔ ခ်က္ၾကသလို ပဲမပါဘဲ ဆန္နဲ႔ခ်ည္းလဲ ခ်က္ၾကတယ္။ အခ်ိဳ႔နယ္က ေျမပဲဆန္ကို ေစးေနေအာင္ေထာင္းၿပီး ထည့္ၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕နယ္က စပါးလင္ပါတာ မၾကိဳက္ၾကဘူး။ အခ်ိဳ႕နယ္က ပဲကိုမွပ်စ္ပ်စ္ၾကီးခ်က္ၿပီး စားၾကတယ္။ မီးေသာ္ၾကီး ေတြ႔ဘူးတာေတာ့ ကရင္ျပည္နယ္ဘက္မွာဆိုရင္ မုန္႔ဟင္းခါးထဲကို ပူစီနံတို႔ ပဲပင္ေပါက္တုိ႔ ( မန္းေလးမွာေတာ့ ပဲပင္ေပါက္ကို တိုရလို႔ေခၚတယ္။ ဘာလို႔ အဲလိုေခၚလဲဆိုတာ မီးေသာ္ၾကီး မသိဘူး။ ) ေဂၚဖီတို႔ ခ၇မ္းခ်ဥ္သီးတို႔ ထည့္စားၾကတယ္။ မီးေသာ္ၾကီး မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေတာ့ ဂန္႔ေဂါဘက္က။ သူက်ေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးထဲကို ေကာက္ညင္းေပါင္း ထည့္စားတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ အေၾကာ္စံု၊ ငါးဖယ္၊ ၾကက္ဥ-ဘဲဥ နံနံပင္ အဲတာမ်ိဳးကေတာ့ ထည့္စားေနၾကတာပဲ။ မီးေသာ္ၾကီးဆိုရင္ ငါးဖယ္ေၾကာ္ရယ္ ဘူးသီးေၾကာ္ရယ္ ၾကက္သြန္ေၾကာ္ရယ္ ဘဲဥရယ္ ထည့္စားတာကို ၾကိဳက္တယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးဆို သူ႔ပံုစံကို မျမင္ရေသးနဲ႔ဦး အနံ႔ရလာၿပီဆိုတာနဲ႔ စားခ်င္ၾကတာ။ ပံုမွန္ မုန္႔ဟင္းခါး တစ္ပြဲမွာ ဆိုရင္ မုန္႔တီရယ္ ၾကက္ဥရယ္ အေၾကာ္ရယ္ နံနံပင္ရယ္ ၾကက္သြန္ျဖဴကို ေၾကာ္ထားတဲ့ ဆီခ်က္ အဖန္ေလးေတြရယ္ ငရုပ္သီးရယ္ သံပုရာသီးရယ္ ဟင္းရည္ရယ္ပါတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ စားတဲ့ ငရုပ္သီးကလဲ ဆီနဲ႔ေၾကာ္ရင္ နည္းနည္းမွ စားမေကာင္းဘူး။ ေလွာ္ၿပီး ေထာင္းထားမွ စားလို႔လိုက္ဖက္တယ္။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ အိမ္မွာဆို မုန္႔ဟင္းခါးကို မၾကာခဏ ခ်က္ခ်က္စားၾကတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ၂ မ်ိဳးခ်က္စားတယ္။ ၁ မ်ိဳးက ကုလားပဲကိုုု ျပဳတ္ေခ်ၿပီး ငါးဆီသတ္နဲ႔ ခ်က္တယ္။ ငါးကို ဆီသတ္တဲ့ခ်ိန္မွာ စပါးလင္ကို ညက္ေနေအာင္ ေထာင္းထားတာရယ္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴကို ေထာင္းထားတာရယ္၊ ၾကက္သြန္နီကို ေထာင္းထားတာရယ္၊ ဂ်င္းကို ေထာင္းထားတာရယ္ကို အားလံုးေရာၿပီး ဆီသတ္လိုက္တယ္။ ငရုပ္သီး အႏုမွဳန္႔ကို နည္းနည္းထည္႔တယ္။ အဲလို ဆီသတ္ၿပီး ကုလားပဲျပဳတ္ၿပီး ေခ်ထားတဲ့ အထဲထည့္လိုက္ၿပီး ၾကက္သြန္နီဥေတြ၊ ငွက္ေပ်ာအူေတြ၊ ဘဲဥေတြ ထည့္ၿပီးတည္တယ္။ ေနာက္ ၁ မ်ိဳးကေတာ့ ဆန္မွဳန္႔ကို ေလွာ္လိုက္တယ္၊ ၿပီး ေရနဲ႔ေဖ်ာ္ ၿပီးတည္တယ္။ ငါးျပဳတ္ကို အသားေတြကို ႏႊာၿပီးထည့္တယ္။ ေခါင္းေတြနဲ႔ အရိုးေတြကို ေထာင္းၿပီး သူ႔အရည္ကို အရိုးစေတြ မပါေအာင္ စစ္ၿပီး ထည့္လိုက္တယ္။ အဲ မဟုတ္ဘူး အသားေတြကို ၾကက္သြန္နီနဲ႔ ဆႏြင္းနဲ႔ နည္းနည္းေလး ဆီသတ္တယ္ ဆိုရံုေလး ဆီသတ္ေသးတယ္။ ၿပီးရင္ ဆူပြက္လာေအာင္ တည္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ၾကက္သြန္ဥ ဘာညာ ထည့္တယ္ေပါ့။ သူက ငရုပ္ေရာင္မဟုတ္ပဲ ၀ါ၀ါေလး။ ဆန္ေလွာ္ခ်က္ေပါ့။ အဲလို ၂မ်ိဴး ခ်က္စားတယ္။ တစ္ၾကိမ္ထဲ ၂ မ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ မုန္႔ဟင္းခါးကို ၾကိဳက္တဲ့ သူေတြက ဘယ္လိုခ်က္ခ်က္ ၾကိဳက္ေနၾကတာပါပဲ။ ဟုတ္တယ္မလား။ မုန္႔ဟင္းခါးပန္းကန္ထဲကို မုန္႔တီဖတ္ေလးထည့္ အေၾကာ္၊ ငါးဖယ္၊ ဘဲဥေလးထည့္၊ နံနံပင္းေလးထည့္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴေၾကာ္ဖတ္ေလးေတြထည့္၊ ဟင္းရည္ေလးနဲ႔ ပူပူေလး ျပင္ထားလိုက္ရင္ ဘယ္သူမဆို ျမင္လိုက္တာနဲ႔ စားခ်င္စိတ္က တန္းျဖစ္လာမွာပဲ။ ၾကိဳက္ရင္ေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီး အေပါင္းအသင္းထဲမွာ မုန္႔ဟင္းခါးကို လံုး၀ မၾကိဳက္တာ ၂ ေယာက္။ မီးေသာ္ၾကီး ျမင္ဘူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ နည္းပါတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ရင္ ငါးဆိုရင္ ငါးခူနဲ႔ခ်က္တာ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ မီးေသာ္ၾကီးထင္တယ္။ ငါးၾကင္းနဲ႔လဲ ခ်က္ၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ဆို ငါးသေလာက္နဲ႔လဲ ခ်က္ၾကတာပဲ။ ဘယ္ငါးနဲ႔ခ်က္ခ်က္ ကို္ယ္ေနတဲ့အရပ္က စားေနၾကပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ခ်က္ရင္စားလို႔ ေကာင္းေနတာပဲ။ မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စည္းလံုးတာေတြ ဘာညာေတြေတာ့ ထည့္မေရးေတာ့ဘူး။ စာစီစာကံုးသာ ဆိုရင္ေတာ့ အမွတ္တိုးေစဖို႔ ေလွ်ာက္ေရးေပးရမွာေပါ့။ ခုေတာ့အဲတာေတြမေရး ေတာ့ဘူး။<br /><br />အဲေတာ့ ... ရင္ပူရာကေန ေရးလိုက္တာ မုန္႔ဟင္းခါးဇာတ္ ျဖစ္သြားတယ္။ ျဖစ္လာမွေတာ့ တည္ေနပါေစေတာ့ေအ။ မုန္႔ဟင္းခါး ဆိုေတာ့လဲ မုန္႔ဟင္းခါးေပါ့။ ျဖစ္တယ္မလား။ ရင္ကေတာ့ ပူေနေပမယ့္ ေရးရင္းနဲ႔ ထပ္စားခ်င္လာတာပဲ။ ( စားမွာပဲ ... စားမွာပဲ ... ငါ့ကို လာမတားနဲ႔ ... )။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-5168387996168656492?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-46828704806376862982006-11-26T01:09:00.000+06:302006-11-26T01:11:26.536+06:30<div align="justify">ပ်င္းလိုက္တာေနာ္ ...။ ဒီေန႔ ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ပ်င္းေနလဲကို မသိေတာ့ဘူး။ အရမ္းကိုပ်င္းတယ္။ ဘာမွ မလုပ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ပ်င္းတယ္။ ပ်င္းလြန္းလို႔ တစ္ခုခုေလး အပ်င္းေျပ ထလုပ္လိုက္ဖို႔ အတြက္ေတာင္ ပ်င္းတယ္။ မနက္အိပ္ရာႏိုးေတာ့ ေရခ်ိဳးမယ္လို႔ ေတြးလိုက္တာ ပ်င္းေနတာနဲ႔ ေန႔လည္ ၂ နာရီမွ ခ်ိဳးျဖစ္တယ္။ ေစ်းသြားမယ္ဆိုၿပီး ထြက္လာလိုက္တာ ပ်င္းေနတာနဲ႔ ေစ်းမေရာက္လိုက္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ ၀င္စကားေျပာၿပီး ျပန္လာတယ္။ သိုးေမႊးေလးေတြ လမ္းၾကံဳလို႔ ၀ယ္လာၿပီး မာဖလာေလး ထိုးေနတာ ပ်င္းလြန္းလို႔ ၁ ေပကေန မတက္လာဘူး။ မုန္႔စား ခ်င္ေနတာ သြား၀ယ္ရမွာ ပ်င္းေနတာနဲ႔ မစားပဲ ေနလိုက္ရတယ္။ စာေရးမလို႔ စာေတြေခါင္းထဲမွာ စီထားၿပီးတာေတာင္ ေရးရမွာ ပ်င္းေနတာနဲ႔ လံုး၀ မေရးျဖစ္ဘူး။ စိတ္ထဲကေန အလုပ္ေတြ အမ်ားၾကီး လုပ္လိုက္သေလာက္ လက္ေတြ႔ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ လုပ္လိုက္တာ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အလုပ္ေတြ တန္းစီေနတာပဲ။ တကယ္က်ေတာ့ ဘာမွကို မလုပ္ျဖစ္တာ။ အဲတာ … ပ်င္းေနတာေလ။ ပ်င္းလိုက္တာေနာ္ ...။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-4682870480637686298?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-65269730178401188492006-11-25T01:21:00.000+06:302006-11-25T01:25:23.819+06:30<div align="justify">မီးေသာ္ၾကီး မေန႔က စာလံုး၀ မေရးျဖစ္ဘူး။ ဘာေရးရမလဲ ေတြးရင္းနဲ႔ ဘာမွကို မေရးျဖစ္ဘူး။ ေန႔မွာ မေရးျဖစ္ေတာ့ ညမွာ ေရးမယ္ ေတြးထားတာလဲ မေရးျဖစ္ပါဘူး။ မိဘႏွစ္ပါး ခရီးသြားမယ္ ဆိုတာနဲ႔ပဲ ဘာမွ မေရးျဖစ္လိုက္ဘူး။ အားလံုး ျပင္ဆင္ေပးေနရတာနဲ႔တင္ ည ၁၁ နာရီ ေရာက္သြားတယ္။ မနက္က် သူတို႔က ေစာေစာသြားမယ္ ဆိုတာနဲ႔ မႏိုးမွာစိုးလို႔ ခ်က္ျခင္း အိပ္ရာဝင္လိုက္တာ။ မီတင္ေလးေတာင္ မတက္လိုက္ရဘူး။ အဲေၾကာင့္ေနမွာ မနက္က် အိပ္ရာႏိုးေတာ့ မွန္ၾကည့္လိုက္တာ အရြယ္နဲနဲ က်သြားတယ္။ ေနာက္ဆံုး အစမွ အဆံုး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေန႔က စာမေရးျဖစ္လုိုက္ဘူးေပါ့ေအ။ မေန႔က မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ အေဖရဲ႕ ေမြးေန႔ျဖစ္သလို အေမရိ္ကန္မွာလဲ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးေတာ္ ခ်ီးမြမ္းပြဲ လုပ္တယ္ဆိုလား။ ( စာေရးတာ နည္းေနသလားလုိ႔ ေဖါလိုက္တာ )။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီး အိပ္ရာႏိုးလို႔ စာေရးမလို႔ စဥ္းစားမိလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ညက္ႏွာတစ္ရင္း ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိလိုက္တယ္။ ေအာ္ … ငါေန႔လည္ၾကီးမွာ ၾကယ္ကို ရွာေနမိတာပါလား ဆိုၿပီး သတိရသြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ မီးေသာ္ၾကီး ေကာင္းကင္ကို အမွတ္မထင္ ေမာ့ၾကည့္မိတာပါ။ ဟိုအရင္တစ္ခ်ိန္က မီးေသာ္ၾကီးကလဲ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိခ်ိန္ ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္ေလးကလဲ မီးေသာ္ၾကီးကို ၾကည့္ေနခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ခဲ့ဘူးတယ္။ မီးေသာ္ၾကီး အမွတ္မထင္ ၿပံဳးျပလိုက္မိတယ္ ထင္တယ္။ ၾကယ္ေလးကလဲ ျပန္ၿပံဳးေနပါလား ...။ အဲခ်ိန္မွာ မီးေသာ္ၾကီး အဲဒီၾကယ္ေလးကို လိုခ်င္တယ္။ ၾကယ္ဆိုတာ ေကာင္းကင္ေပၚမွာပါ။ မီးေသာ္ၾကီးက ေျမျပင္ကေန ေမာ့ၾကည့္လိုက္တာ။ လိုခ်င္တယ္ ဆိုေပမယ့္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိေနတယ္ေလ။ အဲေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး သတ္မွတ္လိုက္တယ္။ အဲၾကယ္ေလးဟာ ငါ့ရဲ႕ ၾကယ္ေလးပဲေပါ့။ အဲလိုနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီးေလ ညညေတြမွာ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႔ ၾကယ္ေလးကို ေမာ့ေမာ့ၾကည့္ရင္း စကားေတြမ်ားစြာ ေျပာခဲ့တာေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီး စိတ္ထဲမွာလဲ ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္ေလးနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီးက ရင္းႏီွးလာတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေ၀းကြာတယ္ ဆိုတဲ့ မီးေသာ္ၾကီးနဲ႔ ၾကယ္ေလးတို႔ရဲ႕ အေနအထားကိုလဲ ေမ့ေနတယ္။ မီးေသာ္ၾကီး ေမာ့ေနမိတာကိုေတာင္ ေမ့ေနတယ္။ ၾကယ္ကေလးက တလက္လက္ ေတာက္ပေနလိုက္တာ ...။ သူရဲ႕ ေတာက္ပမႈက ပူေလာင္မႈကို မေပးဘူး။ မီးေသာ္ၾကီးက ၾကယ္ေတြ မ်ားစြာထဲက ၾကယ္ေလး ၁ လံုးကို အမွတ္မထင္ ၾကည့္မိသြားတာပါ။ သူ႔ရဲ႕ တလက္လက္ ေတာက္ပမႈေလးက မီးေသာ္ၾကီးကို သိမ္းသြင္းထားတယ္ေလ။ လျပည့္ညေတြမွာေတာင္ သူ႔ရဲ႕ ေတာက္ပမႈေၾကာင့္ အျခားေသာ ၾကယ္ေလးေတြလို ေမွးမွိန္ မေနပါဘူး။ မီးေသာ္ၾကီးက အဲတာေတြကို ဂုဏ္ယူေနရင္း ငါ့ၾကယ္ေလးက ေတာက္ပလိုက္တာ ဆိုၿပီး ပီတိေတြ ဖ်ာေနခဲ့တာေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီး ဘာကိုမွ သတိမထားမိခဲ့ေလာက္ေအာင္ ၾကယ္ေလးရဲ႕ လင္းလက္မႈ ေအာက္မွာ ေမ်ာပါေနမိခဲ့တာ။ ညေတြတိုင္းဟာ မီးေသာ္ၾကီးအတြက္ အဓိပၸါယ္ေတြ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ ညတစ္ညရဲ႕ အေမွာင္ဆိုတာကို မီးေသာ္ၾကီး သတိမရေလာက္ေအာင္ ၾကယ္ကေလးရဲ႕ ဖ်ားေယာင္းမႈကို ခံခဲ့တယ္။ က်ေရာက္လာမယ့္ ညေတြတိုင္းမွာ ၾကယ္ကေလးရဲ႕ လင္းလက္မႈကို ျမင္ခြင့္ရဖို႔အေရး ေမွ်ာ္ေနမိခဲ့တယ္။ ၾကယ္ကေလးရယ္ နင့္ကို ငါအပိုင္ရခ်င္တယ္။ အဲတာ ဆႏၵတစ္ခုပါ။ ဆုေတာင္းတစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ လူ ၁ ေယာက္မွာ ဆႏၵဆိုတာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ျဖစ္ေပၚေလ့ ရွိတတ္တယ္။ မီးေသာ္ၾကီးလဲ အဲလိုပါပဲ။ ညေပါင္းမ်ားစြာကို ၾကယ္ကေလးနဲ႔ ကုန္ဆံုးေစခဲ့တယ္။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီး ေမ့ေနေပမယ့္ မီးေသာ္ၾကီးကို မေမ့ေနတာက လက္ရွိေလာကေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီး သိသင့္တာတစ္ခုကို မီးေသာ္ၾကီး ေမ့ေနခဲ့တာ။ ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္ေလးေတြကို မီးေသာ္ၾကီး ျမင္ရသလို အျခားေသာသူေတြလဲ ျမင္ေနလိမ့္မယ္ ဆိုတာကိုေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီး ႏွစ္သက္သလို အျခား ျမင္ရသူေတြလဲ ႏွစ္သက္ေနလိမ့္မယ္ ဆိုတာ။ ၾကယ္ကေလးရယ္ နင္ၿပံဳးျပလိုက္တာ ငါ ၁ ေယာက္ထဲကိုမွ မဟုတ္ပဲေနာ္။ ငါမ်ား အျမင္မွားမိတာလား။ နင္ ၿပံဳးျပလိုက္တဲ့သူက ငါမဟုတ္တဲ့ အျခားသူကိုမ်ားလား။ ၾကယ္ေလးေရ ငါ႔ရဲ႕ ၾကယ္ကေလးဆိုတဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈကို ငါ တပ္မက္မေနေတာ့ပါဘူး။ ေကာင္းကင္ေပၚမွာေနတဲ့ ၾကယ္ကေလးရဲ႕ တလက္လက္ ေတာက္ပေနမႈကိုပဲ ငါ ၾကည့္ေနေတာ့မယ္။ ေကာင္းကင္ေပၚက ဟိုေနရာက ၾကယ္ေလး ၁ လံုးဟာ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ၾကယ္ေလးဆိုတာမ်ိဳး မီးေသာ္ၾကီး မေျပာေတာ့ဘူး။ အပိုင္ရခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ ဆႏၵလဲ ေဖ်ာက္လိုက္ပါၿပီ။ လက္ရွိေလာကကို မီးေသာ္ၾကီး ျမင္လိုက္လို႔ပါ။ မိုးေပၚမွာပဲ ေနပါၾကယ္ေလးရယ္။ ငါ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ အမွတ္မထင္ ေမာ့ၾကည့္မိခဲ့ရင္ ၾကယ္ေလးရဲ႕ ေတာက္ပေနတဲ့ အလင္းေလးကို ျမင္ရရင္ ရပါတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးလဲ ညညေတြမွာ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့မၾကည့္မိေအာင္ အၿမဲ ေခါင္းငံု႔ထားမွာပါ။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ မီးေသာ္ၾကီး ရွာမိတယ္။ ၾကယ္ေလး ၁ လံုးကိုေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီး မေတြ႔ပါဘူး။ မေတြ႔တာ ၾကယ္ေလးက ေပ်ာက္သြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မီးေသာ္ၾကီး ရွာမိတာ ေန႔လည္ခ်ိန္ေတြမွာပဲ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ မီးေသာ္ၾကီးမွာ ၾကယ္ေလးတစ္လံုး ပိုင္ဆုိင္ခဲ့ဘုူးတယ္။ အပိုင္မရလိုက္ဘူး။ မီးေသာ္ၾကီး ေက်နပ္ပါတယ္။ အပိုင္ ရႏိုင္ဖို႔လဲ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ။ မီးေသာ္ၾကီးကလဲ ေကာင္းကင္ေပၚ ေရာက္မသြားႏိုင္ဘူး။ ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္ေလးကိုလဲ ေၾကြမလာေစခ်င္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ၾကယ္ေလးရယ္ ငါတို႔ ၂ ဦးသား ဒီလုိပဲ ဆက္လက္ ရွင္သန္သြားၾကတာေပါ့ေနာ္။ ငါ ေက်နပ္ေနပါတယ္ ၾကယ္ကေလးေရ။ နင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါေစေနာ္။ - ။<br /><br />( စာၿကြင္း - ၾကယ္ေလးနဲ႔ မီးေသာ္ၿကီး အၾကည့္ခ်င္း ဆံုလိုက္မိတာ မွတ္မွတ္ရရ April Fool Day ျဖစ္လို႔ေနပါတယ္။ )</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-6526973017840118849?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-42216731855929617702006-11-22T23:12:00.000+06:302006-11-25T02:00:06.767+06:30<div align="justify">မီးေသာ္ၾကီး ဒီမနက္ အိပ္ရာႏိုးလာခ်ိန္ ညက္လံုး ဖြင့္လိုက္လိုက္ခ်င္း နာရီကို ၾကည့္မိေတာ့ အိုးမိုင္ေဂါတမ ... နံနက္ ၁၁ နာရီခြဲေတာင္ ရွိေနပါေပါ့လား။ မီးေသာ္ၾကီးလဲ အဲေတာ့မွ ညက္လံုးကိုု ျပဴးသြားတာပဲ။ အိပ္ရာကေန လူးလဲထ ... နတ္သဘင္ စည္းေ၀းဆိုတာေတြ ဘာညာေတြ မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ဘူး။ အိပ္ေရး၀မွ ႏိုးလာတာ ေကာင္းပါတယ္။ အသားအရည္ လွတယ္ဆိုလား။ မီးေသာ္ၾကီးကေတာ့ အၾကိဳက္ေပါ့။ အိပ္ပုတ္လဲၾကီးရတယ္။ အသားအရည္ေတာင္ လွဦးမယ္ဆိုေတာ့၊ ဂြတ္ထေပါ့။ ညက္ႏွာေလး ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ သစ္ၿပီး နံနက္စာနဲ႔ ေန႔လည္စာကို တေပါင္းတည္း တီးပလိုက္ၿပီးေနာက္ ဟိုနားသြား ဒီနားရွဳပ္နဲ႔ ေယာင္ေပေပ လုပ္ေနေသးတာ။ စားဖိုေဆာင္သြားေတာ့လဲ မီးေသာ္ၾကီးကို ၾကိဳဆိုၾကပံုက သြားသြားတဲ့၊ မကူညီခ်င္ေနပါ၊ လာမရွဳပ္စမ္းပါနဲ႔တဲ့။ အဲေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ဘူမိနက္သန္ ရွဳပ္ပြပြ ခန္းေလးထဲ ျပန္၀င္လာၿပီး ထံုးစံအတိုင္း ကြန္ကိုဖြင့္ၿပီး အင္တာနက္ထဲ စီး၀င္လြင့္ေမ်ာၿပီး သကာလ ရာဟူးမက္ေဆ့ဂ်ာ ၾကည့္ေတာ့လဲ အြန္ထားတာ ၁ ေယာက္မွမေတြ႔၊ မီးေသာ္ၾကီးကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အဲေလာက္ ခ်စ္ၾကတာ။ ဘေလာ့ ထားၾကတယ္လို႔ကို မထင္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ စဥ္းစားမိတာ ဘေလာ့ တိုင္းခန္းလွည့္လည္ဦးမွပဲ ဆိုၿပီး ဟို၀င္ ဒီထြက္နဲ႔ သြားေနလိုက္တာ တေမ့တေမာ ...။ ေအာ္ ... အမ်ားသူငါ ဘေလာ့ေတြမ်ား ေရးသားထားၾကတာေတြ၊ တင္ျပထားၾကတာေတြ ( စာကို စာလိုပဲဖတ္ပါ ) ေတာ္လိုက္ၾကတာ၊ တတ္လိုက္ၾကတာမ်ား။ မီးေသာ္ၾကီးဆို ပါးစပ္ေလးကို ဟလို႔ ... ေငးေနလိုက္ပံု။ အခ်ိန္ကုန္ ထိုက္ပါေပတယ္။ ဟိုတစ္ေယာက္ ဘေလာ့ၾကည့္လိုက္၊ ဒီ ၁ ေယာက္ ဘေလာ့ေငးလိုက္နဲ႔ မီးေသာ္ၾကီး ၁ ေယာက္ ဖတ္ေနရင္း လူေတြကို အထင္ၾကီးစိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚလာတယ္။ ၾကြားထားလိုက္ၾကတာ၊ ပညာေတြ မွ်ေ၀ေပးေနလိုက္ၾကတာ၊ အေတြးအျမင္ခ်င္းေတြ ဖလွယ္ေနလိုက္ၾကတာေတြမ်ား စံုလို႔လင္လို႔ပါ့။ မီးေသာ္ၾကီး ေတြးမိပါတယ္ ... ၾကြားထားတယ္ ဆိ္ုတာကလဲ မေကာင္းျမင္ၾကည့္ရင္ ၾကြားလိုက္တာ ေတာ္လို႔ေျပာရမယ္။ ေသခ်ာ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့လဲ ... ၾကြားတယ္ဆိုတာ လြယ္တဲ့အလုပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ၾကြားစရာကလဲ ရွိဦးမွ၊ ရွိထားတဲ့ အရာကိုလဲ ၾကြားတတ္ဦးမွ၊ ဟုတ္တယ္မလား။ ဖတ္ေနတဲ့ တယ္ဂ်င္းပဲ ေတြးၾကည့္ေလ။ ၿပီးေတာ့ အသိပညာေတြ မွ်ေ၀ေနလိုက္ၾကတာမ်ား ... ေၾသာ္ ဘေလာ့ဖတ္ရတာ အက်ိဳးေက်းဇူး ေတာ္ေတာ္မ်ားပါလား ဆိုတဲ့အေတြး ခ်က္ျခင္းကို ၀င္လာတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးဆို သူမ်ားေတြကို အထင္ေတြၾကီးၿပီး ေလးစားတဲ့ေတြ ၀င္ေနလိုက္တာမ်ား ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုေတာင္ ျပန္ဖြင့္ၾကည့္ခ်င္ကို ကုန္ေရာ။ ဟုတ္တယ္ေလ ၾကည့္လိုက္ရင္ စာေတြကလြဲလို႔ ဘာမွမပါ။ သူမ်ားေတြကေတာ့ ထင္မယ္။ ဘေလာ့ကို ရိုးရိုးေလး ေရးခ်င္လို႔မ်ားလားေပါ့။ အမွန္က ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲေလ။<br /><br />အင္း ေရးေနရင္း ဖတ္မိဘူးတဲ့ ဟာသေလးတစ္ပုဒ္ကို သတိရမိတယ္။ သိၿပီးသားေတြလဲ ျဖစ္ၾကမွာပါ။ ဆက္မဖတ္ပဲေတာင္ သိခ်င္ သိေနၾကလိမ့္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထပ္ၾကားေတာ့ မွတ္သားရတယ္ေပါ့ေလ။ အဲဟာသေလးက ဒီလို ( မွတ္မိသေလာက္ပဲ ျပန္ေရးထားတာဆိုေတာ့ မူရင္းနဲ႔ ကြဲေကာင္းကြဲလိမ့္မယ္။ သီးခံေပးပါ ) ရြာ ၁ ရြာကို လူ ၁ ေယာက္က အသိမိတ္ေဆြ အတင္းဖိတ္ၾကားတာနဲ႔ ထိုမိတ္ေဆြနဲ႔အတူ လိုက္သြားေရာ။ ရြာအ၀င္မွာ ( ဘုန္းေတာ္ၾကီး ေက်ာင္းလား ေစတီ၀င္းလား ) ဆိုတာ မီးေသာ္ၾကီး ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲတာ အုတ္တံတိုင္းနဲ႔ စည္းရိုး ခတ္ထားတယ္ေပါ့။ မိတ္ေဆြကလဲ တံတိုင္းက အလွဴရွင္ေတြကို ဖတ္ရင္းနဲ႔ လိုက္လာတာေပါ့။ တစ္ေနရာအေရာက္ သူေတြ႔တာက မည္သူလွဴတယ္ဆိုတာ မပါတဲ့ အုတ္တံတိုင္းအကန္႔ တစ္ခုေပါ့ ။ သူက သူ႔မိတ္ေဆြကို ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီအုတ္တံတိုင္း အကန္႔က အလွဴရွင္ ေတာ္တယ္ဗ်ာ ေပါ့ေလ။ ဘာလို႔လဲလုို႔ သူ႔မိတ္ေဆြက ျပန္ေမးတယ္တဲ့။ အဲေတာ့ လိုက္လည္သူက ကၽြန္ေတာ္ဖတ္လာတာ အုတ္တံတိုင္း အလွဴရွင္ေတြ အားလံုးနီးပါးက ေဆြစုမ်ိဳးစု အကုန္နီးပါး ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပထားလိုက္ၾကတာ ျပည့္ညပ္ေနတာပဲေပါ ့- ဒီေနရာမွာက်ေတာ့ လွဴတဲ့သူက ေစတနာ သန္႔လိုက္ပံုမ်ား သူ႔နာမည္ေတာင္ ထည့္မေရးဘူးေနာ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲေတာ့ ရြာခံမိတ္ေဆြက ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဘယ္ကသာ ဟုတ္ရမွာလဲ မိတ္ေဆြရယ္ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုဗ် ဆိုၿပီး ထိုသူေျပာျပတာက - ဒီေနရာက တံတိုင္းလွဴတဲ့ မိသားစုမ်ားက သူနာမည္ပါေစ၊ ငါ့နာမည္မေမ့ေစ ဆိုၿပီး ဘိုးဘြားကမွစလို႔ ေျမးျမစ္ပါမက်န္ အားလံုးတန္းစီလိုက္တာ အုတ္တံတိုင္းအကန္႔ေတာင္ မဆန္႔ေတာ့ဘူးတဲ့။ အဲေတာ့ ဟိုလူက်န္လဲမျဖစ္၊ ဒီလူက်န္လဲမျဖစ္ေလေတာ့ ကဲ ... မည္သူ႔နာမည္မွ ထည့္သြင္း မေဖာ္ျပတာမကမွ ညီမွ်ႏိုင္ေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္လုိက္လို႔ အဲဒီေနရာမွာ ကြက္လပ္ျဖစ္ေနတာေပါ့လို႔ ရွင္းျပလိုက္ေတာ့မွ ထိုဧည္သည့္ မိတ္ေဆြလဲ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ( မီးေသာ္ၾကီး ေမ့ေနလို႔ မူရင္းပံုျပင္နဲ႔ လြဲမွားေနရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႔ )။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီး ဆိုလိုခ်င္တာနဲ႔ ဒီပံုျပင္ဆိုင္လား မဆိုင္လားဆိုတာေတာ့ မသိေတာ့ဘူး။ မီးေသာ္ၾကီး ေျပာခ်င္တာက မီးေသာ္ၾကီးဘေလာ့မွာ စာကလြဲလို႔ ဘာမွမပါတာ။ ဘေလာ့ကို ရိုးရိုးေလးေရးခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါပဲနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီးဆီမွာ အမ်ား သူငါေတြလို ၾကြားစရာ၊ မွ်ေ၀စရာ၊ ဖလွယ္စရာ အမွန္တကယ္ မရွိလို႔ပါပဲလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ဒါေတာင္မွ ဒီဘေလာ့ေလးက မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္စြမ္းရည္နဲ႔ ေပၚထြက္လာတာမဟုတ္ပါဘူး။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ အသံုးျပဳတဲ့နက္ေၾကာင့္ ဘေလာ့ေတြကို ဖြင့္လို႔မရဘူး။ အဲတာ သူငယ္ခ်င္း ၁ ေယာက္က ကူညီလို႔ ေက်ာ္ခြၿပီး ဖတ္ရတာပါ။ ဖတ္ရင္းနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီး ေျပာခဲ့သလို ပိုး၀င္သြားေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဂ်ီတိုက္ရေတာ့တာ။ အဲတာ မီးေသာ္ၾကီးကို ခင္လြန္းတဲ့ နားၿငီးမခံႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၁ ေယာက္က ကူညီေပးလို႔သာ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ဘေလာ့ဆိုဒ္ေလး ေပၚထြက္လာတာပါ။ အကိုဆရာကို ဒီေနရာကေန အၿမဲတမ္း အထူး ေက်းဇူးတင္ရွိေနမယ္ဆိုတာ ေျပာပါရေစ။ ( အဟီး - မစေတာ့ပါဘူးဆိုမွ ဒီ အကုိဆရာဆိုတာက ပါလာေသးတယ္ - လူဇိုး )။ သူသာ မီးေသာ္ၾကီးကို မကူညီရင္ မီးေသာ္ၾကီး ဘယ္ေလာက္ပိုး၀င္၀င္ မီးေသာ္ၾကီး ဘာမွလုပ္နိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ စာေတြကို ဘေလာ့ေပၚ ေရာက္ဖို႔က မီးေသာ္ၾကီးအတြက္ အလြန္ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္ပါ။ မီးေသာ္ၾကီးကို အဲလို ခင္ၾက၊ ကူညီၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ အားလံုးကို မီးေသာ္ၾကီးက ေက်းဇူး အထူး တင္လွ်က္ရွိေနမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး ကရၾကိဳးနပ္ေအာင္ အခ်ိန္ရလို႔ သတိရရင္ မီးေသာ္ၾကီး ဘေလာ့ေလးကို လာလည္ပါလို႔ေျပာပါရေစ ...။ အားလံုးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း မီးမီးေသာ္ၾကီး။-။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-4221673185592961770?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-52102424527046557272006-11-22T01:37:00.000+06:302006-11-22T21:16:23.668+06:30<div align="justify">အားးးးးးးး စိတ္ညစ္လိုက္တာေနာ္။ စိတ္ထဲ ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲကို မသိတာ။ စာေတြလဲ ေရးလိုက္၊ ဖ်က္လိုက္နဲ႔ ဘယ္လိုေတြျဖစ္ေနလဲကို မသိေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္ေနတာပါလိမ့္ေနာ္ …။ ကိုယ့္ဘာသာ ေတြးမိတယ္၊ ေရာဂါေဟာင္းမ်ား ျပန္ထသလားလို႔။ ျပက္ခဒိန္ကို ၾကည့္ေတာ့လဲ လျပည့္၊ လကြယ္မဟုတ္။ အဲဆို ေမ်ာက္စိတ္မ်ား ၀င္ေနသလား။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီး - နင္ေတာ္ေတာ္ဆိုး စာပဲေရးရ ၿပီးေရာ လုပ္တာနဲ႔ နင့္မိဘေတြ ဘယ္ေတြ ေရာက္ကုန္ၿပီလဲ ...။ အဲေတာ့ ဟုတ္ပါရဲ႕။ ေတာင္းပန္ပါသည္ မိႏွင့္ဖ။ လြန္တာရွိရင္ ၀န္နာမိပါ ...။ အဲတာပဲ စကားထဲက ဇာတိျပဆိုတာ ...။ မီးေသာ္ၾကီး ဖတ္မိတဲ့ ဆံုးမစာ စာအုပ္ထဲက စာပိုဒ္ ၁ ခုကို သတိရမိတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးကိုမ်ား ေျပာေလသလားလို႔ေတာင္ ထင္စရာ။ မီးေသာ္ၾကီး အဲဆံုးမစာေလးကို မွ်ေ၀မယ္ေနာ္။ ဖတ္ၾကည့္ပါ။<br /><br />အခ်င္းမွတ္လို၊ ေရကိုတိမ္နက္၊ <br />ၾကာရိုးရြက္ျဖင့္၊ ခ်င့္တြက္သိရာ၊ <br />လူတို႔မွာကား၊ ဇာတိျမတ္ယုတ္၊ <br />ဟုတ္မဟုတ္မွာ၊ ကိုယ္ႏႈတ္အမူ၊ <br />သိေလာ့ဟူ၏။ လူတို႔တံထြာ၊ <br />ပညာရွိသည္၊ မရွိသည္ကို၊ <br />ဆိုျမည္စကား၊ သိတတ္ျငားေလာ့။ <br />ေျမအားေသာင္းေျပာင္း၊ ေကာင္းမေကာင္းမွာ <br />ျမတ္ေသာစကား။ နည္းပါးပညာ၊ <br />သူတို႔မွာကား၊ ငယ္စြာသုတ၊ <br />တစ္ခုရေသာ္၊ မ်ားလွထင္ေယာင္၊ <br />မာန္ေစာင္တက္ၾကြ၊ လြန္ေျပာပ၏။ <br />လႈိုင္းမသမုဒၵရာ၊ မျမင္ပါ၍၊ <br />တြင္းမွာေရကို၊ မ်ား၏ဆိုျငား၊ <br />ငမိုက္ဖားသို႔၊ မွတ္သားလူတြင္ပံုခင္းနည္း။ … တဲ့ …။ <br /><br />ေရးေတာ့ ေရးလိုက္တယ္ ...။ မည့္သူ႔ကိုမွ် ရည္ရြယ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ မီးေသာ္ၾကီး ေရးမိတာနဲ႔၊ မီးေသာ္ၾကီး ဖတ္လိုက္တာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္သြားလို႔ မွ်ေ၀လိုက္တာပါ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-5210242452704655727?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-83069667322715961512006-11-21T08:50:00.001+06:302006-11-21T08:55:17.832+06:30<div align="justify">ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ေလ ... သူငယ္ခ်င္းေပါင္း ေယာင္းမတို႔ေရ ( အကိုေတြ၊ ေမာင္ေတြ ရွိသမွ် အားလံုးကို ရည္ညႊန္းသည္။ ) မီးေသာ္ၾကီး ၁ ေယာက္ ဘာေရးလို႔ ေရးရမယ္လဲ မသိဘူး။ ကြန္ျပဴတာေလး ပိတ္လို႔ အိပ္ေတာ့မလားေဟ့ ဆိုရင္ အေတြးေတြက တန္းစီလို႔ သူထြက္ပါရေစ၊ ငါထြက္ပါရေစနဲ႔ လုေနၾကေရာ။ မီးေသာ္ၾကီးလဲ အိပ္ေရးက မက္တယ္ဆိုေတာ့ အင္း ေနပါေစဦးေပါ့ေလ၊ နံနက္ မိုးလင္းမွ ေရးမယ္ေပါ့။ အဲလို ေတြးၿပီး အိပ္လိုက္ပါေလေရာ။ ကဲ မိုးလဲလင္းလို႕ ညက ေရးမယ္ဆိုတဲ့ စာေလးေတြလဲစဥ္းစားေရာ စိတ္ေကာက္ေတာ္မူၾကသတဲ့ေလ။ တစ္ခုမွ ထြက္မလာေတာ့ဘူး။ ဘယ္လိုပဲ ေခ်ာ့ေခ်ာ့ ထြက္ကို မလာၾကေတာ့တာ။ အဲေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးလဲ ဘယ္ရမလဲ၊ ပစ္ထားပလိုက္တယ္။ မထြက္လဲ ေနဟယ္ဆုိၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘာျဖစ္တယ္မွတ္လဲ၊ ေန႔စဥ္ပံုမွန္ ဘေလာ့ေလးမွာ ပို႔စ္အသစ္ မတင္ရေတာ့ဘူးေပါ့။ ခု မီးေသာ္ၾကီး ဘာေရးရမလဲ စဥ္းစားေနတုန္း သူ ဆိုတဲ့စကားကို သတိရမိတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးနဲ႔ သူမ၏သူမ်ားလို႔ ေရးမယ္ေပါ့။ အဟိ အြန္သြန္ဖာေမွာက္ ေလွ်ာက္ေတြးရင္းနဲ႔ ေရးေတာ့မယ္ေပါ့။ ( ဒန္တန္႔တန္ ) ေနာက္မွ ေသခ်ာျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ လား ... လား ... ကိုယ္ေပါင္ ကိုယ္လွန္ ေထာင္းသလို - ျဖစ္ေသးပါဘူး၊ တစ္နည္းနည္းေတာ့ ေတြးဦးမွ။ စဥ္းစားစမ္း။ - ။<br /><br />အဲ ... ဟုတ္ၿပီ။ သူမ၏သူမ်ားေတာ့ မလုပ္ဘူး။ ၾကံဳေတြ႔ဘူးသမွ် ဆိုရင္ေကာ … ဒါလဲ မထူးပါဘူး။ ဘာဘူၾကီးနဲ႔ အလာၾကီး မုတ္ဆိတ္ေမႊး ပါတာခ်ည္းပဲ။ အဲ ဘယ့္နယ့္ ကုလားဇာတ္က ပါလာျပန္တာလဲ။ ဒီလိုေလးဆိုရင္ေကာ … ျမင္-ျမင္ဘူးသမွ် ပုရိသ ဆိုရင္ … အင္း မဆိုးဘူးေတာ့။ ဒါဆို ဒီလုိေလးပဲ သတ္မွတ္လိုက္ၾကစို႔။ မီးေသာ္ၾကီး ျမင္ေတြ႔ဘူးတာကေတာ့ ( အဟမ္း … ေပါခ်ာလည္ ဇာတ္လမ္း နိဒါန္းေပါ့ ) အဟိ။ ခ်စ္ၾကတယ္လို႔ေတာ့ မေျပာေတာ့ဘူးေနာ္။ အဲတာကို ဘံုထုတ္လိုက္မယ္။ ျဖစ္တယ္မလား။ မီးေသာ္ၾကီး မွတ္မိသေလာက္ေပါ့ ( က်ီး အေတာင္ေပါက္စ အရြယ္ဆိုလား ) ရူးနန္႔နန္႔ အရြယ္တုန္းကထင္တယ္။ အဲတုန္းကဲ ၁ ေယာက္။ ခုေတာ့လဲ မႈန္၀ါး၀ါးနဲ႔ ေပ်ာက္စျပဳေနပါၿပီ။ သူလဲ ခုခ်ိန္ မီးေသာ္ၾကီးဆိုတာ ဂ်ိဳနဲ႔လားလို႔ေတာင္ ျပန္စဥ္းစားေနေလာက္ၿပီ။ အဲ … ျဖစ္ျပန္ၿပီ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္ဇာတ္ သြင္းေနမိပါလိမ့္ေနာ္။ ထားပါ … သူနဲ႔က ဘာဆိုတာ ခြဲခြဲျခားျခား မသိေသးဘူးဆိုေတာ့ သူ႔ကိုစားရင္းကေန ခဏ ဖယ္လိုက္မယ္ေနာ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက တို႔မ်ား ကစားက်ေတာ့ ခေလးငယ္ေတြပါ။ ပါ၀င္ ေဆာ့ကစားခ်င္ၾကရင္ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားလိုေပါ့။ ထမင္းမစား၊ ကြမ္းမစားဆိုလား။ အဲလိုပဲ ထားလိုက္ၾကစို႔ရယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး ပထမစာမွာ ေျပာခဲ့သလို ဟိုနယ္ေလးမွာေပါ့။ အဲတုန္းက မီးေသာ္ၾကီး နားလည္သလိုလိုေတာ့ ရွိသား။ ဒါေပမယ့္ေလ အားနာတတ္တယ္ဆိုမလား။ မီးေသာ္ၾကီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ မျငင္းခဲ့ေလေတာ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ျဖစ္ခဲ့ကုန္တာေပါ့။ အဲတုန္းက ေမာင္ေမာင္ပုရိသတို႔ လူ႔သတင္း လူခ်င္းေဆာင္လို႔ ၾကားသိရတာေတာ့ လူ႔တာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ေနၾကၿပီဆိုလား။ ထားပါေလ … ေနာက္က်ေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး ေတာင္ေပၚေဒသေလးကို ေရာက္ရွိခဲ့တယ္။ အဲက်ေတာ့လဲ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ရွိခဲ့ျပန္ေရာ။ အဲအေမာင္မ်ားလဲ ျပန္လည္ဆံုမိပါရဲ႕။ ေဘးနားမွာ သူ႔တို႔ရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ခ်က္ ဘြဲ႔ဒီကရီ တြဲေလာင္းေလးမ်ားကိုယ္ဆီနဲ႔ ေအာ္ … မီးေသာ္ၾကီးရယ္ နင္သာလွ်င္ ညံ့ေပတာကိုးလို႔ေတာင္ ေယာင္ယန္းၿပီးမ်ား ညည္းတြားလိုက္မိေလသလားေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ အဲလိုနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီး ၁ ေယာက္ တက္ကသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကို အမ်ားသူငါေတြလို မထူးဆန္းစြာနဲ႔ ေရာက္ရွိသြားေလသည္။ အင္း မထူးဆန္းတာက တက္ကသိုလ္ေရာက္တာ၊ ထူးဆန္းတာက မည္သူမွ မၾကံဳဘူးတဲ့အျဖစ္ကို မီးေသာ္ၾကီး ၾကံဳဘူးတာ။ ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ ေမာင္ေမာင္ပုရိသ တစ္ေယာက္ကေလ မီးေသာ္ၾကီးကို အေပၚမွာ ဘံုထုတ္ထားလိုက္တဲ့ကိစ္စကို နိဒါန္းခ်ီတယ္ေပါ့ေလ။ ဟုတ္ၿပီေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔လဲ တက္ကသိုလ္ဆိုတာကုိ ပီျပင္ေအာင္တက္မယ္ေပါ့။ တစ္ရက္ေတာ့ သူကေျပာလာတယ္။ ေရသည္ကို ( - ) တယ္တဲ့။ နက္ဖန္က်ရင္ ( - ) ျပဳပါေပါ့ေလ။ မီးေသာ္ၾကီးလဲ အင္းေပါ့ … ဘယ္သြားမယ္၊ ဘယ္ခ်ိန္လာေခၚမယ္ေပါ့ေလ။ အဲေနာက္ နက္ဖန္က် မီးေသာ္ၾကီး ေစာင့္ေနပါေလေရာ။ အမ်ားသူငါေတြသာဆိုရင္ ဒန္တန္႔တန္ေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔က်ေတာ့ ကံထူးမို႔လားမသိ၊ ျဖစ္သြားပံုက ဒီလို … အဲေန႔ သူေရာက္မလာဘူး။ သူတို႔အိမ္ အလွဴလုပ္လို႔တဲ့။ ေနာက္ရက္က် ေရာက္လာေရာ။ သယ္ဂ်င္းေတြ ဘယ္လိုထင္လဲဟင္။ ေတြးမိတာေလးနဲ႔မ်ား တူမလားဆိုတာ ဆက္မဖတ္ေသးပဲ ေတြးၾကည့္လိုက္ပါလား။ ဖတ္ေနရင္း အပ်င္းေျပတာေပါ့။ ဘယ္လိုပံုစံ ေရာက္လာသလဲဆိုေတာ့ ... ဘုန္းၾကီး၀တ္ၾကီးနဲ႔ေတာ့။ ေသာ္ေတာင္မွ ေၾကာင္သြားတာပဲ။ ဘယ္နယ့္ ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲေပါ့။ သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၃ ေယာက္ဆိုလား အိမ္က အတင္း၀တ္ခိုင္းလို႔ပါတဲ့ေလ။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ျဖစ္ပံု အဲလို။ ေနာက္ေတာ့ သူနဲ႔လဲ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ ထံုးစံအတိုင္း ေ၀းကြာသြားၾကတယ္ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ပုရိသေတြလဲမ်ားသား။ ဥသွ်စ္ ၁ တင္း၊ ႏွမ္း ၁ တင္းလို႔သာ ေျပာေနၾကတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးက် ဆံုေတြ႔တာေတြ ဘာလို႔ အဲေလာက္မ်ားေနလဲမသိ။ အေမာင္ ၁ ေယာက္ ေပၚလာျပန္ေရာ။ သူနဲ႔ကေတာ့ သံေယာဇဥ္ေပါင္း မ်ားစြာ ျဖစ္သြားသလို ၅၂၈ လဲမက၊ ၁၅၀၀ လဲမျပည့္ … ဒီလိုနဲ႔ အီလည္လည္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူနဲ႔က ဇာတ္သိမ္းမရွိဘူး။ ခုေတာ့လဲ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ ၂၀ ေက်ာ္အရြယ္ ( ဘယ္တုန္းက ေက်ာ္ခဲ့တာလဲေတာ့ လာမေမးနဲ႔ေနာ္၊ ရန္သူျဖစ္သြားမယ္ ) ဒီလိုပဲ တ၀ဲလည္လည္ ျဖစ္ေနေလသတည္းေပါ့။</div><div align="justify"><br />ၾကားထဲမွာ ဒိုင္လွ်ိဳေလးေတြကေတာ့ ထည့္မေရးေတာ့ပါဘူးေလ။ ခုေရးတဲ့အထဲမွာ က်န္ေနေသးတဲ့သူမ်ားကို အေပၚမွာ ဘံုထုတ္ထားတဲ့အရာ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူးလို႔ ေရႊစိတ္ေတာ္ေတြ မညိဳၾကပါနဲ႔ေနာ္။ ေမ့ထားတာမဟုတ္သလို ခ်န္ထားခဲ့တာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ကဲ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ကေတာ့ ဥပမာေပးရရင္ - ဥေဒါင္းေတြ ကသလုိပဲေပါ့။ လွတယ္လွတယ္နဲ႔ သူမ်ားခ်ီးမြမ္းတာကိုခံၿပီး ကေနလိုက္တာ အေနာက္က ဟိုဟာျဖစ္ေနတာ မသိသလိုေပါ့။ ခုလဲ မီးေသာ္ၾကီး ေရးေနလိုက္တာ ေနာက္က ဟိုဟာကို သတိမရဘူး။ သူမ်ားေတြေျမွာက္ေပးလို႔ ကေနဆဲပဲ။ မသိလက္စနဲ႔ မသိပါေစနဲ႔ေတာ့။ သူ႔အရွိန္ေလးနဲ႔သူ လိမ့္ေနပါေစ။ အဲလိုနည္းနဲ႔ ေရးလိုက္တာ ဘာေတြ ဘယ္လိုေရာက္ကုန္လဲေတာ့မသိ။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔က အဲလို ေရးခ်င္တာ ေရးရၿပီလားဆို ဘယ္ေတြေရာက္လို႔ ဘာေတြျဖစ္ကုန္တယ္ မသိဘူး။ ေရးခ်ပလိုက္တာပဲ။ သူမ်ားေတြလို စာလံုး လွလွေလးေတြ၊ နိဒါန္း၊ စာကိုယ္၊ နိဂံုးေတြမပါဘူး။ ေရးခ်င္တာပဲသိတယ္။ ပညာမပါ၊ ဥာဏ္ကိုလဲ အတံုးလိုက္သံုး ဟုတ္ေနတာပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ မေရးတာနဲ႔ယွဥ္ရင္ ေရးတယ္ဆိုတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဟုတ္တယ္မလား။ ကဲ ေနာက္မွာဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ ေနာက္လွည့္မၾကည့္ပဲ ေနလိုက္ေတာ့မယ္။ လွတယ္ဆို ကရံုပဲ ... ။ - ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-8306966732271596151?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-45744927122661843532006-11-19T05:53:00.000+06:302006-11-19T05:54:49.892+06:30<div align="justify">မီးေသာ္ၾကီးမွာ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀ကစလို႔ ယခုခ်ိန္ထိတိုင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်ားစြာရွိခဲ့တယ္။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေပါ့။ သီခ်င္းေလးေတာင္ ရွိေသးတယ္ ( ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း သိပ္သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ အိမ္အျပန္ ေက်ာင္းအဆင္းမွာ သီခ်င္းေလးဆို ) အဲသီခ်င္ေလးလိုေပါ့။ ခေလး ဘ၀တုန္းက ေတြ႔ေတာ့လဲ ခေလး သူငယ္ခ်င္းေလးေတြေပါ့။ ငယ္ရာကေန ၾကီးသည့္ တိုင္ေအာင္ ဆက္လက္ ခင္သြားၾကတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာ ျဖစ္လာတာေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔မွာ အဲလိုကုသိုလ္ထူး ပါမလာပါဘူး။ မီးေသာ္ၾကီးမွာ ငယ္သူငယ္ခ်င္း၊ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖၚဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ မီးေသာ္ၾကီး မူလတန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက မူလတန္းမွာပဲ ကြဲကြာခဲ့ၾကတာပါ။ သတိေတာ့ ခဏခဏ ရမိေနတာ ပါပဲေလ။ ငယ္ဘ၀ကိုေတြးမိရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ဆရာဆရာမေတြနဲ႔ မိဘေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္ယုယမႈေတြကိုပဲ သတိရမိတာပါ။ အပူအပင္ကင္းတဲ့ ကေလးဘ၀ေလးေနာ္ … ငယ္ဘ၀ေလးကို ျပန္လိုခ်င္လို႔ မရေတာ့သလို မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ျပန္လည္ မေတြ႔ရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ မီးေသာ္ၾကီး မူလတန္းတက္ခဲ့တာ ရန္ကုန္နဲ႔ ၃၇ မိုင္ေ၀းကြာတဲ့ ၃၇ မိုင္အေျခစိုက္စခန္း အတြင္းမွာပါ။ သည္ေနာက္မွာေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ ကေလးမက လူၾကီးလဲမက်အရြယ္ အဲအရြယ္လဲ သီခ်င္းေလးရွိပါတယ္ ( ဒီအရြယ္ တင့္တင့္တို႔အရြယ္၊ ကၽြန္မ ကၽြန္မတို႔အရြယ္၊ ၁၀ ေက်ာ္ ၅ နွစ္ပတ္လည္ စူးစမ္းတဲ့အရြယ္၊ ရူးနန္႔နန္႕အရြယ္ပါတဲ့ အပ်ိဳျဖန္းဆိုလား အပ်ိဳမဒန္းဆိုလား ဆန္းဆန္းျပားျပား ဆိုၾကျပန္တယ္ ) ဆိုတာမ်ိဳးလိုေပါ့။ အဲအရြယ္ က်ျပန္ေတာ့လဲ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ အရြယ္တူေလးေတြ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြ မ်ားၾကီးရွိခဲ့ျပန္ေသးတာေပါ့။ အဲခ်ိန္မွာ ရွိတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ေနာက္ထပ္အသစ္ေတြေပါ့။ မူလတန္းက ခင္လာတာဆိုလို႔ ၁ ေယာက္ပဲ ပါလာေတာ့တယ္။ အဲခ်ိန္တုန္းကလဲ သက္တူရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစုစုတရံုးတရံုးနဲ႔ ဘာမဆိုသိသလိုလို၊ တတ္ၿပီးသားေတြလိုလိုနဲ႔ ဆရာေတြလုပ္ေနခဲ့ၾကတာေတြေပါ့။ မီးေသာ္ၾကီး ခုေရးေနရင္းေတာင္ သတိရမိပါတယ္။ အရမ္းကို ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ အဲအရြယ္မွာလဲ ဘ၀ဆိုတာ အပူအပင္မရွိ ေပ်ာ္စရာေတြအတိ၊ ဘ၀ဆိုတာ ဒီလုိပဲလား ဆိုၿပီးေတာ့ေတာင္ ေလာကၾကီးကို စိန္ေခၚခဲ့မိေသးတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ အဲခ်ိန္ကာလေလးကို မီးေသာ္ၾကီး ျဖတ္သန္းခဲ့တာ ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕မွာပါ။ ေနာက္ေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး နာမည္ၾကီး ႏွစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္တဲ့ တံတားၾကီးရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးမွာ ၈ လတာေလာက္ ေနထိုင္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲတုန္းကေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး စိတ္ၾကိဳက္စိတ္ကုန္ ကဲခဲ့ေသးတာ။ အဲခ်ိန္တုန္းက ကဲခဲ့တာေတြကို ေနာင္မွ စာျပန္စီမယ္။ ခုေရာေရးလိုက္ရင္ စာက ဆံုးပါေတာ့မလားပဲ။ ခဏေလး သီးခံလိုက္ေနာ္။ အဲက႑ေလးကို ေနာက္မ်ားမွ မီးေသာ္ၾကီး ၾကြားပါ့မယ္။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ခုဒီကို ေရာက္လာေတာ့တာေပါ့။ ေတာင္ေပၚသူေတြ ရိုးသားတယ္၊ ေဖၚေရြတယ္။ အဲလိုေၾကာင့္ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်ားစြာ ထပ္ရရွိခဲ့ေသးတာေပါ့။ တစ္ေနရာစီမွာ ခင္ခဲ့တာေတြ စုေပါင္းလိုက္ရင္ မီးေသာ္ၾကီးမွာ သူငယ္ခ်င္းေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာရွိခဲ့တာ။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ အတြင္းသိ အဆင္းသိ ငယ္ေပါင္း ၾကီးေဖၚ ဆိုတာေတာ့ မရွိဘူးေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာေတာ့ မ်ားၾကီးပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတြးမိရင္ ၾကည္ႏူးမိရပါတယ္။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ အထက္တန္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ၿမိဳ႕ထဲေနၾကပါလွ်က္ မဆံုႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ အိမ္ေထာင္က်သူက်၊ စီးပြားေရးေလာကထဲကို ေရာက္သူကေရာက္နဲ႔ အလုပ္ကိုယ္ဆီ ရွိေနၾကေလေတာ့ မဆံုႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲတာကိုၾကည့္ၿပီး မီးေသာ္ၾကီး ေတြးမိတယ္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္မေတြ႔ႏိုင္တာမေျပာနဲ႔ တစ္ၿမိဳ႕တည္းေန သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္မွ မေတြ႔ျဖစ္တာ။ ေနာက္ေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး အြန္လိုင္းေပၚ ေယာင္၀ါး၀ါးနဲ႔ေရာက္လာတာ။ မီးေသာ္ၾကီးက ပုလဲနက္ခ်က္ရြန္းကို စ၀င္ဖူးတာပါ။ အဲေနာက္ေတာ့ မီးေသာ္ၾကီး ေရႊနက္ခ်က္ရြန္းမွာ အခ်ိန္ေတာ္မ်ားၾကီးခ်က္ခဲ့ေသးတာေပါ့။ ရာဟူးမက္ေဆ့ဂ်ာကို ေရႊနက္ခ်က္မွာ ခ်က္ဘူးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း အကိုၾကီး ၁ ေယာက္ အဲကိုေျပာင္းခ်က္မယ္ဆိုၿပီး ေျပာလာတဲ့ေနာက္ ရာဟူးမွာ ေသာင္တင္သြားပါေလေရာ။ ေနာက္ထပ္ မၾကာခဏ သြားတဲ့ေနရာေလးကေတာ့ ျမန္မာခ်က္ပဲေပါ့။ ျပန္ေတြးရင္လဲ လြမ္းစရာေလးပဲ။ အဲေနရာကိုေတာ့ ေသာ္နဲ႔ တစ္ခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္ေလး ရင္းႏွီးခဲ့တယ္လို႔ ထင္မိဘူးတဲ့ ေမာင္ေလး ၁ ေယာက္ကေခၚလို႔ ေရာက္ခဲ့တာပါ။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားကို အဲခ်က္ရြန္းမွာ ကုန္ဆံုးေစခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေပါင္း မ်ားစြာကို အဲခ်က္မွာ ရရွိခဲ့တာပါ။<br /><br />ေတြ႔ဆံုၾကံဳကြဲ ေလာကရဲ႕ ဓမတာပဲဆိုတာ အဟုတ္မွန္တယ္။ ခ်က္ေနၾက ခ်က္ရြန္းေလး ၁ ခုက ျဗဳန္းဆို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ဘာမဟုတ္တဲ့ အျငင္းပြားစရာ ကိစ္စေလး ၁ ခုကေန ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းလွတဲ့ ျမန္မာခ်က္ရြန္းေလး တစ္စခန္း ရပ္သြားပါေလေရာ။ ဆံုေနၾက ေနရာေလးမွာ ဆံုေနၾက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မေတြ႕ရေတာ့ဘူးေပါ့။ ကံအရလို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။ ဆံုၾက ကြဲၾကတယ္ဆိုတာ မီးေသာ္ၾကီး အတြက္ေတာ့ မဆန္းေတာ့ပါဘူးေလ။ ငယ္ကတည္းကေန ခြဲခြာလာတာမ်ားလို႔ က်င့္သားရေနသလားေတာင္ ထင္မိတယ္။ ခုဟာကေတာ့ အဲခ်က္မဟုတ္တဲ့ အျခားေနရတာေတြမွ ျပန္ေတြ႔ေနခြင့္ ရေနေသးတာပဲေလ။ မီးေသာ္ၾကီးလဲ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္မက္တယ္။ ခင္တယ္ဆို ခင္ပလိုက္တာပါပဲ။ အြန္လိုင္းသူငယ္ခ်င္းဆိုတာ အျပင္မွာခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးနဲ႔ မတူတာေတာ့အမွန္ပဲ။ ေနရာေတြက တေနရာဆီ အျပင္မွာ ေတြ႔ျဖစ္တာလဲမဟုတ္။ အသံၾကားရရင္ အသံေပါ့။ မဟုတ္ရင္ စာေလးေတြပဲ တက္လာတာ။ အဲတာကိုပဲ သံေယာဇဥ္ေတြျဖစ္ၾကလို႔ အခ်ိဳ႔မ်ားေတာ့ ၅၂၈ လြန္လို႔ ၁၅၀၀ ေတာင္ျပည့္သြားၾကသတဲ့ေလ။ အ့ံၾသစရာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကို ၁၅၀၀ လာေပးသူက စစ္မွန္ျပည့္၀တဲ့ ၁၅၀၀ ကို လာေပးခဲ့တယ္ဆိုရင္ ရတဲ့သူက ကံေကာင္းမွာပါ။ လက္ခံတဲ့သူနဲ႔ ေပးတဲ့သူ ၂ ဦး ၂ ဘက္လံုးက စစ္မွန္ခဲ့ရင္ အဲတာဟာ ေက်နပ္စရာတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ အတုေယာင္လာေပးလို႔ လက္ခံလိုက္မိရင္ေတာ့ ေပးသူကမသိလိုက္ေပမယ့္ လက္ခံရရွိလိုက္တဲ့သူမွာေတာ့ တစ္ဒဂၤ စိတ္ခံစားမႈမ်ိဳးေလးေတြ ရရွိသြားမွာပါ။ အဲဒီ တစ္ဒဂၤဆိုတဲ့အခ်ိန္က လက္ခံလိုက္သူရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈေပၚမွာပဲ မူတည္မွာေပါ့ေနာ္။ အဲတာက ၁၅၀၀ ဆိုတဲ့ ပူေလာင္တတ္တဲ့ သံေယာဇဥ္ ႏြယ္လာတဲ့ခါမ်ိဳးမွာ ေျပာတာပါ။ ၅၂၈ သံေယာဇဥ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဆိုရင္ေတာ့ ေသာ္ထင္တယ္ စိတ္ဆိုး စိတ္ေကာက္ ေနၾကရင္သာ မေခၚမေျပာ ရွိခ်င္ရွိၾကမယ္၊ ေမ့ၾကမွာေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္။<br /><br />ေသာ့္သူငယ္ခ်င္း ၁ ေယာက္ရွိတယ္။ ေသာ့္နဲ႔ အရမ္းကို ရင္းႏွီးခဲ့သူေပါ့။ သူ႔ရဲ႕ ျဖစ္ပံုက ဒီလုိ … ေသာ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ေနာက္ ၁ ေယာက္ကို သူကခင္တယ္။ အဲတာ ေသာ္ကေျပာတာေပါ့။ ( - ) ေရလို႔ ငါဟို ၁ ေယာက္နဲ႔ လမ္းမွာ ေတြ႔ခဲ့တယ္္လို႔ေပါ့ေလ။ သူက နင့္ကိုလဲ သတိရတယ္လို႔ ေျပာေပးပါဆိုလို႔ ေသာ္ကေျပာလိုက္ေတာ့ သူက ဟယ္ဟုတ္လား ငါေတာင္ သူ႔ကိုေမ့ေနတယ္တဲ့။ နင္ သူနဲ႔ထပ္ေတြ႔ရင္ ေျပာလိုက္ပါ၊ ငါလည္း သူ႔ကို သတိရေနပါတယ္လို႔ တဲ့ေလ။ အဲလိုအဲလို။ အမွန္ကေတာ့ သူလဲ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ သူ႔ေနရာမွာ သူ႔အလုပ္ေတြနဲ႔ က်င္လည္ေနရင္း ေမ့ေနတာ။ ျပန္ေျပာလိုက္တဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ ျပန္သတိရသြားတာ။ သတိရလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ သူအရင္ကခင္ခဲ့တာေတြကို ျပန္အမွတ္ရေစသြားလို႔ သူက အဲလိုေျပာလိုက္တာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာခင္ဖို႔ပါ။ ခတ္တတ္ဖို႔ပဲလိုတယ္လို႔ မီးေသာ္ၾကီး ထင္တယ္ေလ။ ဟုတ္တယ္မလား။ မီးေသာ္ၾကီးကေတာ့ ခင္ခဲ့မိသမွ် သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကို မည္သည့္ေနရာ မည္သည့္အခ်ိန္မွာ မည္သို႔ေသာ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ျဖစ္ေစ ခင္မင္မိခဲ့တဲ့သူေတြ အားလံုးကို မီးေသာ္ၾကီးက အၿမဲဆက္လက္ခင္ေနမွာပါ။<br /><br />အားလံုးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း …… ေရသည္မမ တစ္ျဖစ္လဲ မီးမီးေသာ္ၾကီး</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-4574492712266184353?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-12418728941702368852006-11-18T06:31:00.000+06:302006-11-18T06:56:10.586+06:30<div align="justify">မီးေသာ္ၾကီး ၁ ေယာက္္ ဘာကိုမွ မယ္မယ္ရရ လုပ္လိုက္တယ္မရွိပဲ တေန႔တာကာလကို အခ်ိန္ကိုျဖဳန္းတီးျခင္း ဆိုတဲ့့ လုပ္ရပ္နဲ႔ ကုန္ဆံုးလိုက္ပါတယ္။ မီးေသာ္ၾကီးစဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ေရသည္မမ၏ စိ္တၲဇအေတြးမ်ား ဟာလဲ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ ဦးတည္ရာမဲ့ေနသလို။ ဒီလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူးလို႔ မီးေသာ္ၾကီးေတြးမိ တယ္။ ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုမွ အခ်ိန္ေပးၿပီး ၀င္ေရာက္လာလည္သူေတြကို ဒီလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ဧည့္ခံေနဖို႔ မသင့္ဘူးဆို တာ။ အဲလို အေတြးမ်ိဳးေတာ့ ေတြးမိပါရဲ႕ ။ ဘယ္လိ္ုအရာမ်ိဳးေတြ ေပးရမလဲဆိုတာက်ေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးတို႔က ေ၀းသြားျပန္ေရာ။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီးက စာေတြေပေတြကို အျခားေသာသူမ်ား ေရးသားေနၾကသလို ဖြဲ႔ႏြဲ႔စြာ ေျပာင္ေျမာက္စြာလဲ မေရးတတ္။ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ခေလးဘ၀ထဲကပဲ။ မီးေသာ္ၾကီးက စာစီစာကံုးကိုလဲ ေၾကာက္ခဲ့ေသးတာ။ အဲဒီေတာ့ ကဲ … ဘယ္လိုလုပ္ၾကပါ့မလဲ။ ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးကိုလဲ လာဖတ္ေစခ်င္တယ္။ အမ်ားသူငါေတြရဲ႕ ဘေလာ့ေတြမ်ားလို စာအေရးအသားနဲ႔လဲ မစြဲေဆာင္ႏိုင္၊ ဗဟုသုတ ဆိုတာမ်ိဳးေတြကလဲမပါ။ အဲဒီေတာ့မထူးပါဘူး မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ အတိတ္ကပံုရိပ္ေတြ၊ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ကဗ်ာမဆန္တဲ့ အေတြးေတြ၊ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ စိတ္ကူးေတြ၊ မီးေသာ္ၾကီး ဖတ္မိသမွ်စာအုပ္ေတြ၊ အဲတာမ်ိဳးေလးေတြကိုပဲ ၀င္ ေရာက္လာလည္သူ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းမ်ားကို မွ်ေ၀ခံစားႏိုင္ေအာင္ပဲ မီးေသာ္ၾကီးက ၾကိဳးစားရ ေတာ့မွာေပါ့။<br /><br />စိတၲဇအေတြးလို႔ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း စိတၲဇဆန္တာမ်ိဳးေတြပဲ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ အားလံုး ၾကားဘူးၾကတဲ့အတိုင္း လူ႔စိတ္က ေမ်ာက္စိတ္ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ ဒီမနက္ မီေသာ္ၾကီးတို႔ ထံုးစံအတိုင္း အိပ္ရာႏိုးေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ယူၿပီး အခန္းအျပင္ထြက္လာၿပီး ေခ်ာင္ကုပ္ေတာ့တာေပါ့။ ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ ဒီစာေလး ငါ့ဘေလာ့မွာ တင္ထားလိုက္ပါဦးမယ္ေလ ဆိုၿပီး အေတြးရတာနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီးတင္လိုက္ပါတာပါ။ စာေရးသူကေတာ ့ေမာင္ျမၾကိဳင္။ ကေလးစာေပ ပထမဆုရခဲ့ဘူးတဲ့ စာအုပ္ေလး ၁ အုပ္ေပ့ါ။ အညာေဒသ ေနထိုင္သူတို႔ရဲ႕ဘ၀ ဒီ၀တ္ထုေလးမွာ ပါ၀င္တဲ့ ညိဳမေလးရဲ႕ ခေလး ၁ ေယာက္ရဲ႕ အေတြးနဲ႔အျမင္၊ သူမေလးရဲ႕ ရိုးသားမႈ၊ အဲတာေလးေတြက စာဖတ္သူေတြကို ဆြဲေဆာင္ႏို္င္မွာပါ။ မီးေသာ္ၾကီးလဲၾကိဳက္တယ္။ မီးေသာ္ၾကီးလဲ အညာသူပဲေလ။ အမွန္က ဒီစာအုပ္ေလးက ၀တ္ထုတိုေလးေတြကို စုေပါင္းထားတာပါ။ ခုေတာ့ အဲထဲက ေကာင္းမယ္ထင္တာေလး ၁ ပုဒ္ကို မီးေသာ္ၾကီး တင္ေပးလိုက္တာပါ။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါေနာ္။<br /><br /><span style="color:#993300;"><em>(((( ျမန္မာမေလး )))))</em><br /><br />“ ကဲ … စံရစ္၀ိုင္းေလး အလွည့္ ” ဆရာက ေခၚျပန္ေလၿပီ။ ညိဳမ မၾကိဳက္ပါ။ ျပန္မေျပာရဲသျဖင့္သာ ေအာင့္ခံ ေနလိုက္ရသည္။<br />ေကသီ၊ စန္ဒါ၊ သန္ဒါလဲ့၊ အိေထြး၊ သီတာ စသည္ျဖင့္ ဒုတိယတန္းေက်ာင္းသူ ၁၃ ဦးရွိသည္။ သူတို႔ကို အမည္ရင္းအတိုင္း ေခၚေသာ္လည္း မိမိကိုမူ “ညိဳမ”ဟု မေခၚ။ “ဆံရစ္၀ိုင္းေလး” ဟူ၏။<br />ေခါင္းေပၚရွိ ဆံရစ္၀ုိင္းေလးေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။ က်န္မိန္းကေလးအားလံုး ေခတ္ေပၚ ဆံတို ပံုစံမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ညိဳမက သူမ်ားထက္္ ေခတ္ေနာက္က်ေန၏။ ထူးျခားေနသည္။ မတတ္ႏိုင္ပါ။ လူၾကီးမ်ားက ဆံရစ္္၀ိုင္းထားမွ ျမန္မာသည္၊ တင့္တယ္သည္ ဆိုၾက၏။<br />“ ဆံရစ္၀ိုင္းမေလး ဆရာေမးတာေျဖေလ ”<br />“ ရွင္ ... ဆရာ ... ဘာ ”<br />“ သည္ကေလးမ ငိုင္တိုင္တိုင္နဲ႔ ”<br />ဆံရစ္၀ိုင္းအေၾကာင္း စဥ္းစားမိသျဖင့္ ဆရာဘာေမးလိုက္သည္ကို သတိမထားမိခဲ့ပါ။ ဆရာ့ကိုလဲျပန္မေမးရဲပါ။<br />“ ကၽြန္မ မေျဖတတ္ပါဘူး ဆရာ ”<br />ညိဳမ အလြယ္နည္းကို အသံုးျပဳလိုက္ရသည္။ လက္၀ါးကိုေပတံနဲ႔ ခတ္ဆတ္ဆတ္ေလး အရိုက္ခံလိုက္ရသည္။ ဆရာေမးမည့္ အမ်ိဳးသားေန႔အေၾကာင္း ညိဳမ အလြတ္ရခဲ့ၿပီးျဖစ္၏။ ေမးလိုရာေမး ေျဖႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ “ ဆံရစ္၀ုိင္း ” ေၾကာင့္ ညိဳမ အရုိက္ခံလိုက္ရသည္။ ညိဳမသည္ တစ္ပတ္လွ်ိဴ တင္းတင္းထံုးထားေသာ မိမိဆံထံုးေလးကို ကိုင္ၾကည့္ေနမိသည္။<br />“ သည္ ဆံရစ္၀ိုင္းေလး မရွိမွ ”<br />တပိ္ု႔တြဲလတြင္ ပြဲေတာ္ရွိသည္။ ဆံပင္အလွျပင္ဆိုင္ေတြ လာလိမ့္မည္။<br />x x x x x x<br />“ အေမ ကၽြန္မ ဒိုင္ယာနာပံု ဆံပင္ညွပ္ခ်င္တယ္ ”<br />“ အလိုေတာ္ ”<br />ပြဲေတာ္ခင္းသို႔ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ပူဆာသည္။ ဘြားေအၾကီး အေမစုမွာ အလန္႔တၾကား အံ့အားသင့္သြားသည္။ “ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ညိဳမရယ္ ညည္း ဘာစိတ္ကူးေပါက္လာတာလဲဟင္ ”<br />“ သူငယ္ခ်င္းအားလံုး ဆံထံုးမရွိၾကေတာ့ဘူး အေမရဲ႕ ။ သရီးစတက္ပံု၊ စန္ဒါေက၊ ဆံတုိဂုတ္၀ဲ၊ ဒိုင္ယာနာပံု၊ အို ... စံုလို႔စံုလို႔။ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္း ဆံရစ္၀ိုင္း ျဖစ္ေနတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ဆရာၾကီးေရာ ဆရာေလးပါ ဆံရစ္၀ိုင္းေလးတဲ့။ ကၽြန္မရွက္တယ္ ”<br />“ အယ္ … ေတာ္။ ဆံရစ္၀ိုင္ေလးနဲ႔ လွလို႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚတာပဲဟာ ”<br />“ ၿမိဳ႔က ဧည့္သည္ေတြလာရင္လဲ ၀ိုင္းၾကည့္ၾကတယ္။ မေနတတ္ဘူး ”<br />အေမစုမွာ သူ႔ေျမးအတြက္ သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။<br />“ သူမ်ားေတြ ဆံပင္ေတာင္ ေကာက္ၾကေသးတယ္။ ကၽြန္မက ရိုးရိုးပဲ ဆံပင္တိုပစ္မွာပါ။ ဆံပင္ညွပ္ခလဲ ကၽြန္မ စုထားတာပါ။ ေဟာသည္မွာ ”<br />ညိဳမသည္ ပလပ္စတစ္အိပ္ျဖင့္ အသင့္ထည့္ယူလာေသာ အေၾကြႏုတ္ ခုႏွစ္က်ပ္တမတ္ကို ထုတ္ျပသည္။<br />“ ခက္ပါလား ညိဳမရယ္။ ဆံပင္ကို အရွည္က အတိုျဖတ္ပစ္ရမယ္လို႔၊ ႏွေျမာစရာ။ ဆံရစ္၀ိုင္းေလးနဲ႔ပဲ လွပါတယ္ ငါ့ေျမးရယ္ ”<br />အေမစုက ညိဳမအား ေခ်ာ့ေမာ့ေဖ်ာင္းဖ်သည္။ မရ။<br />“ ဆံပင္ရွည္ကို တိုပစ္ရင္ ညည့္မေအက ေက်ာျပင္ကို ေျဗာတီးမွာပဲ ”<br />“ ရိုက္လဲ ခံရံုပဲ အေမ။ တစ္ခါပဲအနာခံမယ္။ တစ္ေလွ်ာက္လံုး မရွက္ခ်င္ဘူး ”<br />“ ေအးပါ။ စဥ္းစဥ္းစားစား လုပ္တာေပါ့။ ကဲ ... ညည္း ဘာ၀ယ္ခ်င္လဲေျပာ ”<br />အေမစုက ဆံပင္ညွပ္ဖို႔ေမ့သြားေအာင္ အရုပ္တန္းဘက္သို႔ေခၚျပသည္။ ညိဳမ ပါးပါသည္။ ၀ယ္ေပးသမွ်လဲယူမည္။ ဆံပင္ကိုလဲ ျဖတ္ျဖစ္ေအာင္ျဖတ္မည္။ ဘြားေအၾကီးက အလိုလိုက္ေနက်။ မိခင္ရိုက္လဲရိုက္ပါေစ။ အရုပ္ဆိုင္ေတြ တန္းစီေနသည္။ လွ်ပ္စစ္ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ သံပတ္ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ လႈပ္ရွားသည့္ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္အရုပ္ဆိုင္ႏွင့္ စက္ကူအရုပ္ဆိုင္မ်ားရွိေလသည္။<br />“ အေမဒါေလးအဖိုးေမးၾကည့္ေပးပါ ”<br />ႏိုင္ငံျခားျဖစ္အရုပ္ဆိုင္မွ ၀က္၀ံရုပ္ေလးကို လက္ညိွဳးထိုး ျပလိုက္သည္။ သံပပတ္ေပးထားေသာ ၀က္၀ံေလးသည္ ငါးမွ်ားတံျဖင့္ ငါးမွ်ားေနသည္။ သံလိုက္ငါးမွ်ားခ်ိတ္တြင္ သံျပားငါးကေလး ကပ္ပါလာသည္။ စားရန္ ပါးစပ္နားသို႔ ေျမွာက္တင္ယူလာသည္။ ကြင္းကေလးႏွင့္ တိုက္မိၿပီး ျပန္က်သြားသည္။ ေနာက္တၾကိမ္ထပ္မွ်ားေနျပန္သည္။<br />“ ဒါေလးက ဘယ္ေလာက္လဲကြဲ႔ ”<br />“ ေလးဆယ့္ငါးက်ပ္ပါ အေမ... ”<br />“ အလိုေတာ္ ”<br />အေမစု အလန္႔တၾကား ေအာ္မိသြားသည္။ ညိဳမကို လက္တို႔ကာ ထိုဆိုင္ေရွ႕ မွ ခပ္သုတ္သုတ္ ထြက္ခြာခဲ့သည္။ ဆိုင္ရွင္မွာ ၿပံဳးရင္းက်န္ရစ္ခဲ့သည္။<br />“ အေမ့မွာ ေငြ ၃၀ ပဲပါတယ္။ လိုအပ္တာေတြ ၀ယ္ရဦးမယ္။ ညည္း ျပတဲ့အရုပ္က ဆန္ ၁ ခြဲဖိုးထက္ အမ်ားၾကီး သာေနပါလား။ လာပါေအ ဖိုး၀ရုပ္၊ ဇီးကြက္ရုပ္ဆိုင္ သြား၀ယ္ရေအာင္ ”<br />စက္ကူအရုပ္ဆိုင္မွ ညိဳမႏွစ္သက္ေသာ ဖိုး၀ရုပ္ ၁ ရုပ္ကို ၀ယ္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ ... အိုးပုတ္ခ်ိဳးရုပ္ဆိုင္သို႔ ၀င္ၾကျပန္သည္။<br />“ ကဲ ... ငါ့ေျမး ၾကိဳက္ရာေရြးေပေတာ့ ”<br />ညိဳမသည္ ထမင္းအိုး၊ ဟင္းအိုး၊ ဒယ္အိုး၊ လက္ဖက္ရည္အိုး၊ လက္ဖက္ရည္ပန္းကန္ႏွင့္ ေဗဒါဘူးငယ္ေလးမ်ားကို စိတ္တိုင္းက် ေရြးခ်ယ္ေနသည္။ လွ်ပ္လက္သကဲ့သို႔ ၀င္းခနဲလက္သြားသည္။ အေမစု၊ ဆိုင္ရွင္ႏွင့္ ညိဳမတို႔ အံ့အားသင့္သြားၾကသည္။<br />“ လန္႔သြားသလား ကေလးမ။ ဦးက အိုးပုတ္ခ်ိဳးရုပ္ ေရြးေနတာ သေဘာက်လို႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ယူလိုက္တာပါ ”<br />ကင္မရာကို လြယ္ထားသည့္ ခန္႔ညားေသာ လူၾကီးကိုျမင္ေတြ႔ရသည္။<br />“ ေရြး ... ကေလးမ ၾကိဳက္တာယူ။ အဖိုးက်သမွ် ဦးကေပးပါ့မယ္ ”<br />“ သူမ်ား အလကားေပးတာ မယူရဘူးလို႔ ဘက မွာထားတယ္ဦးရယ္ ”<br />“ အလကားေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဦးက စာေရးဆရာ။ အိုးပုတ္၊ ခ်ိဳးရုပ္၊ ဖိုး၀ရုပ္အေၾကာင္း စာေရးဖို႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ ယုူတာပါ။ ဓါတ္ပံုရိုက္ခေပါ့။ ကေလးမက ဆံရစ္၀ိုင္း ကေလးနဲ႔ ပင္နီနဲ႔ ေယာထမီနဲ႔ ဆိုေတာ့ သိပ္ေကာင္း၊ သိပ္ျမန္မာဆန္တာေပါ့။ သဘာ၀က်ေအာင္ တိတ္တိတ္ကေလး ေခ်ာင္းရိုက္လိုက္ရတယ္။ မဂ္ဂဇင္း စာအုပ္ထဲ ထည့္ဖို႔ပါ”<br />“ ေဟာေတာ္ ... ကၽြန္မပံု စာအုပ္ထဲထည့္မယ္ ”<br />“ ဟုတ္တယ္။ ေငြတာရီ မဂ္ဂဇင္းထဲမွာ ေဆာင္းပါးနဲ႔ တြဲထည့္ပါရေစ ”<br />“ ဟင္ ... ရွက္စရာၾကီး။ ဆံရစ္၀ိုင္း ဆံထံုးၾကီးနဲ႔ ”<br />“ ဆံရစ္၀ိုင္းမို႔ ပိုသေဘာက်တာေပါ့။ ဆံတို ဂုတ္၀ဲေတြၾကားမွာ ဆံရစ္၀ိုင္း ရွားေနၿပီ။ ဂုဏ္ယူစမ္းပါ ကေလးမရယ္။ ျမန္မာျပည္ထဲက ျမန္မာပီသတဲ့ အညာသူ ျမန္မာမေလးအျဖစ္ ၀မ္းသာစမ္းပါ။ ”<br />စာေရးဆရာႏွင့္ ညိဳမတို႔ ေျပာေနသည္ကို အေမစုက ျပံဳးျပံဳးၾကီး နားေထာင္လ်က္ရွိသည္။ ညိဳမယူသမွ် အိုးပုတ္ဖိုးကို စာေရးဆရာၾကီးက ေပးေခ်လိုက္၏။ ေနာက္ ဖိုး၀ရုပ္ဆိုင္ေရွ႕တြင္ ပုသိမ္ထီးကေလးေဆာင္းကာ အရုပ္ၾကည့္ေနဟန္ ဓါတ္ပံုရိုက္ေသး၏။<br />ညိဳမ လိပ္စာကိုလည္း မွတ္ယူထားလိုက္ေလသည္။ ညိဳမ ဆံပင္ညွပ္ရန္စိတ္မကူးေတာ့ပါ။ စုထားေသာေငြႏွင့္ ပလတ္စတစ္ မိန္းကေလးရုပ္ စုဘူးေလး၀ယ္ ယူလာခဲ့သည္။<br />x x x x x x x<br />မၾကာမီ ညိဳမတို႔အိမ္သို႔ စာေရးဆရာၾကီး ေရာက္လာသည္။ ပြဲေတာ္တြင္ ရိုက္ခဲ့ေသာ ေရာင္စံုဓါတ္ပံု ႏွစ္ပံုကို မွန္ေဘာင္သြင္းၿပီး လက္ေဆာင္ေပးသည္။ ညိဳမတို႔ မိသားစုႏွင့္လည္း ခင္မင္ရင္းႏွီးသြား၏။ အမည္ရင္းမွာ ဦးထူးျဖစ္သည္။ စာေရးရာတြင္ ကေလာင္အမည္မွာ ( ျမန္မာမႈ ေမာင္ထူး ) ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ စာေရးဆရာၾကီးကို အတင္းတားၿပီး ထမင္း ၁ နပ္ ေကၽြးလိုက္သည္။ ေနာက္ေလးလခန္႔ၾကာေသာအခါ ညိဳမအတြက္ ေငြတာရီ မဂ္ဂဇင္းတစ္အုပ္ လက္ေဆာင္ရျပန္သည္။ အိုးပုတ္၊ ခ်ိဳးရုပ္၊ ဖိုး၀ရုပ္ ေဆာင္းပါးပါသည္။ ညိဳမ၏ ေရာင္စံုဓါတ္ပံုႏွစ္ပံုကို ပန္းခ်ီအမြမ္းအမံမ်ားျဖင့္ တခမ္းတနား ေဖၚျပထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ညိဳမ၏ ပံုမ်ားကို ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ စာဖတ္သူတို႔ ေတြ႔ျမင္ၾကရေတာ့မည္။ ညိဳမ ဂုဏ္ယူပါသည္။ ဆံရစ္၀ိုင္းေလးေၾကာင့္ ညိဳမသည္ ျမန္မာျပည္ထဲက ျမန္မာဆန္ေသာ အညာသူ ျမန္မာမေလး ျဖစ္ရေလျပီေကာ။------။</span><br /><br />1985ခုမွာ စာေပဗိမာန္ စာမူဆု၊ ကေလးစာေပ ပထမဆုရၿပီး 1987ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ ေမာင္ျမၾကိဳင္ရဲ႕ အညာသူေလးညိဳမ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးထဲက စာတပုဒ္ပါ။ ၾကိဳက္ႏွစ္ၾကမွာပါ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-1241872894170236885?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-50634856689787168802006-11-15T01:58:00.000+06:302006-11-15T22:07:11.611+06:30<div align="justify">ေရသည္မမလဲ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ ဘေလာ့ေလးလုပ္ၿပီး ပို႔စ္လဲမွန္ေအာင္မတင္ျဖစ္ဘူးရယ္။ စာေတြကလဲ ေရးမယ္ဆိုကာမွ ဘယ္ကိုဘယ္လို လိုက္ရွာရမလဲကို မသိေတာ့ဘူးရယ္။ ဘယ္ေနရာေတြကေန ထြက္ေျပးသြားကုန္ၾကလဲ မသိဘူးရယ္။ နံနက္မိုးလင္း အိပ္ရာထကတည္းကကို စဥ္းစားေနတာ။ အိပ္ရာႏိုးေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း မ်က္ႏွာမသစ္ေသးပဲ စာအုပ္ ၁ အုပ္ဆြဲၿပီး ေခ်ာင္ကုပ္ၿပီး ထိုင္ဖတ္ေနမလို႔ စဥ္းစားလိုက္ေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ၁ ေယာက္ဆီဖုန္းဆက္မယ္ ေျပာထားတာပဲဆုိၿပီး မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးေတာ့ ဖုန္းရွိတဲ့နားကို ေျပးရေတာ့တာေပါ့။ ဆက္ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရွမ္းေခါက္ဆြဲတစ္ပြဲစားၿပီးေရာ စာေတာ့ေရးရမယ္ဆိုၿပီး ေယာင္နနနဲ႔ ေတာင္စဥ္ေရမရေတြ ေလွ်ာက္ေတြးေနလိုက္တာ ဘာမွကိုမယ္မယ္ရရမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ေရးေတာ့ေရးရမယ္။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီးဘေလာ့ကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုေပးၾကည့္ေတာ့ ေမးၾကတယ္။ ဘာကိစ္္စ ေရသည္မမ ျဖစ္သြားရျပန္တာတံုးတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့ ... အတိတ္ကအေၾကာင္းေလးကို သတိရမိလို႔ပါေပါ့။ အဲလိုေလ … မီးေသာ္ၾကီး အထက္တန္း ေနာက္ဆံုးႏွစ္ကေေပါ့။ ခုတက္ကသိုလ္၀င္တန္းေခၚမလားပဲ။ အဲအတန္းမွာတုန္းက ရခဲ့တဲ့့နာမည္ေလးေပါ့။ ဘယ္ကေန ဘယ္လိုေပးၾကတယ္ေတာ့မသိဘူး။ မီးေသာ္ၾကီးကို အဲတုန္းက အတူေနသူငယ္ခ်င္းမ်ားကစလို႔ ဆရာ၊ဆရာမမ်ားတိုင္ ေရသည္မမဟု အသိမ်ားၾကေလ၏။ မီးေသာ္ၾကီးလဲ ေက်နပ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ ဆို ယခုထိတိုင္ထိုနာမည္ပဲေခၚၾကတာ ... မေရသည္တဲ့ေလ။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီးလဲ ၾကိဳက္တယ္ အဲနာမည္ေလးကို။ အဲဇာတ္ေတာ္ထဲမွာ ေရသည္မမရဲ႕စရိုက္နဲ႔ ေလာဘမၾကီးတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးကိိုုလည္း ၾကိဳက္တာပါ။ ( ေၾသာ္ … ဗာရာမည္ ေခၚသည္ျပည္ေတာ္မွာ အေက်ာ္ေဇယ် ေခါင္မွာစြဲေအာင္ မြဲေတလွတဲ့ ကၽြန္မကိုငယ္။ တစ္ခါတစ္ရံေလာကဓံမွာ ကံမ်က္စိလည္လို႔မွ ေျပာင္တယ္မရွိ ေရရြက္လို႔ေရာင္း ၀မ္းကိုေက်ာင္းရတယ္ ေခါင္းက်ိန္းလို႔ရိခဲ့ၿပီ။ ပဲစိတ၀က္ ေျပာင္းတ၀က္နဲ႔ ဆန္ျပက္သိကာ ပါေကာင္းလို႔ပါေတာ့တယ္။ ဟင္းလ်ာကပီေလာ လည္ေခ်ာင္းကိုေျမလွန္ ဂလံုဆန္ေအာင္ စံုကန္လို႔ေမ်ာရတယ္ ေကာလိုက္တဲ့ကံ မုရင္းဆန္ႏွင့္ ပြဲရံခ်ဥ္ေပါင္ ေကၽြးႏိုင္တဲ့ေမာင္မ်ားကို လူ႔ေဘာင္တြင္ တစ္ခါၾကိမ္စမ္းခ်င္ပါဘိ ဇာတာထြန္းေပၚ ကံႏႈိးေဆာ္လို႔ မေတာ္တဆ မုရင္းေမာင္ေမာင္ ဦးခ်ဥ္ေပါင္ရို႕ ႏွင့္ အိမ္ေထာင္မ်ားက်ကာမွ ၀၀ၾကီးေပါင္းလန္ေအာင္ ၀မ္း စည္းစိမ္ခံေတာ့မယ္ ) … ဇာတ္ေတာ္ထဲက ေရသည္မမရဲ႕ ဆန္ဒေလးေတြေပါ့။ အားလံုးလဲသိၾကမွာပါ။ ရိုးရွင္းလွတဲ့ သူ႔ရဲ႔ေတာင့္တမႈေလးေတြ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ လက္ေတြ႔ဘ၀မွာေတာ့ သူ႔လို ရိုးရိုးေလးနဲ႔ နဲနဲေလး စိတ္ကူးမယဥ္တတ္ၾကပါဘူး။ ဟုတ္တယ္ဟုတ္ ... ထီထိုးထားတဲ့သူေတာင္ အျမင့္ဆံုးဆုမဲကိုေရြးၿပီးမွ စိတ္ကူးယဥ္ေလ့ရွိၾကတာပါ။ မီးေသာ္ၾကီးတို႔ ပိုဆိုးတာေပါ့။ ထီေတာင္မွ မထိုးရေသးဘူး စိတ္ကူးကယဥ္ထားတာ။ ထီေပါက္ရင္တဲ့ေလ ... လသာကုန္သြားေရာ ထီလက္မွတ္ဖိုးႏွေျမာတာနဲ႔ မထိုးမိလို္က္ပါဘူးရယ္။ အဲလို ... ေရးလာရင္းနဲ႔ ဘယ္ေရာက္သြားျပန္တယ္မသိ။ အင္း ... ေရသည္မမ အမည္တြင္ပံုေလးရယ္။ မီးေသာ္ၾကီးထင္တယ္ မီးေသာ္ၾကီးကို ေရသည္မမ ေခၚၾကတာက ဆံထံုးေတာ္ၾကီး တမာသီးေၾကာင့္ပဲေနမယ္။ မီးေသာ္ၾကီးလဲ အဲအတြက္စိတ္ပ်က္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေလ မိန္းမတို႔ဘုန္း ကတံုးလို႔ေတာင္ ေျပာင္းပစ္ခ်င္တယ္။ ဆံထံုးေတာ္ၾကီးက တကယ့္တမာသီး။ ဆံထံုးမထံုးေတာ့ မသိသာေပမယ့္ ဆံပင္ေတြက ေျပာင္းဖူးဆံမိတ္ေတြက်ေနတာပဲ။ အဲလို ... ခုေတာ့မီးေသာ္ၾကီး ေရသည္မမ ျဖစ္ရျခင္းကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ သိေလာက္ၾကေရာေပါ့။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-5063485668978716880?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7833156242211836785.post-2207793010989930822006-11-12T22:53:00.000+06:302006-11-15T01:39:16.891+06:30<div align="justify">မဂၤဠာပါေနာ့္...<br />မီးမီးေသာ္ၾကီးတို႔ ေယာင္လည္လည္ေလးနဲ႔ ဘေလာ့ေလာကထဲ ၀င္ေရာက္လို႔လာခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားသူငါေတြ လုပ္ေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ဆိုတာကို အမွန္ေျပာရရင္ မီးေသာ္ၾကီးေသခ်ာမသိပါဘူး။ အဲတာနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီး ဘေလာ့ ဆိုတာေတြကို ၀င္ေရာက္ ေလ့လာၾကည့္ပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ မီးေသာ္ၾကီး ဘေလာ့ပိုး ၀င္ေရာက္ ကိုက္ခံလိုက္ရပါတယ္။ ပထမ ေျပာထားခဲ့တဲ့အတိုင္း မီးေသာ္ၾကီးက ဘာကိုမွ ေရေရရာရာမသိ္ေလေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အကူအညီေတာင္းခဲ့ရေတာ့တာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္း၏ ေကာင္းမွဳေၾကာင့္ မီးေသာ္ၾကီးရဲ႕ ဘေလာ့ေလး ရုပ္လံုးေပၚလာခဲ့ပါတယ္လို႔ ဆိုၾကပါစို႔္။<br /><br />မီးေသာ္ၾကီးက အခန္းတခန္းရလိုက္တယ္ ဆိုတာနဲ႔ပဲ ေသာက္ေရအိုးေလး ၁ လံုးေျပး၀ယ္ၿပီး ေရေလးျဖည့္ ေရအိုးဖံုးေလးနဲ႔ ေရခြက္ေလးထားလို႔ ၀င္ ေရာက္လာသူေတြကို အေမာေျပေလးသံုးေဆာင္ႏိုင္ေအာင္ ထားေပးထားပါမယ္ေပါ့ေလ။ ၀င္ေရာက္လည္သူအေပါင္းအေမာေျပေစဖို႔အတြက္ေပါ့။<br /><br />၀င္ေရာက္ လာလည္သူေတြ အပန္းရယ္ေျပေစေပါ့ရွင္။ မီးေသာ္ၾကီးက ဒီေလာက္ေလးပဲ တတ္ႏိုင္ဦးမွာပါ။ လိုအပ္ခ်က္ေတြ မ်ားစြာရွိေနလိမ့္မယ္ဆိုတာသိေပမယ့္ မီးေသာ္ၾကီးက ဘာေတြလုိေန မယ္ဆိုတာ မသိေလေတာ့ ၀င္လာသူေတြ အၾကံဥာဏ္ေပးတာေလးေတြ သင္ျပေပးတာေလးေတြကို မီးေသာ္ၾကီး လက္ခံလိုပါတယ္။ အဲလိုညႊန္ၾကား ျပသ ေပးၾကမွသာလွ်င္ မီးေသာ္ၾကီးအခန္းေလးက လိုအပ္ခ်က္ေတြ မီးေသာ္ၾကီးသိရမွာပါ။<br /><br />အမ်ားသူငါေတြက ပညာရဲရင့္ပြဲလည္တင့္ၾကေပေတာ့ မီးေသာ္ၾကီးလဲ အားၾကမိတာေပါ့့။ မီးေသာ္ၾကီးကေတာ့ ဆင္ကန္းေတာတိုးသလို ၀င္ေရာက္လာခဲ့တာပါ။ တဖက္သားက ၀င္ေရာက္လာလည္ခ်ိန္မွာ သင္ၾကားေပးခဲ့ရင္ မီးေသာ္ၾကီးက ဆရာေကာင္းတပည့္ ပန္းေကာင္းပန္ႏိုင္ရမွာေပါ့ရွင္။ ဒီလိုမွမဟုတ္လို႔ ပညာကို ပညာသားပါပါနဲ႔ ျပသြားမယ္ဆိုရင္လဲ မီးေသာ္ၾကီးက ဘာမွသိလို္က္ရမွာမဟုတ္ဘူးေပါ့။ မ်က္ကန္းတေစမေၾကာက္ ဆိုတာမ်ိဳးလို႔ ေျပာရမလားပဲ။ မ်က္လံုးကကန္းေနေတာ့ တေစက မည္မွ်ေၾကာက္စရာေကာင္းေနသည္ျဖစ္ေစ မ်က္လံုးကန္းေနသူက ဘယ္လိုေၾကာက္ပါေတာ့မလဲေနာ္ သူကမွ တေစကေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ပံုစံကို ျမင္ဘူးတာမွမဟုတ္တာ။ အဲလိုသေဘာပါပဲရွင္ ... မီးေသာ္ၾကီးကို ပညာျပသြားတယ္ဆိုရင္ေတာင္ မီးေသာ္ၾကီးက ဘာမွမသိေလေတာ့ ဘာကို လုပ္သြားလိုက္မွန္းေတာင္ သိလိုက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မီးေသာ္ၾကီး ဆန္ဒျပဳခ်င္တာေလးကေတာ့ နကန္တလံုးမွမသိပဲ ဘေလာ့လုပ္ခ်င္တဲ့ မီးေသာ္ၾကီးကို ၀ိုင္း၀န္းကူညီ သင္ၾကားျပသေပးၾကပါလို႔။<br /><br />ဟုတ္ကဲ့…<br />မီးေသာ္ၾကီး ၁ ေယာက္ ဘေလာ့ေလာကထဲ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ ၀င္ေရာက္လို႔လာခဲ့ပါၿပီ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7833156242211836785-220779301098993082?l=meemeethawgyi.blogspot.com' alt='' /></div>ေရသည္မမhttp://www.blogger.com/profile/04878153976458946363noreply@blogger.com1